شمارهٔ ۵۵۷

هوش مصنوعی: صبح که گل من را از جیب پیراهن بیرون بیاوری، فکر می‌کنم که مانند این است که جانم را از بدنم جدا کرده‌ای.

هوش مصنوعی: بغیر از تو، کنارم تنها باغی خواهد بود که تو می‌توانی آن را به فساد بکشی و از زیبایی‌هایش مثل سنبل و سمان بهره‌برداری کنی.

هوش مصنوعی: شب من به هم ریخته است، کاش تو انتقامم را از صبحی که به شدت ظلم می‌کند و با تیغ بریدن به من آسیب می‌زند، بگیری.

هوش مصنوعی: عیش و خوشی من به خاطر خلیل تو خراب شد و من از این معشوق شکسته، انتظار دارم که تو مرا نجات دهی.

هوش مصنوعی: اگر از جوانی و شادابی بهره ببری، مانند نخل که از خزان پیری در امان است، می‌توانی بهار زندگی را با نوشیدن شراب کهن تجربه کنی.

هوش مصنوعی: من در سایه گل تو در حالتی بی‌عمل و بی‌توجه به زندگی هستم، به گونه‌ای که اگر سرم را بلند کنم، تو مرا از این چمن و محلی که هستم، دور می‌کنی.

هوش مصنوعی: غمز و ناز چشمان تو به من به این دلیل است که با حرف‌هایت مرا مست و شاداب می‌کنی و گفتگو را به راه می‌اندازی.

هوش مصنوعی: از نگاه تو چیزی در من است که باعث می‌شود سنگینی چشمانت بر سرم بیفزاید و مرا تحت تاثیر قرار دهد.

هوش مصنوعی: طبع و گرایش تو تحت کنترل ناز و رفتارهای نامناسب است. جای تعجب نیست اگر خودت را از دست بدهی و از مسیرت منحرف شوی.

هوش مصنوعی: شخصی که به عشق تو گرفتار آمده، از شادی و خوشی یادش نمی‌آید. مانند کودکی که وقتی از خانواده و وطنش دور می‌شود، تمام توجهش صرف دوری و جدایی از آن‌ها می‌شود.

هوش مصنوعی: به خودت اجازه نده که به زیبایی و شیرینی کلام دیگران دل ببندی، زیرا اگر به این کار ادامه دهی، ممکن است دچار درد و رنجی عمیق شوی که مانند کوه سنگین و سخت است.