شمارهٔ ۱۴۸

هوش مصنوعی: من با لباسی از گل بر روی چهره‌ات بر خاکی نشستم که سبز و زیباست، و عطر خوش بنفشه و ریحان را به مشام می‌رساند.

هوش مصنوعی: ما در حالتی آشفته و پریشان به سر می‌بریم تا این‌که برای تسخیر دل‌های عاشقانه، خطّ تو همچون افسون و جادو بر ما تاثیر بگذارد و زیبایی‌اش همانند شکر دل‌هایمان را شیرین کند.

هوش مصنوعی: محنت تو همچون درختی است که از دل من به رغم زخم‌ها و تلاش‌ها، همچنان به حیات خودش ادامه می‌دهد.

هوش مصنوعی: ای عطر موهای محبوب، عبور کن از راهی که به باغ می‌رسد، چون از انتظار سبزه‌ها بر آن راه، بوی تو برمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: هر قدر که در ذهن و خیال خود نسبت به تو احساس محبت و مهر داشته‌ام، این احساس در جان من رشد بیشتری کرده و قوی‌تر شده است.