شمارهٔ ۲۸۴

هوش مصنوعی: مردمی در مسیر تو هستند که با زیبایی و جذابیت خود، تو را تحت تاثیر قرار می‌دهند تا به آرامی و بدون اینکه تظاهر کنی، نمایان شوی.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی که دیگر نتوانی به دامانی که در دست توست دسترسی پیدا کنی، باید از خانه بیرون بیایی مانند گلی که از خاک روییده و دامان خود را رها کند.

هوش مصنوعی: تا زمانی که من به یاد عشق تو هستم، از حال و احوال دیگران سوال نکن. وقتی به سرعت از من دور می‌شوی، طبیعتاً حال من بد است.

هوش مصنوعی: در شب، مردم در آرامش و خواب خوش هستند، اما من در هر خیابانی هستم و به دنبال تو می‌گردم. تو که از مهمانی مست و شگفت‌انگیز بیرون می‌آیی و غزل می‌خوانی.

هوش مصنوعی: رفتی تا زندگی‌ات را با شادی پر کنی، ولی من در دل غمگینم؛ امید دارم که از این تصمیم پشیمان نشوی و برگردی.