خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

میلی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : به چشم مست، ز هستی ربوده ای ما را

شمارهٔ ۲ : کو فریب وعده ای، جان بلااندوز را؟

شمارهٔ ۳ : شب که به بزم خویشتن، دید من خراب را

شمارهٔ ۴ : دل که زیاده می کند، قاعده نیاز را

شمارهٔ ۵ : سازد خموش تا من حسرت فزوده را

شمارهٔ ۶ : دلا بی‌طاقتی کم کن چو شیدا کرده‌ای خود را

شمارهٔ ۷ : می دهد ساقی می نابی که می سوزد مرا

شمارهٔ ۸ : عشق تو برد هوش من غم فزوده را

شمارهٔ ۹ : رفت سوی خانه چون بنمود روی خویش را

شمارهٔ ۱۰ : من بی گناه و یار به کین می کشد مرا

شمارهٔ ۱۱ : ای از کرشمه رخنه گر جان من بیا

شمارهٔ ۱۲ : دمی که دل تپد، از غم امان دهد ما را

شمارهٔ ۱۳ : ساعد آن سیمبر سوزد مرا

شمارهٔ ۱۴ : زبس که سوخته داغ جدایی تو مرا

شمارهٔ ۱۵ : کدام بت شده رهزن دل چو سنگ ترا

شمارهٔ ۱۶ : من کجا، آرزوی وصل دلارام کجا

شمارهٔ ۱۷ : به غضب تلخ مکن عیش من مسکین را

شمارهٔ ۱۸ : گر بیخودی مجال دهد اضطراب را

شمارهٔ ۱۹ : برده از راه، فریبنده نگاه که ترا؟

شمارهٔ ۲۰ : هزار شکوه، گر از یار بوده است مرا

شمارهٔ ۲۱ : چشم مستی باز رهزن شد دل دیوانه را

شمارهٔ ۲۲ : رخش توفان حسن و آفت دوران در او پیدا

شمارهٔ ۲۳ : خوش آنکه بپرسی دل دیوانه ما را

شمارهٔ ۲۴ : خوشم کآتش زد امشب آه حسرت محفل ما را

شمارهٔ ۲۵ : منم و دل خرابی، به تو می سپارم او را

شمارهٔ ۲۶ : دلا رسیده به جایی کمند ناله ما

شمارهٔ ۲۷ : ساقی به جلوه آر، می همچو لاله را

شمارهٔ ۲۸ : ببین کز حیله سازیها ز ره چون می برد ما را

شمارهٔ ۲۹ : از زلف تو شکوه‌هاست مارا

شمارهٔ ۳۰ : شهید عشق تو بیند چو دود آه مرا

شمارهٔ ۳۱ : انگشت اگر زنی به لبم چون پیاله‌ها

شمارهٔ ۳۲ : بیا ای قاصد از کویش، زغم آزاد کن مارا

شمارهٔ ۳۳ : امّید وعد‌ه‌های تو نو می‌کند مرا

شمارهٔ ۳۴ : در پا غمت چو صید زبون می‌کشد مرا

شمارهٔ ۳۵ : مشو با روی آتشناک، شب‌ها شمع محفل‌ها

شمارهٔ ۳۶ : در ایّام روزه به از روز ما شب

شمارهٔ ۳۷ : دامان ناز برزد وتیغ جفا گرفت

شمارهٔ ۳۸ : ز من جدایی آن گلعذار نزدیک است

شمارهٔ ۳۹ : چنین که با تو مرا تاب آشنایی نیست

شمارهٔ ۴۰ : ز من دمی که گذشتی، شتاب حاجت نیست

شمارهٔ ۴۱ : از منع غیر، دوش که خندان گذشت و رفت

شمارهٔ ۴۲ : ناصح نصیحت تو به دل جای‌گیر نیست

شمارهٔ ۴۳ : جز خون دل، شراب ندانسته‌ام که چیست

شمارهٔ ۴۴ : ناله‌ام را کاش نشناسد که این فریاد کیست

شمارهٔ ۴۵ : گر نیست فکر قتل منت، قهر بهر چیست

شمارهٔ ۴۶ : تیر غمت که در دل صید زبون شکست

شمارهٔ ۴۷ : شرمنده‌ام که روی دلی چون نمود و رفت

شمارهٔ ۴۸ : آنکه رشک بت چین است، این است

شمارهٔ ۴۹ : جفای او من بی‌تاب را به جا نگذاشت

شمارهٔ ۵۰ : اگر کسی سبب وصل یار من شده است

شمارهٔ ۵۱ : غافل به من رسید و وفا را بهانه ساخت

شمارهٔ ۵۲ : میا به پرستش من، چون امید صحت نیست

شمارهٔ ۵۳ : وه که بر هر سر ره بی‌سر و پایی دگر است

شمارهٔ ۵۴ : بس که پیشت عاشق از جام حجاب از دست رفت

شمارهٔ ۵۵ : گشاد مهره دل زین بساط بر طرف است

شمارهٔ ۵۶ : در کعبتین عشق تو نقش مراد نیست

شمارهٔ ۵۷ : با غیر رسیدیّ و ز غیرت جگرم سوخت

شمارهٔ ۵۸ : دل به جان آمده از عشق نهان، یار کجاست

شمارهٔ ۵۹ : از حریم وصل، مهجورم نمی‌بایست داشت

شمارهٔ ۶۰ : باز تیر مژه بر جان بلاکش زد و رفت

شمارهٔ ۶۱ : ای مرغ دلم فاخته سرو بلندت

شمارهٔ ۶۲ : چون صبا راه به خاک من غمناک انداخت

شمارهٔ ۶۳ : به دل امید بهبودی نمانده‌ست

شمارهٔ ۶۴ : آن غمزه در صف مژهٔ خشمگین نشست

شمارهٔ ۶۵ : آنکه کاری غیر آزار دل زاری نیافت

شمارهٔ ۶۶ : امشب که گوشه اجلم منزل آمده‌ست

شمارهٔ ۶۷ : نه شبنم بر زمین از یاسمین ریخت

شمارهٔ ۶۸ : گویم چو حال خود به تو، تغییر حال چیست

شمارهٔ ۶۹ : رقیب بهر چه پیدا به رهگذار تو نیست

شمارهٔ ۷۰ : ترا با کس هوای همدمی نیست

شمارهٔ ۷۱ : کجا نظر به من آن شوخ خشمگین انداخت؟

شمارهٔ ۷۲ : چمن کز گل و غنچه بویی نداشت

شمارهٔ ۷۳ : گلگون قبای من که بر ابرش برآمده‌ست

شمارهٔ ۷۴ : هر لحظه دلم شکوه ز بدخوی دگر داشت

شمارهٔ ۷۵ : پروانه گر ز خلق نهان درد و داغ داشت

شمارهٔ ۷۶ : چو دل فتاد ز پا، غمزه‌‌اش ز کین برخاست

شمارهٔ ۷۷ : گذشت دور گل و یار سوی باغ نرفت

شمارهٔ ۷۸ : در پهلوی اغیار به هر سو نظری داشت

شمارهٔ ۷۹ : حیا گر ز عاشق به غایت خوش است

شمارهٔ ۸۰ : بر سر مژگان هجوم اشک گلگون من است

شمارهٔ ۸۱ : ای دل اندر آتش غم، آه دردآلود چیست

شمارهٔ ۸۲ : ‌بگشا کمند زلف که دل دردمند توست

شمارهٔ ۸۳ : گر یار به سوی دیگران رفت

شمارهٔ ۸۴ : به خون من چه گواهی دهی ز روی ارادت

شمارهٔ ۸۵ : زپا فتاده‌ام و سر بر آستانه اوست

شمارهٔ ۸۶ : حرفی که از کسی نشنیدی، پیام ماست

شمارهٔ ۸۷ : نداری غم،‌ دلم گر از تو ناخشنود می‌گردد

شمارهٔ ۸۸ : عشّاق که ترک ره دلدار گرفتند

شمارهٔ ۸۹ : چو یار از من رمید، آرام جان من که خواهد شد؟

شمارهٔ ۹۰ : کو بخت آنکه یار شکایت ز من کند

شمارهٔ ۹۱ : دوش در بزم که لبهایت شراب‌آلوده بود؟

شمارهٔ ۹۲ : رازم فسانه از نگه عاشقانه شد

شمارهٔ ۹۳ : چو مرا به بزم بیند، زمیان کنار گیرد

شمارهٔ ۹۴ : شب، خواب پی به حال خرابم نمی‌برد

شمارهٔ ۹۵ : ز بس که شوق مرا برقرار نگذارد

شمارهٔ ۹۶ : زان جفاپیشه، کسانی‌که خبر می‌آرند

شمارهٔ ۹۷ : افغان که مرا همنفسان وانگذارند

شمارهٔ ۹۸ : بس که قاصد را بیازارد چو نام من برد

شمارهٔ ۹۹ : تلخکام غم او،‌ درد و دوا نشناسد

شمارهٔ ۱۰۰ : شب شوق بزم او رگ جانم گرفته بود

شمارهٔ ۱۰۱ : خوبان در آزمودن ما صد جفا کنند

شمارهٔ ۱۰۲ : نیم بسمل شدم از غمزه خودکامی چند

شمارهٔ ۱۰۳ : چند یارب غم دل در پی جان خواهد بود

شمارهٔ ۱۰۴ : گر چنین خون دل از دیده دمادم گذرد

شمارهٔ ۱۰۵ : دعای عمر به این صید مبتلا چه کند

شمارهٔ ۱۰۶ : بس که در خاطر قرار بی‌وفایی می‌دهد

شمارهٔ ۱۰۷ : مستی از لعل شراب آلود او معلوم شد

شمارهٔ ۱۰۸ : لبت در خنده با من، وز نگاهت جنگ می‌بارد

شمارهٔ ۱۰۹ : نا کرده کار دلبر من دل به کین نهاد

شمارهٔ ۱۱۰ : چون دیدی‌ام، نظر به زمین دوختن چه بود

شمارهٔ ۱۱۱ : آن جفا پیشه که آیین وفا نشناسد

شمارهٔ ۱۱۲ : دوش ازان شعله که در جان من سوخته بود

شمارهٔ ۱۱۳ : جفا کشی که ز بزم تو خوار برخیزد

شمارهٔ ۱۱۴ : ز جراحت تو ذوقی دل بی‌قرار دارد

شمارهٔ ۱۱۵ : هر دشمنیی که بخت بد کرد

شمارهٔ ۱۱۶ : آن نیست که دل به جا نشیند

شمارهٔ ۱۱۷ : چو همرهی به من آن سرو خوشخرام کند

شمارهٔ ۱۱۸ : بس که خواهد به من آن عربده‌گر ننشیند

شمارهٔ ۱۱۹ : سرگران دوش گذشتن زمن زار چه بود

شمارهٔ ۱۲۰ : دل به جان شب همه شب ز آه و فغانم دارد

شمارهٔ ۱۲۱ : ز بس کان سست پیمان در حق من بدگمان باشد

شمارهٔ ۱۲۲ : تا دمی دامان وصلش دست شوقم سر دهد

شمارهٔ ۱۲۳ : چون شدم بسمل، به دستم دامن قاتل نماند

شمارهٔ ۱۲۴ : چنان ز بیم رقیبان نظر به ره دارد

شمارهٔ ۱۲۵ : زان زهر چشم، بس که دلم تلخکام شد

شمارهٔ ۱۲۶ : ز نیازمندی من،‌ گرش احتراز باشد

شمارهٔ ۱۲۷ : بس که در دل کار، پیکان خدنگ یار کرد

شمارهٔ ۱۲۸ : باز مژگان ترم نوباوه خوناب کرد

شمارهٔ ۱۲۹ : آنها که عتاب از لب خندان تو یابند

شمارهٔ ۱۳۰ : کامی ز لب لعل تو دیدن نگذارند

شمارهٔ ۱۳۱ : پاره سازد غم تو رشته تدبیر امید

شمارهٔ ۱۳۲ : بی‌رحم من از من سفر خویش نهان کرد

شمارهٔ ۱۳۳ : دلم به غمزه آن شوخ دلربا چه کند

شمارهٔ ۱۳۴ : بعد عمری که دمی یار من زار شود

شمارهٔ ۱۳۵ : زلفت زبان طعنه به بخت نگون کشید

شمارهٔ ۱۳۶ : هر طرف از گرد حی با آه و واویلی نشد

شمارهٔ ۱۳۷ : چو سرو قد تو از می به پیچ و تاب درآید

شمارهٔ ۱۳۸ : زلف پر چین پی صیدم چو پراکنده کند

شمارهٔ ۱۳۹ : سخن آن مست کجا با من مدهوش کند

شمارهٔ ۱۴۰ : باز دل چشم هوس در پی داغی دارد

شمارهٔ ۱۴۱ : اول عشق است، جای بی‌وفایی‌ها نبود

شمارهٔ ۱۴۲ : ندانم پیش قاصد، حرف خودکامم چه خواهد بود

شمارهٔ ۱۴۳ : از نخل او امید نوا داشتم، نشد

شمارهٔ ۱۴۴ : دل چون ز بی‌وفایی او یاد می‌کند

شمارهٔ ۱۴۵ : او درین نظاره کز تن جان محزون می‌رود

شمارهٔ ۱۴۶ : از مستی شب، زلف تو بی‌تاب نماید

شمارهٔ ۱۴۷ : بار غم سنگین‌دلان بر جان غم‌فرسا نهند

شمارهٔ ۱۴۸ : جان به حسرت دادم و آزار دل بر جا بماند

شمارهٔ ۱۴۹ : با آنکه ز مستی خبر از خویش ندارد

شمارهٔ ۱۵۰ : نشان من چو بتان از ستیز می‌جویند

شمارهٔ ۱۵۱ : تا فاش شود راز دلم، بی‌خبری چند

شمارهٔ ۱۵۲ : بشارت باد رندان را که ایام فراغ آمد

شمارهٔ ۱۵۳ : دل چون ز پی سلامت افتاد

شمارهٔ ۱۵۴ : ... اهی چنین باشد

شمارهٔ ۱۵۵ : کدام شاه چنین کینه‌خواه می‌آید

شمارهٔ ۱۵۶ : داد ازان دم که با دل ناشاد

شمارهٔ ۱۵۷ : گل خون بر سر خار مژه‌ام تیز آمد

شمارهٔ ۱۵۸ : دل چشم به راه یار ننهاد

شمارهٔ ۱۵۹ : ز مجلس دوست رفت و دشمن آمد

شمارهٔ ۱۶۰ : سخنم را چو به بزم تو سری بگشایند

شمارهٔ ۱۶۱ : آن‌چنان بدگمان که بود، نماند

شمارهٔ ۱۶۲ : بیمار غم از مردن، اندیشه بسی دارد

شمارهٔ ۱۶۳ : هر طرف از تو دل سوخته داغی دارد

شمارهٔ ۱۶۴ : جان فدای تو بوالهوس نکند

شمارهٔ ۱۶۵ : دمی عاشق ندید او را، وگر دید

شمارهٔ ۱۶۶ : آن پری چون زلف در پا می‌کشد

شمارهٔ ۱۶۷ : سر ره چشم او بر دل نگیرد

شمارهٔ ۱۶۸ : در عشق ز جان و تن که گوید؟

شمارهٔ ۱۶۹ : از بس که دایم بی‌گنه آزرده‌ام از یار خود

شمارهٔ ۱۷۰ : حیف خوبان کاین‌چنین میخواره و هر جا روند

شمارهٔ ۱۷۱ : با او سخنی ز من که گوید؟

شمارهٔ ۱۷۲ : خدنگ تو چون ره به خون می‌برد

شمارهٔ ۱۷۳ : بر یاد قدّ او چو می تاب می‌دهند

شمارهٔ ۱۷۴ : عنان چو از پی صید زبون بگرداند

شمارهٔ ۱۷۵ : باز آمد و ز عربده شرمنده رنگ بود

شمارهٔ ۱۷۶ : چندان شب غم آه دل تنگ برآورد

شمارهٔ ۱۷۷ : شرح الم دوری، در خامه نمی‌گنجد

شمارهٔ ۱۷۸ : آن شهسوار هرگه بر بادپا برآید

شمارهٔ ۱۷۹ : قاصدی کز تو به ما نامه نامی آورد

شمارهٔ ۱۸۰ : صف شکن ترک مرا بر سر مرکب نگرید

شمارهٔ ۱۸۱ : سر مست آرزو را، رسم ادب نباشد

شمارهٔ ۱۸۲ : ره غلط کرده خیالش به دل ریش آمد

شمارهٔ ۱۸۳ : دل من چون مرغ بسمل، دمی آرمیده باشد

شمارهٔ ۱۸۴ : با هرکه ستم پیشه من در سخن آید

شمارهٔ ۱۸۵ : از جا دلم به جلوه حیرت‌فزا مبر

شمارهٔ ۱۸۶ : ای که داری هوس عشق، کمِ عشرت گیر

شمارهٔ ۱۸۷ : گر بشنوم که سوی رقیبان روی دگر

شمارهٔ ۱۸۸ : با آنکه هر زمان شوم از غصه زارتر

شمارهٔ ۱۸۹ : به اجل، کار دل زار مرا وا مگذار

شمارهٔ ۱۹۰ : جان نداده‌ست بَرَت عاشق بیمار هنوز

شمارهٔ ۱۹۱ : ای چشم تو همچو فتنه خونریز

شمارهٔ ۱۹۲ : بیا و تازه خدنگی برین خراب انداز

شمارهٔ ۱۹۳ : صحرای دل ز آتشِ مَی شد حجاب‌سوز

شمارهٔ ۱۹۴ : جان رفت و سینه تیر غمت را نشان هنوز

شمارهٔ ۱۹۵ : حاصل ما از نوید وصل، پیغام است و بس

شمارهٔ ۱۹۶ : شوم از مدعی خوشدل، چو بینم از تو خشنودش

شمارهٔ ۱۹۷ : چون شمع درآ سرزده و بزم‌نشین باش

شمارهٔ ۱۹۸ : درین غمم که مباد از نگاه دم به دمش

شمارهٔ ۱۹۹ : چنان رفتم من بی‌اعتبار از خاطر شادش

شمارهٔ ۲۰۰ : ای خوش آن صید که آسوده ز جان دادن خویش

شمارهٔ ۲۰۱ : هر لحظه مرا ذوق محبّت برد از هوش

شمارهٔ ۲۰۲ : از شکر خنده آن گل به من افتاد آتش

شمارهٔ ۲۰۳ : مردم و جان به غم یار نهانی مشتاق

شمارهٔ ۲۰۴ : آتش به دل افروختن من شده نزدیک

شمارهٔ ۲۰۵ : ز نومیدی وعده افسرده بودم

شمارهٔ ۲۰۶ : ز ضعف، دست به دیوار داده آمده‌ام

شمارهٔ ۲۰۷ : حرفی به تو از بیم سخنساز نگویم

شمارهٔ ۲۰۸ : به خون چهره می‌شویم و می‌روم

شمارهٔ ۲۰۹ : ز من در شکوه آن شوخ بلا بوده‌ست، دانستم

شمارهٔ ۲۱۰ : به وقت صلح چو در شکوه پیش یار شدم

شمارهٔ ۲۱۱ : قربان نگه کردن پنهان تو گردم

شمارهٔ ۲۱۲ : رفتم کز التفات تو کامی نداشتم

شمارهٔ ۲۱۳ : گرم آمدم سوی تو و افسرده می‌روم

شمارهٔ ۲۱۴ : ز من غافل چو گردد از غرور حسن، بد خویم

شمارهٔ ۲۱۵ : بس که هر لحظه فریبی به زبان دگرم

شمارهٔ ۲۱۶ : شب به مستی گله چندان ز عتابش کردم

شمارهٔ ۲۱۷ : از آستان او گله آلود می‌روم

شمارهٔ ۲۱۸ : ترسم گر از محبّت خویشش خبر کنم

شمارهٔ ۲۱۹ : دوش مستی را هم‌آغوش جنون می‌ساختم

شمارهٔ ۲۲۰ : آن رفت که وصلت به دعا می‌طلبیدم

شمارهٔ ۲۲۱ : چون نظر در خواب بر خورشید رخسارش کنم

شمارهٔ ۲۲۲ : هلاک جان خود زان غمزه خونخوار فهمیدم

شمارهٔ ۲۲۳ : گر از نوروز، نوشد ماتمم،‌ خاطر مجوییدم

شمارهٔ ۲۲۴ : امشب می وصال، پیاپی کشیده‌ام

شمارهٔ ۲۲۵ : آگه از لذت غم تا من دیوانه شدم

شمارهٔ ۲۲۶ : از بس که بزم مهر و وفا گرم کرده‌ام

شمارهٔ ۲۲۷ : از تو ای شمع، من سوخته خرمن سوزم

شمارهٔ ۲۲۸ : باز آتشی به جان بلاکش فکنده‌ام

شمارهٔ ۲۲۹ : وفای وعده گمان از تو بی‌وفا داریم

شمارهٔ ۲۳۰ : ترا به کام رقیبان شنوده آمده‌ام

شمارهٔ ۲۳۱ : چند از کوی تو چون باد نیاسوده روم

شمارهٔ ۲۳۲ : ز بزمش با چنین خواری،‌ نخواهم زود برخیزم

شمارهٔ ۲۳۳ : از خون، پس از هلاک رقم کن به سنگ من

شمارهٔ ۲۳۴ : به بزم دوش چنان بود همزبان با من

شمارهٔ ۲۳۵ : ز اظهار نیازم برفروزد، از عتاب است این

شمارهٔ ۲۳۶ : امروز بس که خواریم، در چشم گلعذاران

شمارهٔ ۲۳۷ : درآید هر کجا در جلوه ناز آفتاب من

شمارهٔ ۲۳۸ : نباشد چاره‌ای درآرزویش غیر جان دادن

شمارهٔ ۲۳۹ : غمزه زنان بر جهانیان گذری کن

شمارهٔ ۲۴۰ : خیال آشنایی چون کند بیگانه خوی من؟

شمارهٔ ۲۴۱ : بر خویش نهد تهمت غمخوارگی من

شمارهٔ ۲۴۲ : جفای یار، چنان برده اعتبار از من

شمارهٔ ۲۴۳ : از آه سردم آخر، رنجید یار از من

شمارهٔ ۲۴۴ : به راه آرزو خاکم، طریق خاکساری بین

شمارهٔ ۲۴۵ : ای مایه آزار دل، فکر دل‌زاری بکن

شمارهٔ ۲۴۶ : چون هجوم آرد محبت، شاد نتوان زیستن

شمارهٔ ۲۴۷ : چنان شد همنشینم چشم مست فتنه‌بار تو

شمارهٔ ۲۴۸ : کو بخت کز برآمدن کام دل ازو

شمارهٔ ۲۴۹ : تا کس نیاورد سخنی بر زبان ز تو

شمارهٔ ۲۵۰ : تا نیاید به میان حرف نهان من و تو

شمارهٔ ۲۵۱ : دلم خوش است به نومیدی عنایت تو

شمارهٔ ۲۵۲ : از بس که کرده‌ام گله هر جا ز خوی او

شمارهٔ ۲۵۳ : نمی‌بیند به سویم چون روم تنها به راه او

شمارهٔ ۲۵۴ : کنم چو یاد ز بیگانه‌آشنایی تو

شمارهٔ ۲۵۵ : با آنکه آزموده ترا دردمند تو

شمارهٔ ۲۵۶ : با آنکه نیست آگهی‌ام در جهان ز تو

شمارهٔ ۲۵۷ : گریزم از تو دم خشمگین رسیدن تو

شمارهٔ ۲۵۸ : از بیم خوی تند تو، گاه عتاب تو

شمارهٔ ۲۵۹ : دل کیست، خراب صحبت تو

شمارهٔ ۲۶۰ : خوش آنکه رنجه گر شده باشم ز خوی تو

شمارهٔ ۲۶۱ : ای عالمی در خاک و خون، از غمزه خونریز تو

شمارهٔ ۲۶۲ : همچو غبار اگر شوم، در ره آرزوی تو

شمارهٔ ۲۶۳ : می‌نمایم خویش را وارسته از سودای او

شمارهٔ ۲۶۴ : دلم ز بس که جفا دیده و وفا کرده

شمارهٔ ۲۶۵ : آنکه از پرسش یار است حجاب‌آلوده

شمارهٔ ۲۶۶ : زاهدا،‌ به ز تو آن رند شراب‌آلوده

شمارهٔ ۲۶۷ : دل و دیده را نباشد،‌ چه نهان چه آشکاره

شمارهٔ ۲۶۸ : نادیده مرا چون کند آن نور دو دیده

شمارهٔ ۲۶۹ : من بی‌خبر از خویش و دل از کار فتاده

شمارهٔ ۲۷۰ : کاروان رفته و تنها من بی‌دل مانده

شمارهٔ ۲۷۱ : به من که مست خرابم شراب ناب مده

شمارهٔ ۲۷۲ : ای جان تلخکام، خراب از چه باده‌ای

شمارهٔ ۲۷۳ : ز من ای غیر در رشکی، دلت شاد است پنداری

شمارهٔ ۲۷۴ : خواست گوید سخنی، دید زمانی در پی

شمارهٔ ۲۷۵ : خوش آنکه بیخودم از نشاهٔ نیاز کنی

شمارهٔ ۲۷۶ : ای غیر، خواهش دل آسوده می‌کنی

شمارهٔ ۲۷۷ : دلا ز سرو قدان برگرفتن نظر اولی

شمارهٔ ۲۷۸ : امشب دگر کجایی و دلجوی کیستی

شمارهٔ ۲۷۹ : دلا چنین مگر از منع یار می‌گذری

شمارهٔ ۲۸۰ : گشوده لب به حدیث ترحم‌آمیزی

شمارهٔ ۲۸۱ : قصدم به غمزه ستم‌انگیز می‌کنی

شمارهٔ ۲۸۲ : هرگز نظری سوی من از ناز نکردی

شمارهٔ ۲۸۳ : خوشا صلحی که شرم‌آلوده از آزار من باشی

شمارهٔ ۲۸۴ : خلقی به سر ره که خرامان بدر آیی

شمارهٔ ۲۸۵ : زود از بزم تو برخیزم چو یار من شوی

شمارهٔ ۲۸۶ : من و آرزوی بزمی که ز حال من بپرسی

شمارهٔ ۲۸۷ : ای خوش آن کز انتظارم گر خبر می‌داشتی

شمارهٔ ۲۸۸ : بعد از نگاه گرم، تبسم نمی‌کنی

شمارهٔ ۲۸۹ : بس که از ما بهر غیر ای بی‌وفا رنجیده‌ای

شمارهٔ ۲۹۰ : به بالین من در تب غم نیایی

شمارهٔ ۲۹۱ : آراستی صف مژه، راه که می‌زنی

شمارهٔ ۲۹۲ : می‌رسی قاصد و دل را به تپیدن داری

شمارهٔ ۲۹۳ : ز عشوه بس که مرا بی‌قرار خود کردی

شمارهٔ ۲۹۴ : دلا بیا که برآریم سر به شیدایی

شمارهٔ ۲۹۵ : زان مژه غیر خدنگ بلا ندهی

شمارهٔ ۲۹۶ : دل به تو بستم و ترک جفا ندهی

شمارهٔ ۲۹۷ : دگر دل ربود از کفم دلربایی

شمارهٔ ۲۹۸ : شب مژده وصال شنیدم، نیامدی

شمارهٔ ۲۹۹ : ای قاصد فرخنده، ز اغیار نهانی

شمارهٔ ۳۰۰ : رها ای شهسوار از کف عنان بارگی کردی

شمارهٔ ۳۰۱ : چنین به اهل وفا خشمگین چرا شده‌ای

شمارهٔ ۳۰۲ : از فریب وعده‌ای بازم شکیبا کرده‌ای

شمارهٔ ۳۰۳ : دی شدی مست می ناب و خرابم کردی

شمارهٔ ۳۰۴ : همانا در میان با غیر، حرف قتل من داری