شمارهٔ ۳۰۴

هوش مصنوعی: درست است که در جمع دیگری هستی و درباره‌ی من صحبت می‌کنی، اما من می‌دانم که در دل تو هنوز به من توجه خاصی داری.

هوش مصنوعی: چه اشتباهی کرده‌ام که او را بازگردانده‌ام، من کیستم که تو همیشه به خاطر کینه‌ای که از من داری، به فکر من هستی.

هوش مصنوعی: هرگز نگذار که دیگران روح تو را آزار دهند و اجازه نده که در درونت احساس ناراحتی و خستگی بوجود بیاید. حتی اگر ظاهرت زیبا و شاداب باشد، این دردی که در دل داری نباید تو را شاد کند.

هوش مصنوعی: دلت هنوز ناامید نباش از پرسیدن درباره‌اش، گویی حتی در لحظه‌های پایانی زندگی، امیدی به ادامه‌ی حیات داری.

هوش مصنوعی: زلف‌های سیاه تو مانند حلقه‌ای از اندوه شده است که دل‌ها را به سوگواری می‌کشاند و در هر تماشاگری درد و رنج ایجاد می‌کند.

هوش مصنوعی: در زمان گفت‌وگو، اگر تو به من توجه نکنی، من سعی می‌کنم آرامش پیدا کنم، شاید تو به سخنانم گوش دهی.

هوش مصنوعی: از تنهایی‌هایی که تجربه کرده‌ای، این آرامش را به دست آورده‌ای که حالا با غم و اندوهش یاری و هم‌نشینی داری و آن را در عزلت خود نگه داشته‌ای.