شمارهٔ ۲۲۰

هوش مصنوعی: حسن از خواب بیدار شد و با هم زدن مژه‌هایش، شور و هیجانی به وجود آورد که همه جا را تحت تأثیر قرار داد و مانند نیشی بر رگ‌های عالم اثر گذاشت.

هوش مصنوعی: همه چیزهایی که پنهان بود، آشکار کردند. چه شب عجیبی بود که این صبح خوشبختی طلوع کرد؟

هوش مصنوعی: آنان که محبت نداشتند، هرگز به خواسته‌ها پاسخ ندادند، هرچند که سرود تسلیم پادشاهی بزرگ را به آسمان سر دادند.

هوش مصنوعی: تمامی اجزای جهان برای رسیدن به عشق به حرکت درآمدند، همان‌طور که وقتی عشق بر خاک انسان نازل شد، همه چیز به جنب و خروش آمد.

هوش مصنوعی: آیینه‌ای که واقعیت را به ما نشان می‌دهد، قفل نادانی و بینایی نداشتن را به دل و چشم کسانی که اجازه ورود ندارند، می‌زند.

هوش مصنوعی: او می‌خواست که بداند چقدر از فریب و جذابیتش آگاه هستم، در حالی که درد ناشی از غم در درونم مثل نمک بر زخم تازه نشسته است.

هوش مصنوعی: وقتی عقل متوجه شد که عشق وارد شده و بر سر سفره نشسته است، سکوت کرد و دیگر درباره قدرت و سلطنت خودش صحبت نکرد.

هوش مصنوعی: روحی آزاد که از این میدان نبرد جان خود را به در می‌برد، دستش را در حلقه فتراک فرو می‌کند و در حالتی پیچیده و پیج‌خورده حرکت می‌کند.

هوش مصنوعی: نظیری هرچند سال‌ها در تلاش بود و درباره این داستان سخن گفت، نتوانست به نتیجه‌گیری روشنی برسد و هنوز به پاسخ نهایی نرسید.