شمارهٔ ۴۲۳

هوش مصنوعی: گفتار من به مانند آتش است، اما جسمم از خاک ساخته شده است. من بخشی از باغ خلیل هستم و با افتخار و شرم در اینجا حضور دارم.

هوش مصنوعی: در لحظه‌ای که عیسی جان را دوباره زنده کرد، معجزه‌ی من در دستان موسی که عصای سفیدی داشت، ثبت شده است.

هوش مصنوعی: اگر بلبل در باغ جوانه بزند و شاخ گل را پر کند، من هم در دلم خاکستر وجودم را پراکنده می‌کنم.

هوش مصنوعی: درک من از مفاهیم به وسیله نور دانش و آگاهی روشن شده است و در واقع، این نور برای من مانند خورشید است که روشنایی می‌بخشد.

هوش مصنوعی: او با غوطه‌ور شدن در عمق مفهوم و معنای آفرینش، توانسته است که از نه صدف، یک گوهر را به وجود بیاورد.

هوش مصنوعی: هر شخصی که سخنی می‌گوید، می‌تواند به شکلی عجیب و غریب دیده شود، اما من خودبه‌خود به جوهر و اصل آن سخن‌ورزی دست یافته‌ام.

هوش مصنوعی: هیچ کس نمی‌تواند میزان من را درک کند، پس به ویژگی‌های باارزش و باکیفیت خود توجه کن.

هوش مصنوعی: اگر روزی به وصالی دست یابم، تمام مرزهای آسمان را نیز در هم می‌ریزم.

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم چه هستم؛ جوهر و جسم من چیست؟ هرچه که هستم، در عشق و محبتم به حیدر غرق شده‌ام.

هوش مصنوعی: درخشش ستارگان مانند سرمه‌ای در چشم من است، و آسمان می‌گوید که غبار آن زیبایی برای من به ارمغان می‌آورد.

هوش مصنوعی: من نکته‌های عمیق‌تری نسبت به حال خودم می‌گویم و به خودم هم نمی‌توانم باور کنم که چنین مطالبی از من برمی‌آید.