شمارهٔ ۲۶۶

هوش مصنوعی: وقتی که لبان تو را دیدیم، احساس کردیم شیرینی کلامت باعث می‌شود که آب دهان‌مان پیش آید. به همین دلیل، دوست داشتیم با تو سخن بگوییم و به آرامی به تصویر تو نگاه کنیم.

هوش مصنوعی: اشک، درد و غم‌های پنهان دل را به دیگران می‌نمود، اما از آنجا که به خاطر نامحرمان نمی‌توانستیم او را در این خانه نگه داریم، او را از خانه بیرون کردیم.

هوش مصنوعی: تا روزی که زیبایی و وقار تو مانع شود که گل سرخ در باغ به شوق بخندد، ما دیشب به یک خنده دیگر، او را به خنده واداشتیم.

هوش مصنوعی: چشم تو از وضعیت دل کسانی که از حالشان بی‌خبرند، اطلاعی ندارد؛ هرچند ما از حال دل خودمان به آن اطلاعی دادیم.

هوش مصنوعی: وقتی شب فرا رسید و به خاطر خیالات خود از یک سگ ناراحت شدیم، ما با تمام وجود در دل، دعاهایی را در سحرگاه به جا آوردیم.