شمارهٔ ۵۰۲

هوش مصنوعی: ای کاش نگرانی و غم را به زندگی مردم غمگین بسپاریم، چرا که ما خود شاد هستیم و به ما آزادی خاطر بده.

هوش مصنوعی: هر کسی که به عشق خود خوشبخت باشد، برغم غم و اندوهی که دارند، نمی‌تواند به فکر دوستانی باشد که بر اثر عشق به جانانشان از دست رفته‌اند. به این ترتیب، عزیزان خود را به خاطر این فقدان تسلیت نمی‌گویند و از طرفی آنها را به خاطر عشقشان، شاد و مبارکباد می‌دهند.

هوش مصنوعی: من از آن عشق دور شده‌ام و به حالتی رسیده‌ام که دیگر زندگی ندارم. خاک من را قبول نمی‌کند. در وجودم، آتش وجود دارد؛ پس آن را بسوزان و خاکسترم را به باد بده.

هوش مصنوعی: ای پدر، دیگر بس است این شلوغی و سر و صدا از دست این بند و زنجیر. نگذار که مادر زاد مجنون همواره نگران باشد و غم جا بماند.

هوش مصنوعی: دل از درد و غم نمی‌تواند تاب بیاورد، اما عشق به من می‌گوید که از خرابی و ویرانی، به کشوری آباد و سرسبز کمک کنم.

هوش مصنوعی: ما از دیار خود به اینجا آمده‌ایم و ضعف و ناتوانی‌مان را باید بشنوی. ما درخواست کمک نمی‌کنیم، بلکه فقط می‌گوییم که به ما لطف کنی.

هوش مصنوعی: دوست می‌آید و زندگی به چه منظور است؟ چشمانت را باز کن و به مردم آموزش بده که چگونه باید جانفشانی کنند.