شمارهٔ ۳۸۸

هوش مصنوعی: هر کسی که از می (شراب) خود را پاک کند و به حالت توبه درآید، رنگ چهره‌اش همچون شراب سفید می‌شود. ولی افسوس که بر سر کوی مغان (شراب‌فروشان) سنگی بر کاسهٔ او قرار می‌گیرد، که نشان از غم و اندوه اوست.

هوش مصنوعی: از عصا و تسبیحی که دارم، ارزش و احترامی بیشتر به دست نمی‌آورم؛ به طوری که زیبایی و مقام نگار همچنان از دستانم رفته و تنها زلفش باقی مانده است.

هوش مصنوعی: از می و شادمانی فاصله گرفتم و به حال هشیاران درآمدم. خودم را گرفتار نام و ننگ کردم و این واقعاً افسوس‌برانگیز است.

هوش مصنوعی: خوشی‌ها و موفقیت‌های زندگی و روح را زمانی که حاکم بی‌تقوا و نالایق باشد، تحت تأثیر قرار می‌دهد و بر زندگی مردم سایه‌ای از ناامیدی می‌افکند.

هوش مصنوعی: وقتی که به آرامش و راحتی رسیدی، دنیای فانی به تو یادآوری می‌کند که زمان رفتن فرا رسیده و این جدایی مثل صدایی بی‌موقع است، در حالی که زندگی می‌توانست زیبا و دلنشین باشد.

هوش مصنوعی: در این صحنه، بدن شاهان و پادشاهان در حال ویرانی به محو شدن است و عاقل در حالی که مشغول نوشیدن شراب است، به تصویر مانی و ارژنگ می‌نگرد و افسوس می‌خورد.

هوش مصنوعی: در هیچ‌کس خوبی‌ای نمی‌بینم که بخواهم آن را به او نشان دهم، چرا که آیینه‌ام از زنگ زدن تاریک شده است. حیف است.

هوش مصنوعی: وقتی خط موی او با هم گره خورد، جان من به آن نزدیک شد و خانه من به واسطه نزدیکی به او مانند خانه یک درویش شده است. آری، حیف که این حالت به اندازه‌ای تنگ و محدود است.

هوش مصنوعی: در سن پیری به زیبایی و دلربایی کسی توجه و ناز می‌کنی، اما در این سن دیگر خیلی ناتوان و کم‌فهم شده‌ای و این جای تأسف دارد.