شمارهٔ ۲۰۲

هوش مصنوعی: بعد از نه ماه، جشنی در دنیا برپا می‌شود و مرقع (پارچه‌ای زینتی) به دست می‌آید. اکنون مشخص نیست که کدام خاری یا سنگی به رنگ خواهد بود.

هوش مصنوعی: لباسی که برای تو دوختند، به‌گونه‌ای طراحی شده که با زیبایی‌ات همخوانی داشته باشد. اما این پیراهن به خاطر قد و قامت تو کوتاه و تنگ به نظر می‌رسد، همان‌طور که قبا برای قد بلند سرو کافی نیست.

هوش مصنوعی: از عشق چهره‌ات، گل‌های زیبایی چون ارغوان و لاله می‌چینم، اگر اشعه‌های خورشید بر سنگ بیفتد، آن‌گاه رنگ لعل مانند سرخی آنها خواهد شد.

هوش مصنوعی: دلِ دلمند که از درد و رنج آکنده شده و به شدت خسته و ناامید است. نخواهم که سرنوشت آیینه طوری باشد که در اثر آشفتگی و غبار، رنگ و رویش تغییر کند.

هوش مصنوعی: بعد از اینکه از زنجیر زلف او رها شدم، دوباره گرفتار شدم، بدتر از کسی که تازه مسلمان شده و در دامی به نام زندگی اروپایی گرفتار می‌شود.

هوش مصنوعی: از حسرت و افسوس دلم می‌سوزد و از شرم نمی‌توانم صدایی درآورم. ای کاش آتش و آشوبی به خانه‌ی آبرو و عزت من بیفتد.

هوش مصنوعی: اگر توجه به مسائل معنوی کاهش یابد، عشق دنیوی به کجا خواهد رسید؟ وقتی که مرد به خودباوری و اراده‌اش نرسد، موفقیت برای او دشوار خواهد بود.

هوش مصنوعی: من آرزوی گوهری گرانبها را دارم که در دریایی ناشناخته غرق شده باشد، دریایی که در هر قدم، صد راه برای نهنگ وجود دارد.

هوش مصنوعی: زندگی با چالش‌ها و لذایذ خود همراه است و هیچ چیز در این دنیا بدون درد و رنج نیست. خوشی‌ها و شادی‌ها همواره دارای عناصری هستند که تلخی و غم را به یاد می‌آورند. به عبارت دیگر، هیچ تجربه‌ای کاملاً خالی از مشکل و غم نیست و هر لذتی ممکن است به نوعی با دشواری مرتبط باشد.

هوش مصنوعی: ما همیشه مانند اجزای یک پرگار هستیم که در حال کار هستند و هیچ زمانی از چرخش و حرکت ستاره‌ها متوقف نمی‌شویم.

هوش مصنوعی: به خاطر لذت‌بردن از زندگی، به بردگی نفس خود درآمدی. در چنین حالتی، چه پیروزی‌ای می‌تواند به دست آید؟ زمانی که آهو در چنگال پلنگ گرفتار شود.