شمارهٔ ۵۲۲

هوش مصنوعی: شیدایی و سرخوشی بر روی بینی‌ام نشسته است و جایی برای عقل و خردم باقی نمانده است.

هوش مصنوعی: احساسات درونم به شدت شعله‌ور است و غم و اضطراب به سراغم آمده است. انگار که از عمق وجودم دودی بر می‌خیزد و مرا آزار می‌دهد.

هوش مصنوعی: شوری که به خاطر عشق در دل دارم، پرده‌های عقل را کنار زده و به وضوح خود را نشان داده‌ام، حتی به بهای رسوا شدن.

هوش مصنوعی: به هیچ‌وجه نمی‌توانم به شهر آسیب برسانم، بلکه مانند سیلی که در دشت جریان دارد، می‌شوم.

هوش مصنوعی: او به طرز دلربایی در سرگرمی من دخالت کرده است و من برای جلب توجه او حاضر هستم همه چیزم را از دست بدهم.

هوش مصنوعی: گاهی اوقات من به سوی چیزی می‌روم که بسیار فراتر از خواسته‌ام است و گاهی هم دستم را به چیزی می‌زنم که در دسترسم قرار دارد.

هوش مصنوعی: عشق باعث می‌شود که انسان بتواند با دیگران سازگار باشد و دلش نیز برای آنها باز و پذیرای محبت و دوستی شود.

هوش مصنوعی: من هزاران نغمه و آهنگ را به دور ریختم و صدای خود را برای برگزاری جشن و شادی به جمع می‌آورم.

هوش مصنوعی: من مانند گلی نرم و لطیف می‌شوم، به خاطر حس محبت و ظرافتی که دارم.

هوش مصنوعی: من به مقام و جایگاه بالای خود افتخار می‌کنم و به خاطر آن خود را میارایم.

هوش مصنوعی: علم ازلی مانند نوری است که دانایی به همراه دارد و در عالم وجود، هیچ نوری به اندازه‌ی نور دانایی درخشش ندارد.