شمارهٔ ۱۲۶

هوش مصنوعی: دل به جایی خوشبختی و شور زندگی نگاه کرده و من دیده‌ام که از اشک‌هایش، آبی تازه در جوی واریز شده است.

هوش مصنوعی: من یاد و خاطره‌ای دارم که مانند بهار دوستی، صد گلستان در دلم جوانه زده است؛ آن هم به خاطر گیسوانی که از هر سو دورم را پر کرده است.

هوش مصنوعی: از روشنایی عشق خود، دل را روشن کن؛ چون جان توست که در آن نهفته است. وگرنه دل در تاریکی جدایی عادت کرده است.

هوش مصنوعی: این تویی که به من نزدیک هستی و سخن ما همین است، که عشق را بسیار دلپذیر می‌یابم، مثل مومی که از آهن نرم‌تر و شکل‌پذیرتر شده است.

هوش مصنوعی: هر کس که غیر از خود را ببیند، من را با او آشنا کرده و حالا بیگانه ساخته است. عشق تو به گونه‌ای است که به دشمن و دوست هر دو یکسان نظر دارد.

هوش مصنوعی: برای اینکه به موفقیت برسی، باید از خودت گذشت و تلاش کنی. در این کار، قدرت بدنی و زور به تنهایی کافی نیست و گاهی نیاز به تدبیر و عزم راسخ داری.

هوش مصنوعی: در خواسته‌ی ما، یاری تو هیچ تأثیری نداشت، اما برهمن از دعاهایش در کار هندو تأثیر گذاشته است.