شمارهٔ ۲۳۹

هوش مصنوعی: من را به یاد چهره‌ی تو انداخت که زنجیر موهای تو را مرتب کرد.

هوش مصنوعی: شبی شعله‌های شمعی که به خاطر وجود زیبایی او روشن بود، خاموش شد و آن نور را از او گرفتند و در خانه او قرار دادند.

هوش مصنوعی: نمی‌دانم چه شمعی بوده که پروانه را به درون آتش انداخت و به هیچ چیز اهمیتی نداد.

هوش مصنوعی: تشبیه به دندان او کردم، اما نمی‌دانم چطور بگویم که مروارید هم به پای آن نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: نگاهی به می‌اندازید و پیمانی با خود دارید، وقتی که دیدید ساقی به شما اشاره کرد تا پیاله را بیاورد.