شمارهٔ ۳۸۳

هوش مصنوعی: در حالتی از شوق و عشق، جانم به لب رسیده است. کسانی که پیغامم را به او می‌رسانند، در حقیقت دروغ می‌گویند و نامه‌هایی برای من می‌نویسند که به اسم دوست عزیزم هستند، اما در واقع نیز دروغ است.

هوش مصنوعی: راهبی که در معبد بت پرستی حضور دارد، چگونه می‌توان او را به مقام شرافت و تعظیم برساند؟ زیرا من از حقیقت و واقعیت تنها مکر و فریب را شناخته‌ام و الهاماتی که به دست می‌آورم، در واقع دروغین هستند.

هوش مصنوعی: من به خاطر زیبایی‌های زندگی و جذابیت‌های آن دچار بهت و حیرت شده‌ام و در پی حقیقت، در دام دروغ‌ها گرفتار آمده‌ام.

هوش مصنوعی: من تحت تأثیر ترفندهای فریب و فکرم به واقعیت پیوند دارد، اما وقتی می‌گویم که طعمش شیرین است، در واقع دروغ می‌گویم.

هوش مصنوعی: من به سمت قبله نماز می‌خوانم، اما در دل به معبد سومنات تعلق دارم. در باطن، به کفر اعتقاد دارم ولی در ظاهر مسلمان و مومن نشان می‌دهم.

هوش مصنوعی: من تحت تاثیر داستان‌ها و جادوها قرار می‌گیرم و اگر کسی بتواند به طرز دلچسبی با من سخن بگوید، شاید از او بی‌خبر بمانم و دروغ‌هایش را بپذیرم.

هوش مصنوعی: چهره‌ام را به رنگ‌های زیبا آذین کرده و تصویر جام و شیشه‌ام، نور مهر صبح را بر شبم انداخته، اما این حقیقت نیست.

هوش مصنوعی: مانند کودکی یتیم، از نداشتن شانس و بخت خود می‌گریم. مادر به من وعده‌ی خوشی و نعمت می‌دهد، اما در واقع این وعده‌ها حقیقت ندارند.

هوش مصنوعی: من مانند خاکستر در آتش بی‌قرار هستم، اگر کسی بگوید در عشق آرام هستم، به او دروغ می‌گویم.