شمارهٔ ۵۰۳

هوش مصنوعی: از رفتار تند و سختگیرانه هیچ‌کس نه ایمن است و نه خوشنود. آیا بارها از ما رنجیده‌ای و ما گناهی نکرده‌ایم؟ نه.

هوش مصنوعی: عاشق به خاطر ناز و فریب تو دچار تناقض می‌شود و به کینه‌توزی می‌افتد. تو خیلی خطرناک هستی و هر لحظه می‌توانی به قصد ضرر یا منفعت به دیگران آسیب بزنی.

هوش مصنوعی: زیبایی‌ات مانند نمک بر دل‌ها نشسته و عشق تو جان‌ها را به آتش کشیده است. از پختن عشق تو تنها اشک و دود بر جای مانده است.

هوش مصنوعی: من نه دشمنی و قهری دارم که به وضوح نشان دهم، و نه مهر و محبتی در پنهان احساس می‌کنم. در نهایت نمی‌دانم وضعیت من چیست؛ نه قابل قبول هستم و نه رد شده.

هوش مصنوعی: فکر و خیال پنهان تو، برای ما ارزش و اهمیت زیادی دارد. حتی اگر جان‌های ما در این راه فدای تو شود، این برای ما هیچ غم و اندوهی ندارد.

هوش مصنوعی: هرچه تو بهتر و نیکوتر می‌شوی، من بیشتر به درد و رنج دچار می‌شوم. زیبایی تو در برابر درد من چیزی از درد مرا درمان نمی‌کند.

هوش مصنوعی: به خداوند، امیدوارم که زندگی تلخ و ناگوار ما، نصیب هیچ کس دیگری نشود. در مجلس ما، بهتر است که عطر خوشی وجود داشته باشد و نه بوی بد.

هوش مصنوعی: هم‌صحبتان در حال شادی و وجد هستند، اما ما در غم و سنگینی باقی‌مانده‌ایم. ما که تنبلی می‌کنیم، از نغمه‌ی خوش داوود هم حرکتی نمی‌کنیم.

هوش مصنوعی: درحالتی که ما از هم جدا هستیم، صد ستاره بد شگون داریم، ولی وقتی که با هم هستیم، یک ستاره خوشبخت داریم.

هوش مصنوعی: در آغاز، هر کسی که در پی حقیقت و مقصدی است، سرنوشتش به گونه‌ای رقم خورده که باید از جستجو و سردرگمی عبور کند تا به هدف خود نزدیک شود.

هوش مصنوعی: یار از شراب صبح‌گاهی خوشحال است و دوستان مجلس را می‌خندانَد، اما جدایی «نظیری» به جز بخت خواب‌آلود هیچ دلیلی ندارد.