شمارهٔ ۹۰

هوش مصنوعی: معشوقه من، به گونه‌ای می‌درخشد که مانند قبله‌ای راهنمایی می‌کند. وقتی به چهره‌اش نگاه می‌کنم، گویی که نگاه من به سمت آینه‌ای بازمی‌گردد که زیبایی‌اش را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: در دنیای پر از فریب و نیرنگ غرق شده‌ام، جایی که همه چیز به نظر می‌آید زیبا و با ارزش است، اما در واقع، چهره واقعی‌اش را نمی‌بینم و نمی‌توانم از میان زیبایی‌های ظاهری حقیقت را مشاهده کنم.

هوش مصنوعی: از خنده‌ی شیرین تو دل زخم‌خورده‌ام شاد شد، اشکم به خاطر لذتی که تو به من می‌دهی شیرین گشت و آهی که می‌کشم، تاثیری عمیق و دلنشین پیدا کرد.

هوش مصنوعی: گلبرگ‌های گل در آغوش غنچه جا نمی‌گیرند و بوی عطر من هم‌نفس با نسیم صبح شد.

هوش مصنوعی: به وضوح مشخص است که عشق و دلبستگی ما از نوع بیان و کلاممان نمایان می‌شود، همان‌گونه که وقتی میوه رنگ می‌گیرد، طعم آن هم نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: شاید به اندازه‌ی یک ماه نو، که در آسمان دیده می‌شود، مورد توجه قرار بگیرم، اما نمی‌دانم که آیا زیبایی‌ام مثل درخشندگی قمر در شب بر اثر آتش خواهد بود یا نه.

هوش مصنوعی: از آن جایی که شما را می‌بینم و عطر شما را حس می‌کنم، دستم با گل خوشبو به دور کمر شما می‌چرخد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که لب‌های دلربا در خنده و بوسه غرق نشوند، من دندان بر روی آن بازوی شیرین و لطیف گذاشتم که مانند شاخ‌های شکر نرم و خوشمزه شده بود.

هوش مصنوعی: در هر لایه از زلف آن یار، دمی از خطر پنهان است، اما با وجود این زیبایی، حاضر نیستم که به خاطرش در معرض خطر قرار بگیرم.

هوش مصنوعی: عقل که راهنمای من به دنیای فهم و دانش بود، هنگامی که عشق وارد شد، توانایی‌اش را از دست داد و در اثر عشق دچار تغییر شد.

هوش مصنوعی: دل من پر از هیاهو و درد است و به خاطر عشق، شرمنده هستم. هر زمانی که غمی به وجود آید، مثل سپری عمل می‌کند و از من محافظت می‌کند.

هوش مصنوعی: هر شعری که «نظیری» از احساسات و غیرت آن کسی که گل را می‌چینی، ساخته، به مانند خون جگر اوست.