خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

شمارهٔ ۱۱۴

میلی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۱۴

ز جراحت تو ذوقی دل بی‌قرار دارد

که دل هزار دشمن، ز حسد فگار دارد

تو ستمگری، ولیکن ستم تراست ذوقی

که هزار بی‌گنه را، ز تو شرمسار دارد

سرو برگ من نداری تو و من درین تحیّر

که کرشمهٔ تو در دل، همه شب چه کار دارد

به رهش فتادم از پا، چو خدنگ خورده صیدی

که فتاده و چشم حسرت، به ره سوار دارد

شمارهٔ ۱۱۳: جفا کشی که ز بزم تو خوار برخیزد شمارهٔ ۱۱۵: هر دشمنیی که بخت بد کرد

اطلاعات

وزن: فعلات فاعلاتن فعلات فاعلاتن (رمل مثمن مشکول)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 4

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

ز جراحت تو ذوقی دل بی‌قرار دارد

که دل هزار دشمن، ز حسد فگار دارد

هوش مصنوعی: دل بی‌قرار عاشق از درد و زخم تو لذت می‌برد و این زخم باعث شده تا دل هزاران دشمن به خاطر حسادت، آزرده و ناراحت شود.

تو ستمگری، ولیکن ستم تراست ذوقی

که هزار بی‌گنه را، ز تو شرمسار دارد

هوش مصنوعی: تو ستمگر هستی، اما نکته اینجاست که خودِ ستم تو باعث شرمساری هزاران بی‌گناه می‌شود.

سرو برگ من نداری تو و من درین تحیّر

که کرشمهٔ تو در دل، همه شب چه کار دارد

هوش مصنوعی: تو مانند سرو زیبا و خوش‌برگ نیستی و من در این سردرگمی هستم که جاذبه و جذابیت تو در دل من، تمام شب چه می‌کند.

به رهش فتادم از پا، چو خدنگ خورده صیدی

که فتاده و چشم حسرت، به ره سوار دارد

هوش مصنوعی: در مسیر او چنان به زمین افتادم که مانند صیدِ زخمی هستم که پس از ضربه‌ای به زمین افتاده و با حسرت به سوارِ خود نگاه می‌کند.