خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

خیالی بخارایی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : ای بی‌خبر از محنت و شاد از الم ما

شمارهٔ ۲ : با رخت صورت چین چند کند دعوی را

شمارهٔ ۳ : با من ای مردمک دیده نظر نیست تو را

شمارهٔ ۴ - استقبال از امیرخسرو دهلوی : بیش از این مپسند در زاری منِ درویش را

شمارهٔ ۵ : تا به کی باشد چو نی با ناله دمسازی مرا

شمارهٔ ۶ : تا دو چشم سیهت غارتِ جان کرد مرا

شمارهٔ ۷ : چون نی اگر چه عمری خوش می نواخت ما را

شمارهٔ ۸ : خطت چون از سواد شب رقم زد صفحهٔ مه را

شمارهٔ ۹ : زهی راست از تو همه کار ما

شمارهٔ ۱۰ : طیلسانت چو کژ افتاد ببستی او را

شمارهٔ ۱۱ : گر ز می رنگ نبودی گل سیرابش را

شمارهٔ ۱۲ : گهی که عشق به خود راه می‌نمود مرا

شمارهٔ ۱۳ : گیسو برید و شد فزون مهرش منِ گمراه را

شمارهٔ ۱۴ : ناصح چه کار دارد در عشقِ یار با ما

شمارهٔ ۱۵ : هر خبر کز سرکشی گوید صبا

شمارهٔ ۱۶ : عشق می‌گفت از کَرَم‌های حبیب

شمارهٔ ۱۷ - استقبال از کمال خجندی : ما به چشمت عشق می‌بازیم و او در عین خواب

شمارهٔ ۱۸ : آنچه بی‌روی توام گریه به روی آورده‌ست

شمارهٔ ۱۹ : آن روز مه این نور سعادت به جبین داشت

شمارهٔ ۲۰ : آن معلم که لبت را روش جان آموخت

شمارهٔ ۲۱ : آنها که بی تو در دل و جان سقیم ماست

شمارهٔ ۲۲ : آه کز سعی رقیبان یار ترک من گرفت

شمارهٔ ۲۳ : آیت حسن را که نام وفاست

شمارهٔ ۲۴ : آن پری چهره که در پردهٔ جان مستور است

شمارهٔ ۲۵ : ار شیخ صومعه ست وگر رندِ دیرِ توست

شمارهٔ ۲۶ : از بلای عشق تو تنها دل ما ریش نیست

شمارهٔ ۲۷ : از زروه‌های باغِ خطش یاسمن یکی‌ست

شمارهٔ ۲۸ : از سبزهٔ خطّت ورق گل رقمی یافت

شمارهٔ ۲۹ - استقبال از کمال خجندی : افسوس که صورت تُتق چهرهٔ معنی ست

شمارهٔ ۳۰ : افسوس که جز ناله مرا همنفسی نیست

شمارهٔ ۳۱ : اگر دیده در مهر و مه ناظر است

شمارهٔ ۳۲ : اگر گویی که حسن از رویِ من خاست

شمارهٔ ۳۳ : ای که همه کار ما راست به تدبیر توست

شمارهٔ ۳۴ : باد بر زلف تو بگذشت که عنبر بوی است

شمارهٔ ۳۵ : با رخ خوبت که وَرد بوستان خرّمی ست

شمارهٔ ۳۶ : باز آی که خلوتگه جانم حرم توست

شمارهٔ ۳۷ : با سگت یاری مرا کارِ خود است

شمارهٔ ۳۸ : با شمع چو گفتم که نشان غم دل چیست

شمارهٔ ۳۹ : به اهل درد غمت هرچه می کند غم نیست

شمارهٔ ۴۰ : به قتل خسته دلان غمزهٔ تو قانع نیست

شمارهٔ ۴۱ : بیا که بی خبران را خبر ز روی نکو نیست

شمارهٔ ۴۲ : بی‌رخ آن مه که شام زلف را در هم شکست

شمارهٔ ۴۳ : پیشِ رخِ تو قصّهٔ یوسف حکایت است

شمارهٔ ۴۴ - استقبال از امیرخسرو دهلوی : تا به خون ریزی غمت خنجر گرفت

شمارهٔ ۴۵ : تا در این بادیه توفیق ازل همره ماست

شمارهٔ ۴۶ : تا دل از سیر و سلوک رهش آگاهی یافت

شمارهٔ ۴۷ : تا دل از شوق گل رویت ره صحرا گرفت

شمارهٔ ۴۸ : تا ز سودا زدگان عشق خریداری یافت

شمارهٔ ۴۹ : تا سر زلف تو در دست صبا افتاده ست

شمارهٔ ۵۰ : تا سرو مرا عارض چون یاسمنی هست

شمارهٔ ۵۱ : تا سنبل زلفت خبر از گلشن جان گفت

شمارهٔ ۵۲ : چمن را تا نسیمت در دماغ است

شمارهٔ ۵۳ : خشنود بودن از غمِ عشق تو کار ماست

شمارهٔ ۵۴ : دلا بنیاد جان را محکمی نیست

شمارهٔ ۵۵ : دلا طریقهٔ عشّاق خود پرستی نیست

شمارهٔ ۵۶ : دل به زاری دامن زلف جفا کارش گرفت

شمارهٔ ۵۷ : دلم را مقام عبادت درِ اوست

شمارهٔ ۵۸ - استقبال از کمال خجندی : دلم از دردِ فراق تو قوی افگار است

شمارهٔ ۵۹ : دل ناگرفته خال تو در زلف جا گرفت

شمارهٔ ۶۰ : دل وصل تو می خواهد و دلخواست همین است

شمارهٔ ۶۱ : دلی که صرف تو شد نقد عشق قیمت اوست

شمارهٔ ۶۲ : رنجور عشق را سر ناز طبیب نیست

شمارهٔ ۶۳ : ز بس که عشق تو شوری به شهر و کو انداخت

شمارهٔ ۶۴ : زلف تو را که شامِ پریشانی من است

شمارهٔ ۶۵ - استقبال از بساطی سمرقندی : سروِ بالای تو در عالم خوبی علم است

شمارهٔ ۶۶ : سروِ بالای تو را شیوه بلا انگیزی ست

شمارهٔ ۶۷ : سرو تا بندهٔ بالای تو شد آزاد است

شمارهٔ ۶۸ : سنبل باغ رخت غالیه بو افتاده ست

شمارهٔ ۶۹ : شمع رویت را چراغ آسمان پروانه‌ای‌ست

شمارهٔ ۷۰ : کدامین رسم و آیینی که در رندان مفرّد نیست

شمارهٔ ۷۱ - استقبال از کاتبی ترشیزی : کجا روم که مرا جز درت پناهی نیست

شمارهٔ ۷۲ - استقبال از همام تبریزی : که می‌داند میِ شوق از چه جام است

شمارهٔ ۷۳ - استقبال از بساطی سمرقندی : گرچه ابر زندگی جان بخش و صافی مشرب است

شمارهٔ ۷۴ - استقبال از شمس مغربی : گرچه اشک منِ غمدیده سراسر گهر است

شمارهٔ ۷۵ : گرچه تو حقیری و گناه تو عظیم است

شمارهٔ ۷۶ : گرچه شمار عاشق زنّار زلف یار است

شمارهٔ ۷۷ : گرچه طریق وفا قدیم است

شمارهٔ ۷۸ : گرچه ماه نو به شوخی بی نظیر عالم است

شمارهٔ ۷۹ : گریهٔ خون سرِ ره بر منِ درویش گرفت

شمارهٔ ۸۰ : گنجی ست عشق یار که عالم خراب اوست

شمارهٔ ۸۱ : لاله را همچو بتان عارض دلجویی نیست

شمارهٔ ۸۲ : مرا از دل خبر جز بی دلی نیست

شمارهٔ ۸۳ : مرا که تحفهٔ جان در بدن هدایت توست

شمارهٔ ۸۴ : نالهٔ دلسوز نی شرح غمی بیش نیست

شمارهٔ ۸۵ - استقبال از کمال خجندی : نرگس خیال چشم تو در خواب ناز یافت

شمارهٔ ۸۶ : نقدی ست دل که سکّهٔ محنت به نام اوست

شمارهٔ ۸۷ : هر آن حدیث که در دعویِ محبّت توست

شمارهٔ ۸۸ : هر خسته خاطری که چو نی چشم باز نیست

شمارهٔ ۸۹ : هر دُر اشکی که آمد چشم گریان را به دست

شمارهٔ ۹۰ : هر دل که به عشق مبتلا نیست

شمارهٔ ۹۱ - استقبال از سنایی : هرکسی گوید که درد عشق را تدبیر چیست

شمارهٔ ۹۲ - استقبال از شمس مغربی : هرکه از دیدار جانان همچو من مهجور نیست

شمارهٔ ۹۳ - استقبال از امیرخسرو دهلوی : یار جز در پیِ آزار دل ریش نرفت

شمارهٔ ۹۴ : آزاد بنده‌ای که قبول دلی شود

شمارهٔ ۹۵ : آن شاخ گل خرامان در باغ چون برآید

شمارهٔ ۹۶ : آن گوهر حسنی که بدان فخر توان کرد

شمارهٔ ۹۷ : آن دم ایاز خاص به مقصود می‌رسد

شمارهٔ ۹۸ : آنها که ز آیینهٔ دل زنگ زدودند

شمارهٔ ۹۹ : آه که نیش غمت خاطر من ریش کرد

شمارهٔ ۱۰۰ - استقبال از عارفی هروی : از آتش دل هر کس در سینه غمی دارد

شمارهٔ ۱۰۱ : از مخزن دل دیده هر آن دُر که بر آورد

شمارهٔ ۱۰۲ : اشکم به جست‌وجوی او بر خاک آن در می‌رود

شمارهٔ ۱۰۳ : افسوس که ره بینان یک یک ز نظر رفتند

شمارهٔ ۱۰۴ : اگرچه دل نصیب از چشم شوخت مکر و فن دارد

شمارهٔ ۱۰۵ : اگر چه صاحب معنی همه هنر باشد

شمارهٔ ۱۰۶ : اگر معارضه حُسن تو را به حور افتد

شمارهٔ ۱۰۷ : اوّل استادی که عشق و حسن را تقسیم کرد

شمارهٔ ۱۰۸ : اهل دل در طلبت صاحب تدبیر شدند

شمارهٔ ۱۰۹ : ای دل از باطن آن فرقه که صاحب قدمند

شمارهٔ ۱۱۰ - استقبال از کمال خجندی : ای لبت کام دل بی‌سروسامانی چند

شمارهٔ ۱۱۱ - استقبال از کمال خجندی : ای آنکه به جور از تو تبرّا نتوان کرد

شمارهٔ ۱۱۲ : با آفتاب رویت چون مه نمی برآید

شمارهٔ ۱۱۳ : باد از هوای کوی تو پیغام می‌دهد

شمارهٔ ۱۱۴ : باز آواز نی و فریاد درد انگیز عود

شمارهٔ ۱۱۵ : باد اگر یاد سرو ما نکند

شمارهٔ ۱۱۶ - استقبال از شمس مغربی : باز از قدم گل چمن پیر جوان شد

شمارهٔ ۱۱۷ : باز این دل خود کام به فرمان کسی شد

شمارهٔ ۱۱۸ : باز بالا بنمودی و بلا خواهد شد

شمارهٔ ۱۱۹ : باز بیرون شدی و نوبت حیرانی شد

شمارهٔ ۱۲۰ : باز ره‌بینان نشان از قرب منزل می‌دهند

شمارهٔ ۱۲۱ : باشد که ز رخسار ترا پرده برافتد

شمارهٔ ۱۲۲ : با غمت هرچند کار درد ما مشکل شود

شمارهٔ ۱۲۳ : به بازی حلقهٔ زلف تو دل برد از من و خم زد

شمارهٔ ۱۲۴ : به جهان لطیف طبعی که ز خود ملال دارد

شمارهٔ ۱۲۵ : تابِ خطت قرار ز بخت سیاه برد

شمارهٔ ۱۲۶ : تابِ رویت رونق خورشید عالم‌تاب برد

شمارهٔ ۱۲۷ : تا بر بیاض رویت خطّ سیه برآمد

شمارهٔ ۱۲۸ : تاب رویت به فروغ مه تابان ماند

شمارهٔ ۱۲۹ : تا به رحمت خوان قسمت را مزیّن کرده‌اند

شمارهٔ ۱۳۰ : تا بنفشه برد بویی از خطت در تاب شد

شمارهٔ ۱۳۱ : تا به سودای تو دل را عشق و همّت یار شد

شمارهٔ ۱۳۲ : تا به کی چشم تو جز غارت دین‌ها نکند

شمارهٔ ۱۳۳ : تا به کی نقد دلم صرف غم هجران شود

شمارهٔ ۱۳۴ : تا به معنی اهل صورت دم ز آب و گل زدند

شمارهٔ ۱۳۵ : تا جان ز وفای دهن تنگ تو دم زد

شمارهٔ ۱۳۶ : تا جفایی نکشد دل به وفایی نرسد

شمارهٔ ۱۳۷ : تا خرد خیمه سوی عالم جسمانی زد

شمارهٔ ۱۳۸ : تا خطت خود را به سودای خطا خواهد کشید

شمارهٔ ۱۳۹ : تا دل به وصف آن دهن عرض تکلّم می‌کند

شمارهٔ ۱۴۰ : تا دلم شیوهٔ آن زلف دوتا می‌داند

شمارهٔ ۱۴۱ : تا راهروان در حرم دل نرسیدند

شمارهٔ ۱۴۲ : تا ز خاک قَدَمَت باد خبر می‌آرد

شمارهٔ ۱۴۳ : تا ز عشق اهل نظر آیینه‌ای برساختند

شمارهٔ ۱۴۴ : تا زلف تو دلم را پا بستهٔ بلا کرد

شمارهٔ ۱۴۵ : تا زلف رهزن تو ز عنبر کمند کرد

شمارهٔ ۱۴۶ : تا ز نسیم رحتمش رایحه‌ای به ما رسد

شمارهٔ ۱۴۷ : تا کافر چشمت ز مژه عزم سپه کرد

شمارهٔ ۱۴۸ : تا گرد عارض تو خط سبز بردمید

شمارهٔ ۱۴۹ : تا گلشن از طراوت روی تو یاد داد

شمارهٔ ۱۵۰ : تا نخست از طرف عشق تو فرمان نرسید

شمارهٔ ۱۵۱ : تا نشد زلفت پریشان وقت ما بر هم نزد

شمارهٔ ۱۵۲ : ترک چشمت بی‌سپاه حُسن خنجر می‌زند

شمارهٔ ۱۵۳ : تو را به جز سخن اندر دهن نمی‌گنجد

شمارهٔ ۱۵۴ : چشمت آزار ما چه می‌خواهد

شمارهٔ ۱۵۵ : چشمت که به جز فتنه‌گری کار ندارد

شمارهٔ ۱۵۶ : چنین که چشم تو پروای دادخواه ندارد

شمارهٔ ۱۵۷ - استقبال از حافظ : چو زلف بی قرارش قصد جان کرد

شمارهٔ ۱۵۸ : چو سرو هر که در این بوستان هوای تو کرد

شمارهٔ ۱۵۹ : چو عطّار صبا در چین زلفت مشک می‌بیزد

شمارهٔ ۱۶۰ : چون نه شادیّ و نه محنت به کسی می‌ماند

شمارهٔ ۱۶۱ : چو نام مستیِ نرگس به بزم باغ برآمد

شمارهٔ ۱۶۲ : خدا بتان جفا کیش را وفا بخشد

شمارهٔ ۱۶۳ : خطت را تا به خون ریزی نشان شد

شمارهٔ ۱۶۴ : خطت صحیفهٔ مه را نقاب مشگین کرد

شمارهٔ ۱۶۵ : خیال روی تو از سر به در نخواهم کرد

شمارهٔ ۱۶۶ : خیز که پیر مغان میکده را درگشاد

شمارهٔ ۱۶۷ : در ازل مهر تو با جان رقم غم می‌زد

شمارهٔ ۱۶۸ : در ازل قطرهٔ خونی که ز آب و گِل شد

شمارهٔ ۱۶۹ : در چمن سبزهٔ سیراب به هرجا که رسید

شمارهٔ ۱۷۰ : در چمن دوش به گل بلبل دشوار پسند

شمارهٔ ۱۷۱ - استقبال از حافظ : دلم جز داغ نومیدی ز جان حاصل همین دارد

شمارهٔ ۱۷۲ : دل جز به غمت خاطر خوشنود ندارد

شمارهٔ ۱۷۳ - استقبال از حافظ : دل به رویت هوس صحبت جانی دارد

شمارهٔ ۱۷۴ : دل نه جز غصّه محرمی دارد

شمارهٔ ۱۷۵ : دل به یاد لب لعلت سخن از نوش نکرد

شمارهٔ ۱۷۶ : دلم جز با غمت خرّم نباشد

شمارهٔ ۱۷۷ : دلِ شکسته چو در آرزوی لعل تو خون شد

شمارهٔ ۱۷۸ : دل جفای خطت از دور قمر می‌داند

شمارهٔ ۱۷۹ : دلم از زلف تو پا بستهٔ سودا آمد

شمارهٔ ۱۸۰ : دل در آن زلف شد و روی دل افروز ندید

شمارهٔ ۱۸۱ : دوش می گفتم که ماه این دلفروزی از که دید

شمارهٔ ۱۸۲ : راستی را شیوه‌ای کآن سرو قامت می‌کند

شمارهٔ ۱۸۳ : روی تو طعنه بر گُل سیراب می‌زند

شمارهٔ ۱۸۴ : ز بهر غارت جان عشق لشکر اندازد

شمارهٔ ۱۸۵ : ز غمزه چشم تو چون تیر در کمان آورد

شمارهٔ ۱۸۶ : سپاه عشق از آن لحظه خیمه بالا زد

شمارهٔ ۱۸۷ : سرشک تا به کی از چشم آن و این افتد

شمارهٔ ۱۸۸ : سرکشید از کبر ابلیس و چنین مهجور شد

شمارهٔ ۱۸۹ - استقبال از کمال خجندی : سرو هرگز در چمن کاری چنین زیبا نکرد

شمارهٔ ۱۹۰ : سروِ قدّت طرف باغ چو پا می‌ماند

شمارهٔ ۱۹۱ : سریر فقر که با هیچ پادشا ندهند

شمارهٔ ۱۹۲ : سزد که زلف تو آن رخ پی نظاره نماید

شمارهٔ ۱۹۳ : شبی کآن ماه با ما خوش برآید

شمارهٔ ۱۹۴ : صاحب روی نکو منصب دولت دارد

شمارهٔ ۱۹۵ : ز بس کز گریه چشم من به خونِ ناب می‌سازد

شمارهٔ ۱۹۶ : صبا به تحفه نسیمی که دلگشای آرد

شمارهٔ ۱۹۷ : طالب دردِ عشق تو فکر دوا نمی‌کند

شمارهٔ ۱۹۸ : طوطیِ عقلم که دعویّ تکلّم می‌کند

شمارهٔ ۱۹۹ : عاقبت حسرتِ لعل تو دلم را خون کرد

شمارهٔ ۲۰۰ : غم نیست اگر زلفت با فتنه سری دارد

شمارهٔ ۲۰۱ : کس نیست که کار ما برآرد

شمارهٔ ۲۰۲ : کسی چو نیست که پیش تو عذر ما خواهد

شمارهٔ ۲۰۳ - استقبال از کمال خجندی : کسی را که رویت هوس می‌کند

شمارهٔ ۲۰۴ : کسی کآشفتهٔ سودای آن زنجیر مو آمد

شمارهٔ ۲۰۵ : کسی که نسبت قدّت به سرو ناز کند

شمارهٔ ۲۰۶ : کسی چون گل دهن پرخنده دارد

شمارهٔ ۲۰۷ : کسی کاو به جانان وصالی ندارد

شمارهٔ ۲۰۸ : کسی که سلسلهٔ زلف مشکبو دارد

شمارهٔ ۲۰۹ : کسی کز خوان قسمت مفلسان را جام می‌بخشد

شمارهٔ ۲۱۰ : کمند زلف توام پای بند سودا کرد

شمارهٔ ۲۱۱ - استقبال از کمال خجندی : کنون چو در طلبش اشک رو به ره دارد

شمارهٔ ۲۱۲ : گر ای اشک دیده به خویشت بخواند

شمارهٔ ۲۱۳ - استقبال از کمال خجندی : گر بعد اجل دردِ تو با خویش توان برد

شمارهٔ ۲۱۴ : گر تیغ زند یار نخواهیم حذر کرد

شمارهٔ ۲۱۵ : گرچه هردم سیل اشک ما به دریا می‌رود

شمارهٔ ۲۱۶ : گرچه دل بهره ز کیش تو خدنگی دارد

شمارهٔ ۲۱۷ : گرچه شب غم ساختم چون شمع من با سوز خود

شمارهٔ ۲۱۸ : گر ز بالای تو هر ساعت بلا باید کشید

شمارهٔ ۲۱۹ - استقبال از کمال خجندی : گر شبی ماه رخت پرده ز رو برگیرد

شمارهٔ ۲۲۰ : گر قدح با لب میگون تو لافی دارد

شمارهٔ ۲۲۱ : گر نه با من سر زلفت به جفا پیدا شد

شمارهٔ ۲۲۲ : گر ندیدی کز سرای دیده‌ام خون می‌چکد

شمارهٔ ۲۲۳ : گر همچو نی دم می‌زنم از سوز دل خون می‌رود

شمارهٔ ۲۲۴ : گل جامه دران بار دگر سر به در آورد

شمارهٔ ۲۲۵ : گهی به پای تو جانم سرِ نیاز کشید

شمارهٔ ۲۲۶ : گوهر اشکم که راز دل هویدا می‌کند

شمارهٔ ۲۲۷ : گهی چشمت به نیش غم دلم را ریش می‌دارد

شمارهٔ ۲۲۸ : گهی که باغ ز فصل بهار یاد دهد

شمارهٔ ۲۲۹ : گهی کز خوان قسمت مفلسان را کام می‌بخشند

شمارهٔ ۲۳۰ : گهی که آیت حسن تو را بیان کردند

شمارهٔ ۲۳۱ : لبت جان‌بخش و دلجو می‌نماید

شمارهٔ ۲۳۲ : ما را ز سر خیال تو بیرون نمی‌شود

شمارهٔ ۲۳۳ : ماه رخسارِ تو دید و عاشقی بنیاد کرد

شمارهٔ ۲۳۴ : مرا بی‌تو راحت الم می‌نماید

شمارهٔ ۲۳۵ : مرا تا سوز دل هر شب بلای تن نخواهد شد

شمارهٔ ۲۳۶ : مرا دوش از آن لب بسی رنگ بود

شمارهٔ ۲۳۷ : مرا که دوش زِیادت زیاده دردی بود

شمارهٔ ۲۳۸ : مرا می سوزد آن بدخو که کار خودنکو سازد

شمارهٔ ۲۳۹ : مرا یاد آن روی دیوانه کرد

شمارهٔ ۲۴۰ : مسافران که در این ره به کاروان رفتند

شمارهٔ ۲۴۱ - استقبال از بساطی سمرقندی : میر مجلس که چو لب بادهٔ روشن دارد

شمارهٔ ۲۴۲ : ناز مه جز به همین نیست که نوری دارد

شمارهٔ ۲۴۳ : نکردم جز به زلف یار پیوند

شمارهٔ ۲۴۴ : واقف از جام می لعل تو مدهوشانند

شمارهٔ ۲۴۵ : هر جفایی که کند روی تو نیکو باشد

شمارهٔ ۲۴۶ : هر خطایی که سزاوار عتابی باشد

شمارهٔ ۲۴۷ : هردم از جانب او تیغ بلا می‌آید

شمارهٔ ۲۴۸ : هردم از غیبم به گوش دل ندایی می‌رسد

شمارهٔ ۲۴۹ : هردم به صورتی یار دیدار می‌نماید

شمارهٔ ۲۵۰ : هرشبی زلفش مرا در بند سودا می‌کشد

شمارهٔ ۲۵۱ : هرکجا خطّ تو عرض نافهٔ چینی کند

شمارهٔ ۲۵۲ : هرکه زاین وادی به کوی بخت و دولت می‌رسد

شمارهٔ ۲۵۳ : هرکه سر در قدمِ مردم مقبل ننهاد

شمارهٔ ۲۵۴ : هرگز به جهان چیزی جز یار نمی‌ماند

شمارهٔ ۲۵۵ : هندوی زلف تو زآن حال مشوّش دارد

شمارهٔ ۲۵۶ : یارب کدام دل که ز سوز تو دم نزد

شمارهٔ ۲۵۷ : یار درد بی دلان را دید و تدبیری نکرد

شمارهٔ ۲۵۸ - استقبال از کمال خجندی : یار در کار دلم کوشش بسیاری کرد

شمارهٔ ۲۵۹ : از چشم ما چو می طلبد لعل او گهر

شمارهٔ ۲۶۰ : از گوهر اشک ار نشود دیده توانگر

شمارهٔ ۲۶۱ - استقبال از حافظ : چه بود افسانهٔ منصور با یار

شمارهٔ ۲۶۲ : دلا غم یار ما شد دل به جا دار

شمارهٔ ۲۶۳ : گر به رویت کنند نسبت حور

شمارهٔ ۲۶۴ : عمری دویده ایم به دنبالِ اهل راز

شمارهٔ ۲۶۵ : ما را ز روزگار غمِ روزگار بس

شمارهٔ ۲۶۶ : آب شد پیش لبت قند چو تر کردیمش

شمارهٔ ۲۶۷ : آن دل که به فن برد ز من غمزهٔ مستش

شمارهٔ ۲۶۸ : آنکه رحمی نیست بر حال منش

شمارهٔ ۲۶۹ : اشکِ چشم من که جان نقد روان می‌خواندش

شمارهٔ ۲۷۰ : اگر در بند سودا نیست با من زلف مشکینش

شمارهٔ ۲۷۱ : تا در دلت غمی بوَد از دلپذیر خویش

شمارهٔ ۲۷۲ : چه کرد سرو به قدّت که بر کشیدندش

شمارهٔ ۲۷۳ : چون طلب کردیم فیضی از سحاب رحمتش

شمارهٔ ۲۷۴ : در عشق از آن خوشدلم از چشم ترِ خویش

شمارهٔ ۲۷۵ : دلا به دست هوس تار زلف یار مکش

شمارهٔ ۲۷۶ : کجاست ساغر می تا به گردش آرندش

شمارهٔ ۲۷۷ : دل چو گشت از جام معنی جرعه نوش

شمارهٔ ۲۷۸ : روزگاری ست که از غایت نادانی خویش

شمارهٔ ۲۷۹ : گر ترحّم نکند طرّهٔ بی آرامش

شمارهٔ ۲۸۰ : ما را به درِ دوست گشاد از هوس خویش

شمارهٔ ۲۸۱ : ما را همین زبانی ست آن نیز در دعایش

شمارهٔ ۲۸۲ : یار اگر بد کند ای دل نتوان گفت بدش

شمارهٔ ۲۸۳ : هر نقد دل کآن غمزهٔ پر حیله می آرد به کف

شمارهٔ ۲۸۴ : گر بیابد شرف خدمت آن حور ملک

شمارهٔ ۲۸۵ - استقبال از کمال خجندی : شمع می‌گفت به پروانه شبی در منزل

شمارهٔ ۲۸۶ : آه کز زلفت اسیر بند زنّار آمدم

شمارهٔ ۲۸۷ : از آن ز دیده و دل اشک و آه می‌خواهم

شمارهٔ ۲۸۸ : ای ز چشمت چشم نرگس نسخه‌ای امّا سقیم

شمارهٔ ۲۸۹ : تا به روی از دیده اشک لاله‌گون می‌آیدم

شمارهٔ ۲۹۰ : تا خاک راه همت اهل صفا شدم

شمارهٔ ۲۹۱ : خیزید تا ز خاک درش درد سر بریم

شمارهٔ ۲۹۲ : دل خون شد و زاین راه به جایی نرسیدیم

شمارهٔ ۲۹۳ : دل گم شد و جز بر دهنش نیست گمانم

شمارهٔ ۲۹۴ : زهی تیره از زلف تو روز، شام

شمارهٔ ۲۹۵ : سرشک جانب خاک در تو بست احرام

شمارهٔ ۲۹۶ : گرچه از جا شد دل و بر جان بلا می‌آیدم

شمارهٔ ۲۹۷ : گرچه روزی چند دور از کعبهٔ روی توام

شمارهٔ ۲۹۸ : گهی که جانب آن زلف خم به خم بینیم

شمارهٔ ۲۹۹ : ما به اوّل ستم زلف تو را خوش کردیم

شمارهٔ ۳۰۰ : ما به فکر دهنت ذوق شکر یافته‌ایم

شمارهٔ ۳۰۱ : مابه وجهی صفت روی تو با مه کردیم

شمارهٔ ۳۰۲ : ما در خیال زلف تو شبگیر می کنیم

شمارهٔ ۳۰۳ : ما دل به تو دادیم و کمِ خویش گرفتیم

شمارهٔ ۳۰۴ : ما ز تقصیر عبادت چون پشیمان آمدیم

شمارهٔ ۳۰۵ : ما که هرشب همچو شمع از تاب و تب در آتشیم

شمارهٔ ۳۰۶ : مرا که بر سر کویت سگ وفا دارم

شمارهٔ ۳۰۷ : مرا مکش که تو را خاک رهگذار شدم

شمارهٔ ۳۰۸ - استقبال از حافظ : من که با لعل تو فارغ ز می رنگینم

شمارهٔ ۳۰۹ - استقبال از شمس مغربی : من که از دیدهٔ معنی به رخت می‌نگرم

شمارهٔ ۳۱۰ - استقبال از امیرخسرو دهلوی : آخر ای جان لب شیرین تو را جان گفتن

شمارهٔ ۳۱۱ : ای رفیقان به شب هجر چو از آتش من

شمارهٔ ۳۱۲ : ای مهر تو انیس دل ناتوان من

شمارهٔ ۳۱۳ : با آنکه بر مزارم نگذشت قاتل من

شمارهٔ ۳۱۴ : به غیر چشمهٔ حیوان کرا رسد گفتن

شمارهٔ ۳۱۵ : تا دست دهد روی چو خورشید تو دیدن

شمارهٔ ۳۱۶ : تا رندی و نیاز نشد رسم و راه من

شمارهٔ ۳۱۷ : تا می فشاند سوز دل خون از کباب خویشتن

شمارهٔ ۳۱۸ : گر تو را میلی ست بر قتل زبون خویشتن

شمارهٔ ۳۱۹ : گرچه اسرار نهانی می شود معلوم من

شمارهٔ ۳۲۰ : گر شود بر خاک کویت فرصت سر باختن

شمارهٔ ۳۲۱ : من که باشم که بود لایق تو خدمت من

شمارهٔ ۳۲۲ : ای به حُسن آفتاب چاکر تو

شمارهٔ ۳۲۳ : به هوا و هوس نکهت پیراهن تو

شمارهٔ ۳۲۴ - استقبال از کمال خجندی : تا چمن دم زد ز لطف عارض رعنای او

شمارهٔ ۳۲۵ : تا قدح هردم چرا بوسد لب میگون او

شمارهٔ ۳۲۶ : خیز ای ندیم خاصّ درِ پادشاه شو

شمارهٔ ۳۲۷ : دلیر آن است که در دیده بود منزل او

شمارهٔ ۳۲۸ : صوفی ما جام باشد باده تا باشد در او

شمارهٔ ۳۲۹ : کسی که پیرویِ عشق نیست عادت او

شمارهٔ ۳۳۰ : کسی که خاک درِ دوست نیست افسر او

شمارهٔ ۳۳۱ : لاله کز گل می‌برد دل چهرهٔ رعنای او

شمارهٔ ۳۳۲ : لطفی که می کند به محبّان عذار او

شمارهٔ ۳۳۳ : من آن نیَم که گذارم ز دست دامن تو

شمارهٔ ۳۳۴ - استقبال از خواجوی کرمانی : ای تیرِ غمت را دل عشّاق نشانه

شمارهٔ ۳۳۵ : کنایت ها به آب خضر گفته

شمارهٔ ۳۳۶ : گهی دل می‌خورد خونم گه از راه جفا دیده

شمارهٔ ۳۳۷ : نامهٔ طاعت و عصیان چه سفید و چه سیاه

شمارهٔ ۳۳۸ - استقبال از امیرخسرو دهلوی : همه شب در غم آن ماه پاره

شمارهٔ ۳۳۹ : از این شکسته دو روزی اگر جدا باشی

شمارهٔ ۳۴۰ : اگرچه مشک را باشد به هر سویی خریداری

شمارهٔ ۳۴۱ : ای اشک مرا از سر کویش خبری گوی

شمارهٔ ۳۴۲ : ای اشک چو در راه طلب گرم دویدی

شمارهٔ ۳۴۳ - استقبال از کمال خجندی : ای به بوی تو صبا شیفتهٔ هر چمنی

شمارهٔ ۳۴۴ : ای پارسا که دایم رو در نماز داری

شمارهٔ ۳۴۵ : ای دل آن دم شرف صحبت دلبر یابی

شمارهٔ ۳۴۶ : ای دل از خویش گذر تا که به جایی برسی

شمارهٔ ۳۴۷ : ای دل به طریقی سوی زلفش اگر افتی

شمارهٔ ۳۴۸ : ای دل سر تسلیم بنه بر کف پایی

شمارهٔ ۳۴۹ : ای که بر صفحهٔ مه خطّ غباری داری

شمارهٔ ۳۵۰ : ای که در عالم خوبی به لطافت علمی

شمارهٔ ۳۵۱ : ای گذشته قدت از سرو به خوش رفتاری

شمارهٔ ۳۵۲ : ای گل از روی تو آموخته خندان رویی

شمارهٔ ۳۵۳ : بدین شوخی که تو بنیاد داری

شمارهٔ ۳۵۴ : تا در قدم اهل دلی خاک نگردی

شمارهٔ ۳۵۵ : تا دلم را به غم هجر درانداخته‌ای

شمارهٔ ۳۵۶ : تا کی ای شوخ به هر بی‌خبری می‌سازی

شمارهٔ ۳۵۷ : تا همچو غنچه خندان از خود به در نیایی

شمارهٔ ۳۵۸ : تو ای مه گرچه شوخ و بیوفایی

شمارهٔ ۳۵۹ : چند ای سرشکِ خون دم از پاکیِّ گوهر می‌زنی

شمارهٔ ۳۶۰ : چه طرفه طرفه تو نقشی چه بوالعجب نوری

شمارهٔ ۳۶۱ : خیز ای مست و سلامی به رخ ساقی گوی

شمارهٔ ۳۶۲ : دلا تا محنتی بر خود نبینی

شمارهٔ ۳۶۳ : دلا چو روی به اقبال مقبلی داری

شمارهٔ ۳۶۴ : دلا ز لذت مستی گهی خبر یابی

شمارهٔ ۳۶۵ : شد باز به دیدار سحر چشم جهانی

شمارهٔ ۳۶۶ : کجا باشد چو می روشن ضمیری

شمارهٔ ۳۶۷ : گر ای دل بر طریق عذرخواهی

شمارهٔ ۳۶۸ : گر تو ای شمع شبی هم نفس من باشی

شمارهٔ ۳۶۹ : گرچه بر اسب سلطنت شاهی و شاهزاده‌ای

شمارهٔ ۳۷۰ : ما نداریم به غیر از جگرِ افگاری

شمارهٔ ۳۷۱ : مرا ای مه اگر دیوانه گفتی

شمارهٔ ۳۷۲ : مرا در بزم رندان جرعه نوشی

شمارهٔ ۳۷۳ : مشکل عشق تو بسیار است و ما را دل یکی

شمارهٔ ۳۷۴ : مشاطّه سر زلف تو ببرید به بازی

شمارهٔ ۳۷۵ - استقبال از همام تبریزی : منم و بادیهٔ عشق و دل آگاهی

شمارهٔ ۳۷۶ : نیست در عشق تو سوز من و شمع امروزی

شمارهٔ ۳۷۷ : وصل جمشید طلب تا که به جامی برسی