شمارهٔ ۲۳۱

هوش مصنوعی: خوشا به حال من که از شدت گریه‌هایم، سر دلبر زیبایم به دامنم آویزان شده و او نیز از گردن من آویخته است.

هوش مصنوعی: آنچنان به گرمی و نزدیکی به دل می‌سازم که در هنگام مواجهه با خطر، همانطور که دشمن به دشمن نزدیک می‌شود.

هوش مصنوعی: چشم یعقوب نمی‌تواند با بوی یوسف روشن شود، مگر اینکه عشق زلیخا در پیراهنش باشد.

هوش مصنوعی: کسی که در محل تو زندگی می‌کند و تو را نمی‌بیند، مانند بلبل است که شکارچی در ماه دی او را در قفسی در باغ hang کرده است.

هوش مصنوعی: من در دامن عشق برای خود پروانه‌ای دارم، اما به خاطر آتش درونم باید مراقب باشم، زیرا ممکن است ناگهان آتشم شعله‌ور شود و همه چیز را بسوزاند.

هوش مصنوعی: من دلی دارم که مانند لباس کهنه‌ای است که بخیه‌هایش آسیب‌دیده و از هر طرف پاره شده؛ به طوری که نیش و طعنه‌های نصیحت‌کنندگان به من آسیب می‌زند و این دل به خاطر این زخم‌ها عمیقاً آسیب‌پذیر است.

هوش مصنوعی: چراغ ما چه زیبایی و نورانی به محفل می‌بخشد، در حالی که چراغ دل‌انگیز ماه و آفتاب از آسمان به اینجا می‌تابد.

هوش مصنوعی: اگر درخشش و زیبایی ماه و ستاره پروین را ببینی، به خود نبال و غافل نشو؛ زیرا ممکن است صیادان در کمین باشند و دانه‌های خوشه را از دامن خرمن بچینند.

هوش مصنوعی: به خاطر درد و رنج خود، خیلی صحبت کرده‌ام و حالا می‌خواهم از باغ گل گلی بچینم، هرچند ممکن است خار آن به من صدمه بزند.