شمارهٔ ۵۳۹

هوش مصنوعی: تو با ناز و عشوه‌ات دمی را رها کردی و با زیبایی‌ات دنیای پرهیاهویی را به جنجال انداختی.

هوش مصنوعی: ما به دنبال روح و روانی هستیم که به خود آرامش داده و در عزلت و تنهایی در گوشه‌ای نشسته است، و تو او را از اتاق بیرون راندی و جسمش را پشت در گذاشتی.

هوش مصنوعی: دوری تو باعث شده که دل و صبر ما هیچ ارزشی نداشته باشد و تو ما را به افرادی بی‌احساس و بی‌محبت سپردی.

هوش مصنوعی: به درک و تیزفکری افراد باهوش، موفقیت در کارهای پرخطر آسان نیست؛ تو برای این کارها از وسایل کم‌حجم و مختصر استفاده کردی.

هوش مصنوعی: چگونه ممکن است دود از سرم برود و من مضطرب نشوم، وقتی که راهی که در پیش دارم، به اندازه‌ی شعله‌ای خطرناک است و تو هم به من به ضربه‌ای آسیب زده‌ای؟

هوش مصنوعی: من از تلخی‌های تو شکایت می‌کنم تا هیچ‌کس نفهمد که چقدر درد و زهر در وجودم ریخته‌ای، در حالی که ظاهراً فقط خوبی و شیرینی به من داده‌ای.

هوش مصنوعی: من را که نوشیدن شراب صبحگاهی و شبانه نتوانست آرام کند، با اشک نیمه شب و ناله سحر رها کردی.

هوش مصنوعی: هرچند که عشق و علاقه‌ام به تو ارزش معینی ندارد، اما تو باز هم مسئولیت ناراحتی و اشک‌هایم را به دوش گرفتی.

هوش مصنوعی: عشق تو در وجود من به قدری عمیق و پراکنده شده که مانند زنجیری مرا به خود متصل کرده است؛ هرچند که من همچون کوهی محکم هستم، اما تو تمام وجودم را در بر گرفته‌ای.

هوش مصنوعی: دعوت به لذت و شیرینی بوسه هنوز در راه است، خط و لب ما به طعم نمک و سبزی خوشبو زینت داده شده‌اند.

هوش مصنوعی: به این زیبایی هیچ‌کس داستانی نقل نکرد، مانند قصهٔ قمر که از عقرب نجات یافت و یوسف که از چاه رهایی یافت.