شمارهٔ ۱۹۶

هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی با خود بوی خوشی می‌آورد که دل را شاداب می‌کند، مانند گلی که از عطر خود فضای اطراف را پر می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر در پشت زانوی مشکلات و سختی‌ها سر فرود نیاورد، چگونه می‌تواند دل را به هر چیزی که می‌خواهد، هدایت کند؟

هوش مصنوعی: دل من به خاطر لب‌های تو شکرآمیز است و آن‌قدر دیوانه‌وار به تو وابسته شدم که حتی انتظار دارم به اندازه‌ی محبت و لطفی که به من کردی، جبران کنم.

هوش مصنوعی: ما از درد و رنجی که در راه ملاقات تو داشتیم، خداحافظی کردیم، ولی اگر خدا بخواهد، دوباره به خدمت تو خواهیم رسید.