شمارهٔ ۲۱۱

هوش مصنوعی: هر روز یک حس و تمایل جدید به من می‌دهد که مانند سیماب ناپایدارم. عقل و خرد من هم کم‌کم رنگ و قدرت خود را از دست می‌دهد.

هوش مصنوعی: من خالص‌ترین طلا را به دیگران دادم، اما از نیرنگ و خلاف‌کاری روح دیگران بی‌خبر بودم و نمی‌دانستم که زمانه مرا به دام انداخته است.

هوش مصنوعی: از مقام سلطنت به گوشه‌ای از گلی به حالت نالیدن نشسته‌ام، که خاکستر جای خواب سنجابم می‌چرخد.

هوش مصنوعی: من در حالتی از مستی و زیبایی طاووس نیستم، اگرچه شبیه او هستم. اما فریب‌انداز من، چون روباهی، مرا به سمت شراب ناب می‌کشاند.

هوش مصنوعی: من دلی آشفته و پریشان دارم، و به خاطر چرخش روزگار، امیدی ندارم که از این وضعیت رهایی یابم و در اندیشه‌ام نیست که در ناملایمات زندگی به من آسیب خواهد زد.

هوش مصنوعی: زندگی و مرگ را مانند داستانی می‌بینم؛ در شب، بیدار هستم و روزها مرا در خواب می‌برد.

هوش مصنوعی: هنگامی که پرندگان سحر برای صبح دمیده می‌خوانند، از شدت شادی فریاد می‌زنم و نور صبح مرا به یاد زیبایی‌های شب می‌اندازد.

هوش مصنوعی: چقدر باید به خودم سختی بکشم و خودداری کنم تا در صبحگاه که هنوز همه بیدار نشده‌اند، آنچه را که ادعا نکرده‌ام بر دوش من نگذارد و شراب این می‌نوشی را به خاطر مصلحت صالحان به گوشهٔ عبادتم نرساند؟

هوش مصنوعی: به خوشی و ناز نمی‌توان امید داشت که عشق دنیا را تضمین کند؛ من امیدوارم که شبانم (خداوند) مرا حمایت کند تا در دستان قصاب (سرنوشت) نیفتد.

هوش مصنوعی: دوستان عزیز، من از دلبستگی‌های سنگین خود به سختی جدا می‌شوم و در این طوفان، به کسی نیاز دارم که اولین چیزی که دارم را به زمین بیندازد تا بارم سبک‌تر شود.

هوش مصنوعی: من احساس شور و شوقی ندارم. نمی‌دانم اشک و آه من کجاست که مثل شکر در آتش یا نمک در آب حل شود.