شمارهٔ ۲۹۰

هوش مصنوعی: اگر به سراغم نیایی و در کنارم نباشی در حالی که از درد و غم رنج می‌برم، حتی اگر در نهایت جانم را از دست بدهم و به خاطر این غم عزاداری کنم، باز هم تو نخواهی آمد.

هوش مصنوعی: به دلیل خطاهایت آن‌قدر از من سؤال کردی که حالا به خاطر شرم و حیا نم‌توانی به نزد من بیایی.

هوش مصنوعی: تو مرا غرق کردی و برای اینکه دیگران درباره‌ام گمان نکنند، حتی به سراغ اهل ماتم هم نیامدی تا از حال من بپرسی.

هوش مصنوعی: به شدت مرا آزرده‌خاطر کردی، طوری که الان از شرم نمی‌توانی حتی به خاک ما نزدیک شوی.

هوش مصنوعی: ای دل، تو چنان همچون می‌مستی، اما اگر به سوی آن زلف پریشان نروی، جانت را به کجا می‌بری؟