شمارهٔ ۱۳۷

هوش مصنوعی: زمانی که قامت تو مانند سرو نرم و زیبا به حرکت در می‌آید، دل من به خاطر باد سرد در درونم اضطراب و نگرانی می‌گیرد.

هوش مصنوعی: به سوی صبحگاهی بیا که همچون آفتاب درخشان، خوشبختی که هنوز به خواب رفته، از خواب بیدار شود.

هوش مصنوعی: هر وقت که در شب‌ها به یاد تو می‌اندیشم و با خودم صحبت می‌کنم، آن‌قدر از درد دل پر هستم که نمی‌گذارم چیزی از دل پرخونم بیرون بیاید.

هوش مصنوعی: من به شدت دوست دارم که اگر کسی به سوالات من پاسخ دهد، بتوانم از او شکایت کنم و او را ناراحت کنم.

هوش مصنوعی: ناله و فریاد من از این است که کسی قصد ورود به خانه‌ام را دارد و در برابر او قرار گرفته‌ام ولی نمی‌توانم به او نزدیک شوم و از حجاب بیرون بیایم.

هوش مصنوعی: شما مانند یک غنچه بودید که به خاطر حجاب، خود را نشان نمی‌دادید. حالا مانند یک شمع، در هر مجلسی ظاهر شده‌اید و جلب توجه می‌کنید.

هوش مصنوعی: کسی که دلش را به کسی داده، باید بداند که عشق و محبتش ممکن است به راحتی به دست نیاید. چگونه ممکن است که به عشق کسی، در جایی که حال و روزش خراب است، وارد شود؟