شمارهٔ ۱۸۵

هوش مصنوعی: ما مانند درختان بوستان هستیم که میوه‌ای نداریم. ما از دوستان خود طرد شده‌ایم، اما از ما کسی نباید بترسد.

هوش مصنوعی: عشق واقعی و شور و شوق آن، تنها در محیطی امن و آرام می‌تواند ظهور کند؛ مانند پرنده‌ای که اگر در آزادی پرواز کند، نخواهد توانست به خوبی آواز بخواند. در واقع، برای بیان عواطف عمیق، نیاز به فضایی محافظت‌شده داریم.

هوش مصنوعی: چشم‌هایی که در جستجوی معشوق هستند، در واقع گرفتار و سردرگم عشق شده‌اند، چرا که در این راه، وجود خطر و تهدیدی احساس نمی‌شود.

هوش مصنوعی: اگر کاملاً درب‌های بهشت را هم بگشایند، باز برای کسی که از دیدار او چشم پوشیده، راهی به در نخواهد بود.

هوش مصنوعی: نشان دادن مردانگی و انجام کارهای خوب باید به طور پنهانی انجام شود، زیرا بهتر است که این کارها بدون نمایش باشد و نیازی به بیان آن‌ها نیست.

هوش مصنوعی: پیروزی افراد ضعیف در ناچاری و ناتوانی‌شان است؛ تا زمانی که صف ما نشکند، ما نمی‌خواهیم فرار کنیم.

هوش مصنوعی: من از کسی نمی‌ترسم، چون دیدار با او به نوعی پاداش و مزد خون من است؛ چرا که عشقی که به خاطر آن خون ریزانده می‌شود، هیچ‌گاه بی‌فایده نخواهد بود.

هوش مصنوعی: تا وقتی که دل در جای خود قرار دارد، چشم عاشق می‌تواند کنترلش را در دست بگیرد و به آرامی ببیند، اما وقتی دل نگران و آشفته شود، دیگر صاحب نظر نخواهد بود.

هوش مصنوعی: در گوشه‌ی چهره‌ات، زیبایی‌هایی چون گل و نسرین وجود دارد و هیچ چیز دیگری نمی‌تواند به اندازه‌ی این زیبایی‌ها توجه و نگاه را به خود جلب کند.

هوش مصنوعی: هر جا که مسافر برود، سخنان تو را به همراه دارد و هیچ خانه‌ای نیست که از لطف و محبت تو خالی باشد.

هوش مصنوعی: وقتی پیام رسانی را می‌فرستی، بار سنگینی از او بخواه که خبری از ما نبرد، تا او از ما چیزی نداند.

هوش مصنوعی: از درخت سرگرمی و لهو هیچ محصولی به دست نمی‌آید. نظیری، مثل کسی که لب تشنه است، نمی‌تواند به جایی برسد که از گریه‌اش تر نباشد.