خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

قصاید

امیر معزی » قصاید

شمارهٔ ۱ : با نصرت و فتح و ظفر و دولت والا

شمارهٔ ۲ : ای کرده فتح و نصرت در مشرق آشکارا

شمارهٔ ۳ : ای اصل ملک و دولت ای تاج دین و دنیا

شمارهٔ ۴ : ای جهانداری که هستی پادشاهی را سزا

شمارهٔ ۵ : آفتاب اندر شرف شد بر جهان فرمانروا

شمارهٔ ۶ : ایا ستارهٔ خوبان خَلُّخ و یغما

شمارهٔ ۷ : هرکه آن چشم دژم بیند و آن زلف دوتا

شمارهٔ ۸ : باز آمد و آورد خزان لشکر سرما

شمارهٔ ۹ : آمدگه وداع چو تاریک شد هوا

شمارهٔ ۱۰ : برآمد ساج‌گون ابری ز روی ساج‌گون دریا

شمارهٔ ۱۱ : ایا سرو قد ترک سیمین قفا

شمارهٔ ۱۲ : همیشه باد بقا و سلامت بُت ما

شمارهٔ ۱۳ : یافتی بر خوان اگر جویی رضای مرتضا

شمارهٔ ۱۴ : باغ شد از ابر پر ز لؤلؤ لالا

شمارهٔ ۱۵ : بودم میان خلق یکی مرد پارسا

شمارهٔ ۱۶ : طال اللّیالی بَعدَکُم و اَبیَضَّ عَینی مِن بُکا

شمارهٔ ۱۷ : هزار شکر کنم دولت مؤیّد را

شمارهٔ ۱۸ : گوهری گویا کزو شد دیده پرگوهر مرا

شمارهٔ ۱۹ : چو عاشق شد دل و جانم رخ و زلفین جانان را

شمارهٔ ۲۰ : دیدم به ره آن نگار خندان را

شمارهٔ ۲۱ : تا رای بود نصرت دین ناصر دین را

شمارهٔ ۲۲ : ستاره سجده برد طلعت منیر تو را

شمارهٔ ۲۳ : سال چون نو گشت فرزند نو آمد شاه را

شمارهٔ ۲۴ : چو آ‌تش فلکی شد نهفته زیر حجاب

شمارهٔ ۲۵ : بر ماه لاله ‌داری و بر لاله مشک ناب

شمارهٔ ۲۶ : به فال فرّخ و عزم درست و رأی صواب

شمارهٔ ۲۷ : شدست باغ پر از رشته‌های در خوشاب

شمارهٔ ۲۸ : آفتابی را همی ماند رخش عنبر نقاب

شمارهٔ ۲۹ : ماه است جام باده و شاه است آفتاب

شمارهٔ ۳۰ : نرگس پرخواب او از چشم من بردست خواب

شمارهٔ ۳۱ : منت ایزد را که روشن شد ز نور آفتاب

شمارهٔ ۳۲ : چون ز بُرج شیر سوی خوشه آمد آفتاب

شمارهٔ ۳۳ : اگر نشاط ‌کند دهر واجب‌ است و صواب

شمارهٔ ۳۴ : ای زمین را رای تو چون آسمان را آفتاب

شمارهٔ ۳۵ : ای زلف و عارض تو به هم ابر و آفتاب

شمارهٔ ۳۶ : ز بسکه ماند دل و چشم من در آتش و آب

شمارهٔ ۳۷ : آسمان است آن یا عالم پر تصویرست

شمارهٔ ۳۸ : ای به عدل تو جهان یافته از جور نجات

شمارهٔ ۳۹ : خدای عرش گواه و زمانه آگاه است

شمارهٔ ۴۰ : چه سنت است‌ که در شهر زینت زَمَنَ است

شمارهٔ ۴۱ : هفت کشور در خط فرمان سلطان سنجرست

شمارهٔ ۴۲ : اگرچه ناموران را تفاخر از هنرست

شمارهٔ ۴۳ : فرخ آن شاهی که هر ماهیش فتحی دیگرست

شمارهٔ ۴۴ : ایام و‌َرد و موسم عید پیمبرست

شمارهٔ ۴۵ : ایام نشاط است که عید است و بهار است

شمارهٔ ۴۶ : عید ا‌َضْحیٰ رسم و آیین خلیل آزرست

شمارهٔ ۴۷ : رای ملک آرای خاتون آفتاب دیگرست

شمارهٔ ۴۸ : این چه شادی است‌ که زو در همه عالم خبرست

شمارهٔ ۴۹ : زلف و چشم دلبر من لاعِبَ است و ساحرست

شمارهٔ ۵۰ : جشن عید اندر شریعت سنت پیغمبرست

شمارهٔ ۵۱ : آن‌روی نه روی‌است گل سرخ به‌بارست

شمارهٔ ۵۲ : سنگین‌دلی که بر دل احرار قادرست

شمارهٔ ۵۳ : ای دلبری که زلف تو دام است و چنبرست

شمارهٔ ۵۴ : اگر سرای لباساتیان خرابات است

شمارهٔ ۵۵ : ای شده ملک و دین ز کلک تو راست

شمارهٔ ۵۶ : بتی‌که قامت او سرو را بماند راست

شمارهٔ ۵۷ : یافت از یزدان ملک سلطان به شادی هرچه خواست

شمارهٔ ۵۸ : خداوندی که تاج دین و دنیاست

شمارهٔ ۵۹ : ای خسروی که مشرق و مغرب بهم توراست

شمارهٔ ۶۰ : ای صاحب اعلی دل تو عالم اعلاست

شمارهٔ ۶۱ : آن خداوندی که او بر پادشاهان پادشاست

شمارهٔ ۶۲ : ای سروری‌ که قول تو چون وحی منزل است

شمارهٔ ۶۳ : روی آن تُرک جهان آرای ماه روشن است

شمارهٔ ۶۴ : از زین‌ دین عراق و خراسان مزین است

شمارهٔ ۶۵ : تا هست جهان دولت سلطان جهان است

شمارهٔ ۶۶ : سدید ملک ملک عارض خراسان است

شمارهٔ ۶۷ : تا که اسلام و شریعت به جهان آیین است

شمارهٔ ۶۸ : چه گوهرست که کانش خُم دَهاقین است

شمارهٔ ۶۹ : تاج دنیا و دین خداوند است

شمارهٔ ۷۰ : شاه جهان که خسرو فرخنده اخترست

شمارهٔ ۷۱ : صنم من پسری لاله رخ و سیمبرست

شمارهٔ ۷۲ : کف دست موسای پیغمبرست

شمارهٔ ۷۳ : چه صورت است که بی‌جان بدیع رفتارست

شمارهٔ ۷۴ : با من امروز آن شکر لب را زبانی دیگرست

شمارهٔ ۷۵ : فرخ ملک مشرق مهمان وزیرست

شمارهٔ ۷۶ : شاهی که عدل و جود همه روزگار اوست

شمارهٔ ۷۷ : ای آفتاب شاهی تخت آسمان توست

شمارهٔ ۷۸ : سروی به‌راستی چو تو در جویبار نیست

شمارهٔ ۷۹ : هر دل که جای دوستی شهریار نیست

شمارهٔ ۸۰ : ذوالجلال‌ است آن‌ که در وصف جلالش بار نیست

شمارهٔ ۸۱ : عالم چو بوی عافیت شهریار یافت

شمارهٔ ۸۲ : یاد باد آن شب‌ که یارم دل ز منزل برگرفت

شمارهٔ ۸۳ : هر نور و هر نظام که ملک جهان‌ گرفت

شمارهٔ ۸۴ : خسروا می خور که خرم جشن افریدون رسید

شمارهٔ ۸۵ : چون خُلد شد خراسان با شادی مُخلٌد

شمارهٔ ۸۶ : تا جهان باشد خداوند جهان خاتون بود

شمارهٔ ۸۷ : ماه‌کند بر فلک ستایش آن خَدّ

شمارهٔ ۸۸ : به فال فرخ و روز مبارک از بغداد

شمارهٔ ۸۹ : ای شاد ز تو خلق و تو از دولت خود شاد

شمارهٔ ۹۰ : از دولت عالی به سعادت ستدم داد

شمارهٔ ۹۱ : در معزالدین ملکشاه آفتاب دین و داد

شمارهٔ ۹۲ : خلعت سلطان عالم آفتاب دین و داد

شمارهٔ ۹۳ : ای آمده ناگه به نشابور ز بغداد

شمارهٔ ۹۴ : به گل یاسمن دوش پیغام داد

شمارهٔ ۹۵ : ای صلاح ملک و دین در عالم‌ کون و فساد

شمارهٔ ۹۶ : بقای شهریار تاجور باد

شمارهٔ ۹۷ : همیشه دولت و اقبال شاه سنجر باد

شمارهٔ ۹۸ : جاودان‌ گیتی به‌ حکم شاه‌ گیتی دار باد

شمارهٔ ۹۹ : خدایگان جهانی خدای یار تو باد

شمارهٔ ۱۰۰ : عید و آدینه بهم بر پادشا فرخنده باد

شمارهٔ ۱۰۱ : دولت و دین را خدای فر و بها داد

شمارهٔ ۱۰۲ : دولت موافقان تو را جاه و مال داد

شمارهٔ ۱۰۳ : شهی که گوهر و دینار رایگانی داد

شمارهٔ ۱۰۴ : هرکس که دل بر آن صنم دلستان نهاد

شمارهٔ ۱۰۵ : تا نگار من ز سنبل بر سمن پر چین نهاد

شمارهٔ ۱۰۶ : بتی کاو نسبت از نوشاد دارد

شمارهٔ ۱۰۷ : ترکی‌که دو لب شیرین چون شهد و شکر دارد

شمارهٔ ۱۰۸ : مَلِک سنجر جهانداری به میراث از پدر دارد

شمارهٔ ۱۰۹ : ز مشرق تا حد مشرق شناسد هرکه دین دارد

شمارهٔ ۱۱۰ : بتی که او نسب از لعبتان چین دارد

شمارهٔ ۱۱۱ : هر روزکه خورشید سر ازکوه برآرد

شمارهٔ ۱۱۲ : تا شهریار دادگر آهنگ شام کرد

شمارهٔ ۱۱۳ : آن خداوند که آفاق به یک فرمان کرد

شمارهٔ ۱۱۴ : ازگل همی نگارم سنبل برآورد

شمارهٔ ۱۱۵ : چیست آن‌گوهرکه ارکان دست خمّار آورد

شمارهٔ ۱۱۶ : بر گل از سنبل نگارم دام مادام آورد

شمارهٔ ۱۱۷ : بهاری ‌کز دو رخسارش همی شمس و قمر خیزد

شمارهٔ ۱۱۸ : ز فَرّ باد فروردین جهان چو خلد رضوان شد

شمارهٔ ۱۱۹ : شه مشرق ملک سنجر به دارالملک باز آمد

شمارهٔ ۱۲۰ : اَلمِنهٔ لله که به‌ اقبال خداوند

شمارهٔ ۱۲۱ : ماه من جَزع مرا بر زر عقیق افشان‌کند

شمارهٔ ۱۲۲ : ترک من چون زلف بگشاید جهان مشکین‌ کند

شمارهٔ ۱۲۳ : این شوخ سواران‌ که دل خلق ستانند

شمارهٔ ۱۲۴ : بتان چین و ختن سروران درگاهند

شمارهٔ ۱۲۵ : ز بهر عید نگارا همی چه سوزی عود

شمارهٔ ۱۲۶ : ایا شهی‌ که چو تو کس ندید و کس نشنود

شمارهٔ ۱۲۷ : ماه را ماند که اندر صدرهٔ دیبا بود

شمارهٔ ۱۲۸ : اگر چه خرمی عالم از بهار بود

شمارهٔ ۱۲۹ : تا دلم عاشق آن لعل شکربار بود

شمارهٔ ۱۳۰ : تا بنفشستان جانان گرد لالستان بود

شمارهٔ ۱۳۱ : تا جهان باشد خداوندش ملک سلطان بود

شمارهٔ ۱۳۲ : روی او ماه است اگر بر ماه مشک افشان بود

شمارهٔ ۱۳۳ : تاگه عز بندگآن در دین و در ایمان بود

شمارهٔ ۱۳۴ : آمد آن فصلی ‌کزو طبع جهان دیگر شود

شمارهٔ ۱۳۵ : ای خداوندی که گر عزم تو بر گردون شود

شمارهٔ ۱۳۶ : چیست آن آبی‌ که رخ را گونهٔ آذر دهد

شمارهٔ ۱۳۷ : تا شه عالم به بهروزی و پیروزی رسید

شمارهٔ ۱۳۸ : جشن خزان به‌خدمت شاه جهان رسید

شمارهٔ ۱۳۹ : برمعین دین پیغمبر مبارک باد عید

شمارهٔ ۱۴۰ : تا مبارک رایت شاه جهان آمد پدید

شمارهٔ ۱۴۱ : گوهر سلجوق کز نور بخارا در رسید

شمارهٔ ۱۴۲ : شاه سنجر چون ز میدان جانب ایوان رسید

شمارهٔ ۱۴۳ : بنازد جان اسکندر به سلطان جهان سنجر

شمارهٔ ۱۴۴ : ای به سلطانی نشسته با فتوح و با ظفر

شمارهٔ ۱۴۵ : اگر ندیدی در مشک تابدار قمر

شمارهٔ ۱۴۶ : قمر شد با سر زلفش مقامر

شمارهٔ ۱۴۷ : فرخنده باد عید شهنشاه دادگر

شمارهٔ ۱۴۸ : رمضان شد چو غریبان به سفر بار دگر

شمارهٔ ۱۴۹ : نه بود و نه هست و نه باشد دگر

شمارهٔ ۱۵۰ : کس ندید و کس نخواهد دید تا محشر دگر

شمارهٔ ۱۵۱ : باز آمد از شکار به پیروزی و ظفر

شمارهٔ ۱۵۲ : عید عرب و سنت و آیین پیمبر

شمارهٔ ۱۵۳ : مانَد به صنوبر قدِ آن تُرکِ سَمَن‌ بر

شمارهٔ ۱۵۴ : به‌گوش بر منه ای ترک زلف تافته سر

شمارهٔ ۱۵۵ : جهان خواهد شد از خوبی چنان تا هفته دیگر

شمارهٔ ۱۵۶ : بردیم ماه روزه به نیک اختری به‌سر

شمارهٔ ۱۵۷ : همیشه پرشکن است آن دو زلف حلقه‌ پذیر

شمارهٔ ۱۵۸ : تا ز یاقوت و زبرجد گیتی است و سیم و زر

شمارهٔ ۱۵۹ : چو آفتاب و مَه است آن نگار سیمین‌بر

شمارهٔ ۱۶۰ : کردگار دادگر هر ماه بر فتحی دگر

شمارهٔ ۱۶۱ : به فرخی و خوشی بر خدایگان بشر

شمارهٔ ۱۶۲ : زلف سیه تو ای بت دلبر

شمارهٔ ۱۶۳ : فرخنده باد و میمون این مجلس منور

شمارهٔ ۱۶۴ : خدای هر چه دهد بنده را ز فتح و ظفر

شمارهٔ ۱۶۵ : بر طرف مه از عنبر چنبر کشد آن دلبر

شمارهٔ ۱۶۶ : ای شه پیروزبخت ای خسرو پیروزگر

شمارهٔ ۱۶۷ : آن مشک تابدار چه چیز است بر قمر

شمارهٔ ۱۶۸ : رای خاقان معظم شهریار دا‌دگر

شمارهٔ ۱۶۹ : هرکس ‌که دید چهرهٔ آن ترک سیمبر

شمارهٔ ۱۷۰ : شمسِ ملوکِ عالم، شهزادهٔ مظفر

شمارهٔ ۱۷۱ : فری عید مسلمانان و فرخ جشن پیغمبر

شمارهٔ ۱۷۲ : گر نکشی سر ز برم ای پسر

شمارهٔ ۱۷۳ : عشق آن سنگین دل سیمین‌بر زرین‌کمر

شمارهٔ ۱۷۴ : سوگند خورده‌ام به سر زلف آن پسر

شمارهٔ ۱۷۵ : آن شمع چه شمع است که برنامه و دفتر

شمارهٔ ۱۷۶ : ای ز روی تو جهان را همه فیروزی و فر

شمارهٔ ۱۷۷ : صد زره دارد ز سنبل بر گل آن شیرین پسر

شمارهٔ ۱۷۸ : ای رفته مدتی به سعادت سوی سفر

شمارهٔ ۱۷۹ : تهنیت‌ گویند شاهان را به جشن نامور

شمارهٔ ۱۸۰ : چه‌ گویی اندرین چرخ مُدور

شمارهٔ ۱۸۱ : چو بشنید فرخنده عید پیمبر

شمارهٔ ۱۸۲ : زین مبارک‌تر به عمر اندر نباشد روزگار

شمارهٔ ۱۸۳ : ای ز دارٍُالملک رفته مدتی سوی سفر

شمارهٔ ۱۸۴ : آفرین بر خسروی‌ کاو را چنین باشد وزیر

شمارهٔ ۱۸۵ : گرچه آمد داستان خسرو شیرین به سر

شمارهٔ ۱۸۶ : چون شمردم در سفر یک نیمه از ماه صفر

شمارهٔ ۱۸۷ : عزیزست و پاینده دین پیمبر

شمارهٔ ۱۸۸ : صبوح مرا خوش کن ای خوش پسر

شمارهٔ ۱۸۹ : گفتم به عقل دوش‌ که یا اَحسَن‌الصُّور

شمارهٔ ۱۹۰ : همیشه بر گل و نسرین دو زلف آن بت دلبر

شمارهٔ ۱۹۱ : سوال کردم از اقبال دوش وقت سحر

شمارهٔ ۱۹۲ : عاشق آنم‌که عنابش همی بارد شکر

شمارهٔ ۱۹۳ : شغل دولت بی‌خطر شد کار ملت با خطر

شمارهٔ ۱۹۴ : در هر چمن از گردش خورشید منور

شمارهٔ ۱۹۵ : گر ز حضرت به‌ سوی خلد برین رفت پدر

شمارهٔ ۱۹۶ : ماه تابان دیده‌ای تابان ز سرو جانور

شمارهٔ ۱۹۷ : ایا نوشته هنرنامه‌ها فزون ز هزار

شمارهٔ ۱۹۸ : بر فتح همی دور کند گنبد دوار

شمارهٔ ۱۹۹ : ای آمده ز مشرق پیروز و کامکار

شمارهٔ ۲۰۰ : تا باغ زرد روی شد از گشت روزگار

شمارهٔ ۲۰۱ : تا خزان زد خیمهٔ کافورگون در کوهسار

شمارهٔ ۲۰۲ : مشک و شنگرف است‌ گویی بیخته بر کوهسار

شمارهٔ ۲۰۳ : تا که جز یزدان به عالم در نباشد کردگار

شمارهٔ ۲۰۴ : آهن و نی جون پدید آمد ز صنع‌کردگار

شمارهٔ ۲۰۵ : توانگری و جوانی و عشق و بوی بهار

شمارهٔ ۲۰۶ : چون عقیق آبدارست وکمند تابدار

شمارهٔ ۲۰۷ : مستی و عاشقی و جوانی و نوبهار

شمارهٔ ۲۰۸ : چه جوهر است ‌که آن را ز آهن است حصار

شمارهٔ ۲۰۹ : مبارک آمد بازی بدیع طرفه شکار

شمارهٔ ۲۱۰ : ای جهان را از قوام‌الدین مبارک یادگار

شمارهٔ ۲۱۱ : بازآمد از سفر به حضر صدر روزگار

شمارهٔ ۲۱۲ : چون شمردم یازده منزل ز راه روزگار

شمارهٔ ۲۱۳ : این مهرگان فرخ و جشن بزرگوار

شمارهٔ ۲۱۴ : از هیبت شمشیر تو ای شاه جهاندار

شمارهٔ ۲۱۵ : هرکه را باشد ز دولت بخت نیک آموزگار

شمارهٔ ۲۱۶ : امسال در آفاق دو عید است به یک بار

شمارهٔ ۲۱۷ : چیست آن‌ کوه زمین‌پیما و باد راهوار

شمارهٔ ۲۱۸ : ای تاج دین و دنیا ای فخر روزگار

شمارهٔ ۲۱۹ : بی‌روح پیکری است‌ گه جنگ جان شکار

شمارهٔ ۲۲۰ : چون وزارت یافت صدر روزگار از شهریار

شمارهٔ ۲۲۱ : راز نهان خویش جهان کرد آشکار

شمارهٔ ۲۲۲ : پوشیده نیست واقعهٔ تیر شهریار

شمارهٔ ۲۲۳ : چون ز سلطانان گیتی شهریاراست اختیار

شمارهٔ ۲۲۴ : حَبَّذا این باغ خرم وین همایون روزگار

شمارهٔ ۲۲۵ : تا گه از جم یادگارست این همایون روزگار

شمارهٔ ۲۲۶ : هر جهانداری که باشد رای او سوی شک‌ار

شمارهٔ ۲۲۷ : دل بی‌قرار دارم از آن زلف بی‌قرار

شمارهٔ ۲۲۸ : تا باد خزان حُلّه برون کرد ز گلزار

شمارهٔ ۲۲۹ : ای جوان دولت جهاندار ای همایون شهریار

شمارهٔ ۲۳۰ : آن زلف مشکبار بر آن روی چون نگار

شمارهٔ ۲۳۱ : دیدم شبی به خواب درختی بزرگوار

شمارهٔ ۲۳۲ : چون عقیق آبدار است و کمند تابدار

شمارهٔ ۲۳۳ : هست شکر بار یاقوت تو ای عیار یار

شمارهٔ ۲۳۴ : بنگر این پیروزه‌گون دریای ناپیدا کنار

شمارهٔ ۲۳۵ : تا طَیْلسان سبز برافکند جویبار

شمارهٔ ۲۳۶ : تا خزان زد خیمهٔ‌ کافورگون بر کوهسار

شمارهٔ ۲۳۷ : شکر یزدان را که از فر وزیر شهریار

شمارهٔ ۲۳۸ - در مدح عمادالدین شرف الملک ابوسعد محمد بن منصور بن محمد خوارزمی : گل و مَه است همانا شکفته عارض یار

شمارهٔ ۲۳۹ : ربود از دلم آن زلف بی‌قرار، قرار

شمارهٔ ۲۴۰ : ای پرنگار گشته ز تو ‌دور روزگار

شمارهٔ ۲۴۱ : آسمان بی مدار است این حصار استوار

شمارهٔ ۲۴۲ : الا ای گردش گردون دوّار

شمارهٔ ۲۴۳ : زان دو رشته دُرّ مکنون زان دو لعل آبدار

شمارهٔ ۲۴۴ : شادیم و کامکار که شاد است و کامکار

شمارهٔ ۲۴۵ : از بهر وفاداری آمد بر من یار

شمارهٔ ۲۴۶ : خیمه‌ها بین زده به صحرا بر

شمارهٔ ۲۴۷ : ای تازه‌ تر از برک گل تازه به بر بر

شمارهٔ ۲۴۸ : ترک نزاید چنو به کاشغر اندر

شمارهٔ ۲۴۹ : دو شب‌ گویی که یکجای است‌ گرد یک بهار اندر

شمارهٔ ۲۵۰ : برآورد دولت جهانی دگر

شمارهٔ ۲۵۱ : با نصرت و فتح و ظفر آمد به نشابور

شمارهٔ ۲۵۲ : ای امیر مظفر منصور

شمارهٔ ۲۵۳ : تا رایت منصور تو ای خسرو منصور

شمارهٔ ۲۵۴ : از رایت منصور تو ای خسرو منصور

شمارهٔ ۲۵۵ : هرگز که شنیدست چنین بزم ‌و چنین سور

شمارهٔ ۲۵۶ : از خلد گرفت بوستان نور

شمارهٔ ۲۵۷ : پیر شد طبع جهان از گردش‌ گردون پیر

شمارهٔ ۲۵۸ : همی بنازد تیغ و نگین و تاج و سریر

شمارهٔ ۲۵۹ : کنون‌ که خور به ترازو رسید و آمد تیر

شمارهٔ ۲۶۰ : پیام دادم نزدیک آن بت کشمیر

شمارهٔ ۲۶۱ : ای چو جد و پدر اندر خور دیهیم و سریر

شمارهٔ ۲۶۲ : ز بهر تهنیت عید پیش من شبگیر

شمارهٔ ۲۶۳ : چه پیکرست ز تیر سپهر یافته تیر

شمارهٔ ۲۶۴ : عید و آدینه بهٔک بار رسیدند فراز

شمارهٔ ۲۶۵ : همی جویم نگاری را که دارم چون دل و جانش

شمارهٔ ۲۶۶ : این منم یافته مقصود و مراد دل خویش

شمارهٔ ۲۶۷ : ای شاه همه عالم و فخرگهر خویش

شمارهٔ ۲۶۸ : تا روزگار خویش بریدیم ز یار خویش

شمارهٔ ۲۶۹ : ای سیمتن مکن تن من چون میان خویش

شمارهٔ ۲۷۰ : روزی همی گذشتم جُزوی غزل به کف

شمارهٔ ۲۷۱ : ای یافته اسلام به اقبال تو رونق

شمارهٔ ۲۷۲ : چرا همی بگزینی تو بر وصال فراق

شمارهٔ ۲۷۳ : خدایگان وزیران تویی به استحقاق

شمارهٔ ۲۷۴ : آمد به ‌فرخی و سعادت به دار ملک

شمارهٔ ۲۷۵ : نشاط باد همه روزگار فخرالملک

شمارهٔ ۲۷۶ : خدایگان جهانی و شاه با فرهنگ

شمارهٔ ۲۷۷ : شراب باید و آتش رباب باید و چنگ

شمارهٔ ۲۷۸ : آمد آن ماه دو هفته با قبای هفت رنگ

شمارهٔ ۲۷۹ : برکش ای ترک بر اسب طرب و شادی تنگ

شمارهٔ ۲۸۰ : ای نگاری‌ که به حسن از تو زند حور مثل

شمارهٔ ۲۸۱ : شهی‌که دولت باقی بدوگرفت جلال

شمارهٔ ۲۸۲ : عید را با مهرگان هست اتفاق و اتصال

شمارهٔ ۲۸۳ : تکاوری که قوی‌تر ز رخش رستم زال

شمارهٔ ۲۸۴ : بگذشت مه روزه و آمد مه شوال

شمارهٔ ۲۸۵ : به درّ و مشک ز ابر بهار و باد شمال

شمارهٔ ۲۸۶ : چند خوانم مدح مخلوقان ز بهر جاه و مال

شمارهٔ ۲۸۷ : مرا خیال تو هر شب دهد امید وصال

شمارهٔ ۲۸۸ : اهل ملت چون به شب دیدند بر گردون هلال

شمارهٔ ۲۸۹ : عاشق بدری شدم کز عشق او گشتم هلال

شمارهٔ ۲۹۰ : عزیز کرد مرا باز در محل قبول

شمارهٔ ۲۹۱ : رسید عید همایون و روزه کرد رحیل

شمارهٔ ۲۹۲ : گهی ز مشک زند برگل شگفته رقم

شمارهٔ ۲۹۳ : شهی‌ که هست همه عالمش به زیر علم

شمارهٔ ۲۹۴ : ز عقدهٔ ذَنب آخر برست شمس عجم

شمارهٔ ۲۹۵ : ای قاعدهٔ ملک به فرمان تو محکم

شمارهٔ ۲۹۶ : آن چنبر پرحلقه و ان حلقه پرخم

شمارهٔ ۲۹۷ : هفت چیز از خسرو عالم همی نازد به هم

شمارهٔ ۲۹۸ : موسم عید و لب دجله و بغداد خُرَم

شمارهٔ ۲۹۹ : فرخنده باد و خرم نوروز شاه عالم

شمارهٔ ۳۰۰ : ایا گرفته عراقین را به نوک قلم

شمارهٔ ۳۰۱ : پیش از این بار خدایان و بزرگان عجم

شمارهٔ ۳۰۲ : از مشک اگر ندیدی بر پرنیان علم

شمارهٔ ۳۰۳ : جاوید ز یادِ خسروِ عالم

شمارهٔ ۳۰۴ : ای شهریارِ گیتی ای پادشاهِ عالم

شمارهٔ ۳۰۵ : رسید عید و ز قندیل نار داد به جام

شمارهٔ ۳۰۶ : هست زلف و دهن و قد تو ای سیم اندام

شمارهٔ ۳۰۷ : منت خدای را که برون آمد از غمام

شمارهٔ ۳۰۸ : حلم باید مرد را تا کار او گیرد نظام

شمارهٔ ۳۰۹ : ای به توفیق و هدایت دین یزدان را قوام

شمارهٔ ۳۱۰ : کی توان‌ گفتن که شد ملک شهنشه بی‌نظام

شمارهٔ ۳۱۱ : ای ز شاهی و جوانی شاد و از دولت به کام

شمارهٔ ۳۱۲ : دوش با سیمین صنوبر در نهان سر داشتم

شمارهٔ ۳۱۳ : سزد گر سر فرازد ملک و شایدگر بنازد د‌ین

شمارهٔ ۳۱۴ : چون پدید آمد مبارک ماه نو بر آسمان

شمارهٔ ۳۱۵ : عَمد‌ا همی‌ نهان کند آن ماه سیم‌تن

شمارهٔ ۳۱۶ : چون قوام‌الدین و فخرالدین ندیدم میهمان

شمارهٔ ۳۱۷ : شادند همه خلق به عید عرب اکنون

شمارهٔ ۳۱۸ : نرگس ز نشاط ماه فروردین

شمارهٔ ۳۱۹ : ایا ای جوهر علوی گرفته چرخ را دامن

شمارهٔ ۳۲۰ : ای ساربان منزل مکن جز در دیار یار من

شمارهٔ ۳۲۱ : ای ماه لاله روی من ای سرو سیم‌تن

شمارهٔ ۳۲۲ : نباشد اصلی در عشق یار توبه من

شمارهٔ ۳۲۳ : ای برشکسته سنبل مشکین به نسترن

شمارهٔ ۳۲۴ : خیال صورت جانان شکست توبهٔ من

شمارهٔ ۳۲۵ : عید باکوکبهٔ خویش درآمد به جهان

شمارهٔ ۳۲۶ : هست آفتاب روی زمین خسرو زمان

شمارهٔ ۳۲۷ : آنچه‌ کرد امسال در روم و عرب شاه جهان

شمارهٔ ۳۲۸ : چون بهشت است این همایون بزم سلطان جهان

شمارهٔ ۳۲۹ : چیست آن دریا که هست از بخشش او در جهان

شمارهٔ ۳۳۰ : طبع‌ گیتی سرد گشت از باد فصل مهرگان

شمارهٔ ۳۳۱ : زرگری سازد همی باد خزان اندر رزان

شمارهٔ ۳۳۲ : جهان به کام تو باد ای خدایگان جهان

شمارهٔ ۳۳۳ : رای سلطان معظم خسرو خسرونشان

شمارهٔ ۳۳۴ : ای گوهری که سنگ یمانی توراست کان

شمارهٔ ۳۳۵ : بشکفت و تازه گشت دگرباره اصفهان

شمارهٔ ۳۳۶ : از دورهای گردون وز صنع‌های یزدان

شمارهٔ ۳۳۷ : دو گوهرند سزاوار مجلس و میدان

شمارهٔ ۳۳۸ : بر قاعدهٔ ملت پیغمبر یزدان

شمارهٔ ۳۳۹ : مرا درست شد از آفریدگار جهان

شمارهٔ ۳۴۰ : خدایگان جهان شاکر از خدای جهان

شمارهٔ ۳۴۱ : چون برآرم به زبان نام خداوند جهان

شمارهٔ ۳۴۲ : هر آن عاقل‌که او بندد دل اندر طاعت یزدان

شمارهٔ ۳۴۳ : تا فرّ نوبهار بیاراست بوستان

شمارهٔ ۳۴۴ : چو لالستان همی بینم شکفته عارض جانان

شمارهٔ ۳۴۵ : ای جهانداری که از تو تازه باشد جاودان

شمارهٔ ۳۴۶ : معزِّ ِ دین ِ یزدان است سلطان

شمارهٔ ۳۴۷ : جاودان باد دولت سلطان

شمارهٔ ۳۴۸ : جهان پیر دیگرباره تازه گشت و جوان

شمارهٔ ۳۴۹ : از هیبت و نهیب تو ای خسرو جهان

شمارهٔ ۳۵۰ : ای شکفته سنبل و شمشاد تو بر ارغوان

شمارهٔ ۳۵۱ : هر جهانداری بود پاینده از بخت جوان

شمارهٔ ۳۵۲ : سزد گر بشنود توحید یزدان

شمارهٔ ۳۵۳ : منت خدای را که به‌فرّ خدایگان

شمارهٔ ۳۵۴ : پرنیان بافد همی باد صبا در بوستان

شمارهٔ ۳۵۵ : همایون جشن پیغمبر شعار ملت یزدان

شمارهٔ ۳۵۶ : تازه و نو شد ز فر باد فروردین جهان

شمارهٔ ۳۵۷ : همی تا دولت و ملک است در ایران و در توران

شمارهٔ ۳۵۸ : بنگر به صبوح مجلس سلطان

شمارهٔ ۳۵۹ : گفتم مرا بوسه ده ای ماهِ دلستان

شمارهٔ ۳۶۰ : جهان و هرچه در اوست آشکار و نهان

شمارهٔ ۳۶۱ : مریز خون من ای بت به روزگار خزان

شمارهٔ ۳۶۲ : شد ز تاثیر سپهر سرکش نامهربان

شمارهٔ ۳۶۳ : همان بِه است که امروز خوش خوریم جهان

شمارهٔ ۳۶۴ : صنع خدای و عدل وزیر خدایگان

شمارهٔ ۳۶۵ : بت من است نگاری‌ که قامت و دل آن

شمارهٔ ۳۶۶ : باد نوروزی همه کلّه زند در بوستان

شمارهٔ ۳۶۷ : سمن‌ْبری که دلم تنگ ‌کرد هم‌چو دهان

شمارهٔ ۳۶۸ : چون نماز شام پروین نور زد بر آسمان

شمارهٔ ۳۶۹ : کیمیا دارد مگر با خویشتن باد خزان

شمارهٔ ۳۷۰ : خطّ است ‌گرد عارض آن ماه دلستان

شمارهٔ ۳۷۱ : آنچه من بر چهره دارم یار دارد در میان

شمارهٔ ۳۷۲ : آدینه و صبح و عید قربان

شمارهٔ ۳۷۳ : ای دو رخ تو پروین وی دو لب تو مرجان

شمارهٔ ۳۷۴ : دوش رفتم به خیمهٔ جانان

شمارهٔ ۳۷۵ : از فضل و کفایت ز همه لشکر سلطان

شمارهٔ ۳۷۶ : لاغری یار من است از همه خوبان جهان

شمارهٔ ۳۷۷ : المنهٔ لله که خورشید خراسان

شمارهٔ ۳۷۸ : چون‌ کرد پیش‌آهنگ را در زیر محمل ساربان

شمارهٔ ۳۷۹ : بوستان شد زرد روی از وصل باد مهرگان

شمارهٔ ۳۸۰ : یک امشب زبهر من ای ساربان

شمارهٔ ۳۸۱ : به دارالملک باز آمد تن آسان

شمارهٔ ۳۸۲ : ماهرویا روی در اقبال دارد بوستان

شمارهٔ ۳۸۳ : نوروز بساط نو گسترد به گلزاران

شمارهٔ ۳۸۴ : ای شاه تاج‌داران وی تاج شهریاران

شمارهٔ ۳۸۵ : نوروز بساط نو گسترد به گلزاران

شمارهٔ ۳۸۶ : شدست روز همه خلق فَرّخ و میمون

شمارهٔ ۳۸۷ : خدایا دور کن چشم بد از این دولت میمون

شمارهٔ ۳۸۸ : جشنی‌ است بس مبارک عیدی‌ است بس همایون

شمارهٔ ۳۸۹ : آن غالیه گون‌ زلف بر آن عارض گلگون

شمارهٔ ۳۹۰ : صنع یزدان بی‌چگونه و چون

شمارهٔ ۳۹۱ : این روزگار فرخ وین موسم همایون

شمارهٔ ۳۹۲ : بتی ‌که حور بهشتی شود بر او مفتون

شمارهٔ ۳۹۳ : یکی جادوست صورت‌گر دلیل گنبد گردون

شمارهٔ ۳۹۴ : خدای ماست خداوند آسمان و زمین

شمارهٔ ۳۹۵ : جهان را یادگارست از سلاطین

شمارهٔ ۳۹۶ : نگار من خط مشکین کشید بر نسرین

شمارهٔ ۳۹۷ : شد خراسان به‌سان خلد برین

شمارهٔ ۳۹۸ : در زلف تو گویی‌که فکند ای صنم چین

شمارهٔ ۳۹۹ : عید قربان و ماه فروردین

شمارهٔ ۴۰۰ : ای به ملک و دولت و شاهی سزای آفرین

شمارهٔ ۴۰۱ : آمد آن فصلی کز او خرم شود روی زمین

شمارهٔ ۴۰۲ : فزود قیمت دینار و قدر دانش و دین

شمارهٔ ۴۰۳ : آفرین‌باد آفرین بر خسرو روی زمین

شمارهٔ ۴۰۴ : بیافرید خداوند آسمان و زمین

شمارهٔ ۴۰۵ : ای ساقی نو آیین پیش آر جام زرین

شمارهٔ ۴۰۶ : همچو خورشید فلک روشن همی دارد زمین

شمارهٔ ۴۰۷ : زمان چو خلد برین شد زمین چو چرخ برین

شمارهٔ ۴۰۸ : ای مبارک فخر امت ای همایون مجددین

شمارهٔ ۴۰۹ : از آن دندان چون پروین مرا شد دیده پر پروین

شمارهٔ ۴۱۰ : دو محمد آفرید ایزد سزای آفرین

شمارهٔ ۴۱۱ : خدایگان زمان است و شهریار زمین

شمارهٔ ۴۱۲ : زباغ و راغ به آسیب لشکر تِشرین

شمارهٔ ۴۱۳ : تو راست روی چو نسرین تازه‌ ای بت‌چین

شمارهٔ ۴۱۴ : آن بت که هست چهرهٔ خور پیش او رهین

شمارهٔ ۴۱۵ : همی فرازد دولت همی فزاید دین

شمارهٔ ۴۱۶ : زهی خجسته و فرخنده باد فروردین

شمارهٔ ۴۱۷ : ایا معزی برهانی این جمال ببین

شمارهٔ ۴۱۸ : باد میمون و مبارک بر شه روی زمین

شمارهٔ ۴۱۹ : چنانکه ناصر دین هست پادشاه زمین

شمارهٔ ۴۲۰ : نگاه کرد خدای اندر آسمان و زمین

شمارهٔ ۴۲۱ : دو چشم تو هستند فتّان و جادو

شمارهٔ ۴۲۲ : سمنبری‌ که فسونگر شدست عبهر او

شمارهٔ ۴۲۳ : آن جهانداری که اصل دولت است ایام او

شمارهٔ ۴۲۴ : آمد رسول عید و مه روزه نام او

شمارهٔ ۴۲۵ : تا دین مصطفی است تو هستی قوام او

شمارهٔ ۴۲۶ : ای روزگار ساخته آموزگار تو

شمارهٔ ۴۲۷ : ای آسمان مُسَخّر حکمِ روانِ تو

شمارهٔ ۴۲۸ : ای تخت و گاه پادشهی جایگاه تو

شمارهٔ ۴۲۹ : ای چرخ پیر بندهٔ تدبیر و رای تو

شمارهٔ ۴۳۰ : ای صدر دین و نصرت دین در بقای تو

شمارهٔ ۴۳۱ : نوبهار و آفتابی ای مبارک پادشاه

شمارهٔ ۴۳۲ : گشاده‌روی و میان بسته بامدادِ پگاه

شمارهٔ ۴۳۳ : گرفت صدر وزارت جمال و حشمت و جاه

شمارهٔ ۴۳۴ : صدهزاران سال میمون باد جشن مهرماه

شمارهٔ ۴۳۵ : شاها به خدمت آمد فرخنده مهرگانی

شمارهٔ ۴۳۶ : فرخنده باد و میمون بر شاه عیدِ اَضحی

شمارهٔ ۴۳۷ : ای تو را بر مه و زهره ز شب تیره ردی

شمارهٔ ۴۳۸ : ایا تن تو همه ساله پیش روح فدی

شمارهٔ ۴۳۹ : تا به ‌سلامت ‌به حِلّه ‌آمد سَلْمیٰ

شمارهٔ ۴۴۰ : هست‌ گویی به حکم بار خدای

شمارهٔ ۴۴۱ : شهریارا بر سر دولت نثاری کرده‌ای

شمارهٔ ۴۴۲ : آن بت مجلس فروز امروز اگر با ماستی

شمارهٔ ۴۴۳ : اگر به داد بود نام شاه دادگری

شمارهٔ ۴۴۴ : ای به رخسار و به عارض آفتاب و مشتری

شمارهٔ ۴۴۵ : ترک من دارد شکفته گُلستان بر مشتری

شمارهٔ ۴۴۶ : گشت تابنده ز گردون معالی قَمَری

شمارهٔ ۴۴۷ : ماه است ساقی و قدح باده مشتری

شمارهٔ ۴۴۸ : چیست آن رخشنده و پاک و زدوده‌ گوهری

شمارهٔ ۴۴۹ : تیره شد ماه خرد بر آسمان مهتری

شمارهٔ ۴۵۰ : چون سخن گوید یابم ز دهانش خبری

شمارهٔ ۴۵۱ : نبود چون تو مَلِک در جهان جهانداری

شمارهٔ ۴۵۲ : ای جُسته جفاکاری جَسته ز وفاداری

شمارهٔ ۴۵۳ : ایا شاهی‌که عالم را همی زیر عَلَم داری

شمارهٔ ۴۵۴ : ای بر سمن از مشک به عمدا زده خالی

شمارهٔ ۴۵۵ : بر هوا ابر بهاری سیم پالاید همی

شمارهٔ ۴۵۶ : سمنبرا، صنما، یارِ غمگسار منی

شمارهٔ ۴۵۷ : ای زلف دلبر من پربند و پرشکنی

شمارهٔ ۴۵۸ : مخوان فسانهٔ افراسیابِ تورانی

شمارهٔ ۴۵۹ : ایا شهریاری که صاحب قرانی

شمارهٔ ۴۶۰ : چو تو ندید و نبیند زمانه سلطانی

شمارهٔ ۴۶۱ : شهنشه ملک شاه الب ارسلانی

شمارهٔ ۴۶۲ : دلم چون دهان کرد کوچک دهانی

شمارهٔ ۴۶۳ : نگارا ماه‌ گردونی سوارا سرو بستانی

شمارهٔ ۴۶۴ : رسد هر ساعت از دولت نشانی

شمارهٔ ۴۶۵ : دل بری ای زلف جانان و ستم بر جان ‌کنی

شمارهٔ ۴۶۶ : ای خداوندی که تاج دین پیغمبر تویی

شمارهٔ ۴۶۷ : ای خداوندی که در روی زمین داور تویی