شمارهٔ ۳۲۵

هوش مصنوعی: هر بار که جام را به لب میگون او نزدیک می‌کنم، احساس حسادت می‌کنم. من سال‌هاست که تشنه‌ام و در واقع، این حس عطش برای من به اندازه نوشیدن خون او ارزشمند است.

هوش مصنوعی: ای نوازنده، تا زمانی که تمام وجودت در درد و غم نغمه‌سرایی نکند، هیچ‌کس نمی‌داند که چه قوانینی بر هنر تو حاکم است.

هوش مصنوعی: عاشقان مست و شیدای تو کنار هم جمع شده‌اند، اکنون بگو لیلی کجاست تا از عشق و جنون او بیاموزند.

هوش مصنوعی: اگر می‌دانستم که زلف تو چه قدرتی در کشتن عاشقان دارد، هرگز نمی‌گذاشتم که در دستان تو گرفتار شوم.

هوش مصنوعی: کاش تو هم دلسوزتر از این بودی تا غمت باعث می‌شد دل محزون او برای مدتی شاد و خوشحال باشد.