شمارهٔ ۲۹۶

هوش مصنوعی: وقتی که تو را می‌بینم، دل و جانم که در درد و رنج هستند، دوباره به آرامش و حالت طبیعی خود برمی‌گردند.

هوش مصنوعی: از لب‌های تو که خونم را به زمین ریختند، امیدی به بوسه‌ای دارم. چون بر اساس عقل و خرد به این نتیجه رسیدم که باید بهای این خون را بدهم.

هوش مصنوعی: هر جا که صحبت از زیبایی و جذابیت خط و خال تو باشد، یاد بوی خوش مشک به خاطر لطافت و زیبایی آن به ذهنم می‌آید.

هوش مصنوعی: من هم مانند دیگران ادعای دینداری می‌کردم، اما حالا که به خطاهایم نگاه می‌کنم، از خدا شرم دارم.

هوش مصنوعی: هرچند که تیرهای ستم بر دل من فرود آمده و نمی‌توانم از این درد رهایی یابم، اما می‌دانم که این شرایط نیز سپری خواهد شد و در نهایت، از آن شخص بی‌وفا دور خواهم شد.

هوش مصنوعی: با وجود تمام درد و رنجی که دارم، در پرتو زیبایی چهره دوست، مانند نسیمی که بر حال صبح گریان می‌وزد، احساس آرامش می‌کنم.