شمارهٔ ۵۱۷

هوش مصنوعی: وضعیت دل را به خاطر غم سزاوار می‌دانم، و با نغمه‌هایم این احساس را بیان کرده‌ام. از تو هر آنچه را که عطا کرده‌ای، پذیرفته‌ام.

هوش مصنوعی: جز گل و برگ راضی، چیزی از تسلیم به دست نمی‌آید. اگر ظلم و ستم را از ریشه قطع کنی، آزار را هم از بین برده‌ای.

هوش مصنوعی: ما در زمانی که به شادی پرداخته‌ایم، از بندگی دست نکشیدیم. هرچند که تو ما را رها کرده‌ای، اما هنوز در دل دردی به نام تو معروف و شناخته شده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما زمانی که جفت مصیبت و سختی شده‌ایم، در واقع به یاد روز الست و روز «بله» گفتن خود می‌افتیم، اما تو به درستی معنای سختی‌ها را درک نکرده‌ای.

هوش مصنوعی: هرکس را که تو از خود دور کنی، هیچ کس بی‌دلیل ارزش او را نخواهد دانست. چون تو خود را به کسی نمی‌فروشی، پس بر کسی هم ارزش قائل نخواهی شد.

هوش مصنوعی: عشق تو باعث شده که بدون نیاز به شراب و جام، مردم را در مستی قرار دهم. حالا نمی‌دانم چرا درهای میخانه‌ام را به روی گداها بسته‌ای.

هوش مصنوعی: هر کسی که زیبایی تو را ببیند، به خوشبختی ابدی دست می‌یابد، و تو با زیبایی زلف‌های تاریکت بر او سایه افکنده‌ای.

هوش مصنوعی: ما به خاطر کم‌توجهی به آداب و احترام، در گناهان غرق شده‌ایم، اما تو به خاطر حیا و نجابت خانوادگی‌ات خطا را پنهان کرده‌ای.

هوش مصنوعی: تو در همه‌جا بر ما حاضر و ناظر بوده‌ای، اما ما به تو پشت کرده‌ایم و به سوی خودمان رو کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: چرا دل شاداب و پرنشاط شب را به گریه می‌اندازی؟ آیا با زیبایی چشمانت، دل‌های دیگر را تحت تأثیر قرار داده‌ای؟

هوش مصنوعی: ای نظیری، مبادا که دوستی را قطع کنی، چرا که اگر سایه‌ات را نیز از خورشید جدا کنی، دیگر سودی نخواهد داشت.