شمارهٔ ۱۵۱

هوش مصنوعی: زمانی که در این در باز شود و تو به پشت سر خود نگاه نکنی، می‌توانی ببینی که وقتی خودت را در این در باز می‌یابی، به آنچه که می‌خواهی دست پیدا کرده‌ای.

هوش مصنوعی: هر کسی که در کلبه‌ی غم و اندوه خود چیزی را گم کرده، در نهایت آن را پیدا می‌کند. اما تو که هیچ چیزی برای گم کردن نداری، چگونه می‌خواهی چیزی بیابی؟

هوش مصنوعی: دوست دارد که غریبان صداي ناله‌های عاشقانه را بشنوند و از عشق، درد و رنجی را بخواهد که باعث شود کشتی‌اش در دریا غرق شود.

هوش مصنوعی: هر کسی که می‌خواهد در فضای خراباتی و شراب‌خواری وارد شود و از لذت‌های آن بهره‌مند شود، ابتدا باید تمام اعتبار و آبرو خود را از دست بدهد و دچار رسوایی شود.

هوش مصنوعی: از تمام خوبی‌ها و زیبایی‌هایی که در وجود ماست، زشتی‌ها هم وجود دارد که به نوعی شایسته است. پرده‌ی حجاب ما همچنان بسته است، اما پرده‌ی وجود او برداشته شده است.

هوش مصنوعی: بهار زندگی‌ام فرا رسیده، اما هنوز انگورم نارس و نپخته است. نمی‌دانم در نهایت به ترشی تبدیل می‌شوم یا به شراب دلچسب.

هوش مصنوعی: زندگی‌ام را صرف می‌کنم تا زمانی که بتوانم پاهایم را به حرکت درآورم و اگر به آن حلقه نزدیک شوم، دستم را در آن بگذارم.

هوش مصنوعی: در جایی قرار گرفته‌ام که کم کسی مانند آن را دیده است و اگر روز قیامت چشمانم و دلم روشن شود، وای بر من!