شمارهٔ ۱۷۹

هوش مصنوعی: من هنوز نمی‌توانم به خانه‌ام برگردم، زیرا پرنده‌ای که عادات را آموخته، نمی‌تواند سرش را پایین بیاورد.

هوش مصنوعی: در دنیای عاشقانه و پر از غم، دل‌های سنگین و غم‌زده‌ی نرگس، اجازه نمی‌دهند که عشق و محبت از مسیر نگاه‌ها عبور کند.

هوش مصنوعی: از غم به حالت زرد و پژمرده درآمده‌ام، چه کار می‌توانم بکنم؟ زیرا کسانی که دل‌های روشن و بی‌نظیری دارند، به راحتی به صحبت من گوش نمی‌دهند و ارزش این صحبت‌ها را نمی‌دانند.

هوش مصنوعی: از افرادی که ظاهرشان زیبا و خوشحال است، انتظار نداشته باش که همیشه خوشبختی را برای تو به ارمغان بیاورند، زیرا ممکن است آنها فقط ظاهری زیبا داشته باشند و در واقع چیز خاصی برای ارائه نداشته باشند.

هوش مصنوعی: زندگی را با یأس و ناامیدی پر نکن و تلاش کن طعم شیرینی را در مشکلات پیدا نکن. اگر چه برخی داروها تلخ هستند، اما به خاطر سلامتی، گاهی لازم است آنها را بپذیریم و از مصلحت آنها بهره‌مند شویم.

هوش مصنوعی: از سفره نعمت‌های زمانه، سهمی از رضایت به من بده، زیرا طعمی از اندوه تو هیچ خوشمزه‌تر از آن نخواهد بود.

هوش مصنوعی: از درد سوزانی که بر بستر آب درباره‌اش فکر می‌کنم، هیچ‌کس نمی‌تواند به جز تب و سوختگی جگر من کاری کند.

هوش مصنوعی: من چگونه می‌توانم به یاد دوستی‌های ناپایدار بیفتم، در حالی که سرنوشتم این است که از تشنگی بر لب جوی بروم و هیچ کس از حضورم خبر نداشته باشد.

هوش مصنوعی: ما شبیه لب دریا هستیم که در انتظار آبی برای نوشیدنیم. اگرچه اشتیاق و خواسته‌مان وجود دارد، اما به ما اجازه نمی‌دهند که آن را تماشا کنیم.

هوش مصنوعی: مناسب است که آن مردان که خواهان عشق حقیقی هستند، پوشش مناسبی بر سر داشته باشند و از افتادن سر خود دل نکنند.

هوش مصنوعی: پیروزی تو همانند یک نمونه است که به خاطر لذت و زیبایی، هرکسی که به دریا نرود، مرواریدی به او نخواهند داد.