شمارهٔ ۲۰۸

هوش مصنوعی: عشق مانند جادویی است که هیچ در و دیواری ندارد. کسی که نشانه‌ای از این عشق به دست آورد، نام و نشانی از خود ندارد.

هوش مصنوعی: زیبایی‌های فراوانی از عشق ایجاد شده‌اند، اما هیچ لباسی به‌اندازه‌ای که مناسب و شایسته‌ی آن عشق باشد، وجود ندارد.

هوش مصنوعی: بادی که می‌وزد، شور و شوقی به وجود می‌آورد و عاشق در عشق خود چنان غرق است که هیچ توجهی به می و جام ندارد.

هوش مصنوعی: حال و روز من در این روز دلپذیر به قدری خوب است که به روز و شب دیگر اهمیتی نمی‌دهم.

هوش مصنوعی: جنون من شروع شده و عشق من پایانی ندارد؛ این کار به نقطه‌ای نمی‌رسد و همیشه ادامه خواهد داشت.

هوش مصنوعی: تا زمانی که زندگی در من جاری است و نیرویی وجود دارد، نمی‌توانم از خودم دل خوش کنم. پروانه هرگز آرام نمی‌نشیند و حاضر است جانش را فدای عشق کند.

هوش مصنوعی: کسانی که دیدگاهی محدود دارند، در تلاش برای جمع‌آوری امکانات و توشه برای سفر زندگی هستند، در حالی که وسعت دو جهان در حقیقت به اندازه‌ی یک قدم هم نیست.

هوش مصنوعی: از آن دانه‌های سیاه رنگ و خط سبز، مرغی را ندیدم که دلش در تنگنا و وابستگی به دام باشد.

هوش مصنوعی: روح انسان با تمام وجود از پا و سرش بوسه می‌زند، چرا که درخت بهشتی میوه‌ای نارس و خام ندارد.

هوش مصنوعی: از لبانش خوشحال و شاداب شدم، چون لب‌ ساغر هیچ تلخی و دشنامی ندارد.

هوش مصنوعی: عریانی و بی‌لباسی ما آن‌قدر ارزشمند است که می‌تواند شرافت کعبه را بپوشاند، در حالی که درویش حرم، حتی لباس احرام هم ندارد.

هوش مصنوعی: جز طبیعت «نظیری» که عشق به آن حقیقت را نشان داد، هیچ‌کس نیست که در زندگی‌اش بدهی نسبت به او نداشته باشد.