شمارهٔ ۲۱۴

هوش مصنوعی: دل من نمی‌داند که به کجا می‌رود، اما از این درگاه دور می‌شود. مرگ را احساس می‌کنم که با جدایی‌ام، مرا به سمت خودش می‌کشاند.

هوش مصنوعی: هر یک تار موی من زبان‌گشایی می‌کند و از عذاب دوری تو فریاد می‌زند؛ پیوند تو در رگ‌های وجودم جاری است و بی‌وقفه حس می‌شود.

هوش مصنوعی: در دل من حس جنگجویی و قدرتی وجود دارد که حالا از عمق وجودم برخاسته و به من انگیزه می‌دهد تا به شجاعت و غیرتم پی ببرم.

هوش مصنوعی: آرامش و آسودگی به دور خاطراتم می‌گردد و در کنار آن، اشک‌های چشمم به شدت جاری است.

هوش مصنوعی: امروز، یاد داستانی به ذهنم آمد که به من احساس آزادی می‌دهد و در دل، حرف‌های ناامیدی از زبانم جاری می‌شود.

هوش مصنوعی: در بازار جانبازان، کمان خود را آویخته‌ام و هر کس که بخواهد کمانم را بگیرد، غیرتم را به او نشان می‌دهم و آن را می‌شکنم.

هوش مصنوعی: من از دام عشق او فرار می‌کنم، «نظیری»، حتی اگر آن بی‌رحم مرا با صد زنجیر هم گرفتار کند.