شمارهٔ ۲۱۷

هوش مصنوعی: هرچند که من در شب‌های غم، مانند شمعی می‌سوزم، اما تو، ای دل، با عشق و زیبایی او، روز روشنی‌ را برای خود به دست آورده‌ای.

هوش مصنوعی: اکنون که قلبم به تو گره خورده و به زلف‌هایت وابسته است، دیگر زنجیر بلا را بر این پرنده‌ی دست‌آموز نینداز.

هوش مصنوعی: وقتی که غم تو به من فشار می‌آورد، بهتر است مانند نی که با صداهای دل‌سوزش می‌نوازد، سازگاری کنم و با آرامش به زندگی ادامه بدهم.

هوش مصنوعی: از درد و زخم عشق تو درونم پر از زخم و سوراخ است. اگر به حرف‌هایم اعتماد نداری، می‌توانی از تیر زهرآگین دلم بپرسی.

هوش مصنوعی: هر چند شب هنگام نمایی از روشنی در دل دارم، اما درون من شعله‌ای از وجود خودم درخشنده است که همه چیز را روشن می‌کند.