شمارهٔ ۲۸۸

هوش مصنوعی: چشمان تو به زیبایی چشمان نرگس است، ولی حالتی بیمارگونه دارند. و از لطافت جان و لبهایت، مانند دو نیم سیب شیرین و دلپذیر به نظر می‌رسند.

هوش مصنوعی: من در تو خوبی‌ها را مشاهده می‌کنم و تو هم با بصیرت خود، نیکی‌های ما را درک می‌کنی. تو به ما مهربانی می‌کنی و کسی که بزرگوار است، این را می‌داند.

هوش مصنوعی: تو به زیبایی و درخشندگی معشوق خود افتخار می‌کنی و در عین حال خجالت می‌کشی. تا کی ادامه می‌دهی به بی‌آبرو شدن؟ ای انسان بی‌هویت.

هوش مصنوعی: ای بهشتی زیبا، نعمت و زیبایی خود را از ما دریغ نکن. زیرا کسانی که در بهشت هستند، هیچ گاه از نعمت و زیبایی خویش محروم نخواهند بود.

هوش مصنوعی: از کسی درباره‌ی زیبایی و قامت دل‌فریب یک سرو می‌پرسم، اما می‌دانم که هیچ‌کس قادر به بیان حقیقت این زیبایی نیست جز خود طبیعت.