شمارهٔ ۲۷۰

هوش مصنوعی: کاروان رفته و من تنها و بی‌دل مانده‌ام، مانند سگی که در انتهای خانه بی‌خداوند باقی مانده است.

هوش مصنوعی: دوست به سفر رفته و من به شدت ناله‌کنان و دل‌شکسته، مانند زنگ‌های جرس که در پی کالسکه باقی مانده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر نتوانم به دنبال محمل بروم، باید مرا ببخشید زیرا پایم به خاطر سيل اشک در گل مانده است.

هوش مصنوعی: هر بار که به تو فکر می‌کنم، خود را در زنجیرهای عشق تو می‌یابم و از این وابستگی نمی‌توانم آزاد شوم. این عشق باعث شده که احساس کنم تمام وجودم تحت کنترل و محدودیت قرار دارد.

هوش مصنوعی: آن امیری که به فقیران توجهی ندارد، همان اقبال بدی را دارد که از حال تو بی‌خبر مانده است.