شمارهٔ ۲۴۵

هوش مصنوعی: ای کسی که باعث ناراحتی دل منی، کمی درباره دل‌زدگی‌ام فکر کن. به خاطر آزادی‌ای که دارم، یاد از مشکلات گذشته‌ام را فراموش نکن.

هوش مصنوعی: زنان با چشمان خمار و لختی، به آرامی حرکت می‌کنند و با دیگران در حال گفتگو هستند. وقتی که از میان کسانی که در حال افول هستند می‌گذری، نگاهی به پشت سرت بینداز و برای لحظه‌ای قدری توقف کن.

هوش مصنوعی: ای زنده‌کشتن مردم، کار تو هنوز ادامه دارد و هنوز جان‌های زیادی هستند که بی‌کار و بی‌هدف مانده‌اند. نگذار جان من هم بیهوده بماند، تا زمانی که می‌توانم تلاش کنم و کاری برای انجام دادن داشته باشم.

هوش مصنوعی: می‌بینم که دل‌تنگی و غم در چهره‌ات دیده می‌شود. بیایید کمی درباره دردهایمان صحبت کنیم و از آزار دل خود و یکدیگر دست برداریم.

هوش مصنوعی: وقتی که در مواجهه با افراد بی‌خود و بدخلق قرار می‌گیری، باید مراقب باشی و نگذاری که بدخواهی‌ها تو را عوض کند. مانند این است که با ستمکاران آشنا شده‌ای و حالا به جای اینکه با عشق و محبت رفتار کنی، با ناله و افسوس رفتار می‌کنی.

هوش مصنوعی: اگر بیماری بخواهد درمان شود، فقط با تیغ تو امکان‌پذیر است. پس چرا تو نمی‌خواهی به حال بیمار رحم کنی؟