شمارهٔ ۲۲۳

هوش مصنوعی: اگر مانند نی آواز می‌زنم، از دل سوزانم قطرات خون به در می‌روند و اگر سکوت کنم، در دل من کارها به راه و قانونی می‌افتد.

هوش مصنوعی: دل از سر دیوانگی خواهان هدفی است و من در حیرتم که چطور آن هدف که به نظر بی‌دست و پا می‌آید، اینقدر دور است و چگونه می‌تواند به سوی آن برود.

هوش مصنوعی: وقتی نسیم از پیچ و تاب موهای تو بوی وفاداری را استشمام کرد، مستانه و شاداب به سمت آن می‌آید و در عین حال، عاشقانی غمگین مانند مجنون به راه خود ادامه می‌دهند.

هوش مصنوعی: از مروارید وصالت که همانند جواهری در عمق عمان است، غم در دل من نهفته است. زمانی که یاد تو می‌افتم، اشک‌هایم مانند جیحون به راه می‌افتند.

هوش مصنوعی: وقتی از زلف بی‌رحمی زخم می‌زنم، انگار داستانی را روایت می‌کنم. اگر بفهمم که این درد به فریب و جادو از بین می‌رود، دیگر به آن دل‌مشغولی نخواهم داشت.

هوش مصنوعی: اگر تصویر خیال او در دل من نماند، پس چرا باید تصاویری از خیالات دیگر از دید من خارج شوند؟