خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

ابن یمین » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : آمدم بار دگر بر سر پیمان شما

شمارهٔ ۲ : ای تو از حسن در جهان سمرا

شمارهٔ ۳ : ایها العشاق از آن نامهربان بس شد مرا

شمارهٔ ۴ : الا ایدل اگر خواهی تماشاگاه علوی را

شمارهٔ ۵ : باشد از من باز کمتر غم جدا

شمارهٔ ۶ : بیا ماهرویا شکر لب نگارا

شمارهٔ ۷ : بر وصالش یک نفس گر دسترس باشد مرا

شمارهٔ ۸ : تا بر آنقامت و بالا نظر افتاد مرا

شمارهٔ ۹ : توئی که مهر تو دلبند و دلگشاست مرا

شمارهٔ ۱۰ : خرم آن کوی که منزلگه یارست آنجا

شمارهٔ ۱۱ : زلف مشکین تو سرمایه سوداست مرا

شمارهٔ ۱۲ : شمع رخسار تو شیرین پسرا سوخت مرا

شمارهٔ ۱۳ : هر که بیند رخ آندلبر یغمائی را

شمارهٔ ۱۴ : ای گشته از صفای رخت شرمسار آب

شمارهٔ ۱۵ : بر من گذشت آن پسر شنگ نوش لب

شمارهٔ ۱۶ : بیاض غمزه روی و سواد طره شب

شمارهٔ ۱۷ : بر گل سیراب او بین سنبلی پر پیچ و تاب

شمارهٔ ۱۸ : تا کرد زیر سایه نهان زلفت آفتاب

شمارهٔ ۱۹ : روی شهر آر ای یارم گر نبودی آفتاب

شمارهٔ ۲۰ : گر چه با ترکانه چشم مست او دارم عتاب

شمارهٔ ۲۱ : گر از روی تو افتد عکس بر آب

شمارهٔ ۲۲ : اگر معشوق سیم اندام اهلست

شمارهٔ ۲۳ : ای ترک بده باده گلفام که عیدست

شمارهٔ ۲۴ : ای قبله صاحبنظران روی چو ماهت

شمارهٔ ۲۵ : آن کزو داریم درد دل دوای جان ماست

شمارهٔ ۲۶ : ای مرا خاک کف پای تو چون آبحیات

شمارهٔ ۲۷ : ایدل مده ببند سر زلف یار دست

شمارهٔ ۲۸ : بفروغ مهر رویش که مهست از آن عبارت

شمارهٔ ۲۹ : بیتو ایجان و جهان کار من از دست برفت

شمارهٔ ۳۰ : بحسن روی تو خورشید عالم آرانیست

شمارهٔ ۳۱ : با من آن مهروی من نامهربان از بهر چیست

شمارهٔ ۳۲ : باد صبا چون نقاب از رخ گل برگرفت

شمارهٔ ۳۳ : بر ماه و سرو آید هر لحظه صد قیامت

شمارهٔ ۳۴ : بر دلم از جور او امبار بار دیگرست

شمارهٔ ۳۵ : بر سپهر حسن رویش آفتابی دیگرست

شمارهٔ ۳۶ : بنده سروم بآزادی که چون بالای تست

شمارهٔ ۳۷ : پرتو روی تو بر کسوت خوبی علم است

شمارهٔ ۳۸ : تا بر گل سیراب تو از غالیه خالیست

شمارهٔ ۳۹ : ترا ز شکر شیرین از آن دمید نبات

شمارهٔ ۴۰ : توئی که سایه زلفت شعار خورشیدست

شمارهٔ ۴۱ : جبیب یار پاکدامن مطلع روز منست

شمارهٔ ۴۲ : جانا دلم آمد بهوای سر زلفت

شمارهٔ ۴۳ : چون بت من بر سمن زلف معنبر شکست

شمارهٔ ۴۴ : خرامان میرود دلبر تعالی الله چه رفتارست

شمارهٔ ۴۵ : خوشست آن پستهٔ خندان و خوش آن گفتارت

شمارهٔ ۴۶ : دلا بدست گرفتی می این چه دستانست

شمارهٔ ۴۷ : در عشق هیچ درد چو درد حبیب نیست

شمارهٔ ۴۸ : دهن غنچه وشت پسته خندان منست

شمارهٔ ۴۹ : دوش چه دانی مرا بیتو چه بر سر گذشت

شمارهٔ ۵۰ : روی شهر آرای یارم آفتابی دیگرست

شمارهٔ ۵۱ : روی زیبای تو آرایش هر انجمن است

شمارهٔ ۵۲ : رخسار لاله رنگ خوشت آتش ترست

شمارهٔ ۵۳ : رویت که ازو عالم خوبی بنظام است

شمارهٔ ۵۴ : زلف دلبر گیرم امشب آن شبست

شمارهٔ ۵۵ : زلف عنبر شکنت مایه ده مشک خطاست

شمارهٔ ۵۶ : زین پیش داشتم صنمی سیمبر بدست

شمارهٔ ۵۷ : ساقی بیا که موسم آب چو آتش است

شمارهٔ ۵۸ : سحرگه چون برانگیزد ز خواب آهنگ میدانت

شمارهٔ ۵۹ : سبزه و آب روان باده گلگون بدست

شمارهٔ ۶۰ : ساقیا برخیز کاکنون وقت می نوشیدنست

شمارهٔ ۶۱ : ساقی قدحی در ده گر هیچ می ات باقیست

شمارهٔ ۶۲ : ساقیا چون گل شکفت از می‌ْپرستی چاره نیست

شمارهٔ ۶۳ : شبی خیال تو بر من بصد دلال گذشت

شمارهٔ ۶۴ : شکرست آن لب میگون تو یاقوت روانست

شمارهٔ ۶۵ : شهره شهر شد از غایت خوبی رویت

شمارهٔ ۶۶ : شکن زلف یار پر شکن است

شمارهٔ ۶۷ : عالم از حسن تو یکسر حسن آباد شدست

شمارهٔ ۶۸ : عشقبازی با چو تو معشوق کاری بس خوشست

شمارهٔ ۶۹ : قبله جان طاق ابروی شماست

شمارهٔ ۷۰ : کشور حسن تو امروز بکام دل ماست

شمارهٔ ۷۱ : گل جمال تو چون بر فراز سرو شکفت

شمارهٔ ۷۲ : گر چه هر دم ز غمت بر دلم آزاری هست

شمارهٔ ۷۳ : گر دلم بردی به غارت قصد جان باری چراست

شمارهٔ ۷۴ : گلهای نوشکفته بهر بوستان که هست

شمارهٔ ۷۵ : گر مرا جان رود اندر پی جانان از دست

شمارهٔ ۷۶ : لعل شیرین تو پیرایه در عدن است

شمارهٔ ۷۷ : مشکین سر زلف تو که در پای کشانست

شمارهٔ ۷۸ : ما چو زلف و چشمت ای مهوش پریشانیم و مست

شمارهٔ ۷۹ : مرا تُرکانه چشم او به مستی گر جفاها گفت

شمارهٔ ۸۰ : ماه عیدست این ندانم یا خم ابروی دوست

شمارهٔ ۸۱ : نه هر گیاه که در باغ رست شمشادست

شمارهٔ ۸۲ : هرگز از یاد نخواهد شدنم صحبت دوست

شمارهٔ ۸۳ : هنگام نو بهار و لب جویبار و کشت

شمارهٔ ۸۴ : هر کجا صاحبدلی آزاده و فرزانه ایست

شمارهٔ ۸۵ : هر سحر بی شام زلفین تو ای حورا صفت

شمارهٔ ۸۶ : هرکه با زلف تو اندر دام نیست

شمارهٔ ۸۷ : یا رب این پسته شیرین چه شکر گفتارست

شمارهٔ ۸۸ : یا رب این بوی خوش از روضه رضوان برخاست

شمارهٔ ۸۹ : یا رب این بوی خوش از زلف دلارام منست

شمارهٔ ۹۰ : زهی من وفای تو نا دیده هیچ

شمارهٔ ۹۱ : ای لعل درفشان تو کرده بیان روح

شمارهٔ ۹۲ : از روی تو ایمهوش گر پرده بر اندازند

شمارهٔ ۹۳ : امیدوارم از آنمه که مهربان گردد

شمارهٔ ۹۴ : آن ترک یغمائی نگر دلها بیغما میبرد

شمارهٔ ۹۵ : آندم که مرا فرقت آن لعبت چین بود

شمارهٔ ۹۶ : آنها که درین دوران صاحبنظران باشند

شمارهٔ ۹۷ : باز آمد آن نگار که از ما بریده بود

شمارهٔ ۹۸ : بنده ئی کز چو تو شاهی بوی اعزاز رسد

شمارهٔ ۹۹ : بر برگ گلش سنبل سیراب ببینید

شمارهٔ ۱۰۰ : با من و دلدار من جز بخت در مجلس مباد

شمارهٔ ۱۰۱ : بوئی که ز چین سر زلفت بمن آید

شمارهٔ ۱۰۲ : با ما غم هجران تو ای دوست نه آن کرد

شمارهٔ ۱۰۳ : بازم از دیده در بار گهر می‌آید

شمارهٔ ۱۰۴ : بر گل سیراب سنبل را چو جولان میدهد

شمارهٔ ۱۰۵ : تا سنبل سیراب تو بر لاله گره شد

شمارهٔ ۱۰۶ : تا سنبل تر بر سمنت جلوه گری کرد

شمارهٔ ۱۰۷ : تا ز پیشم نازنین دلدار شد

شمارهٔ ۱۰۸ : جز زلف یار غالیه بر روی مه که کرد

شمارهٔ ۱۰۹ : جز رخ یار من بهار که دید

شمارهٔ ۱۱۰ : جانا ز لبت ما را گر کام نخواهد بود

شمارهٔ ۱۱۱ : چون نبات از شکر میگونش سر بر میزند

شمارهٔ ۱۱۲ : چو روی آن پری پیکر گلی بیخارکی باشد

شمارهٔ ۱۱۳ : چون پسته خندان توأم در نظر آید

شمارهٔ ۱۱۴ : خطش از ریحان طرازی بر گل سوری کشید

شمارهٔ ۱۱۵ : دل دیوانه سار من چو از زلفش در آویزد

شمارهٔ ۱۱۶ : در خواب اگر خیال تو بر من گذر کند

شمارهٔ ۱۱۷ : روز و شب از دو چشم من گر همه سیل خون شود

شمارهٔ ۱۱۸ : روزگاریکه بهجران توأم میگذرد

شمارهٔ ۱۱۹ : زلفت از سنبل تر گرد سمن پرچین کرد

شمارهٔ ۱۲۰ : ز آنروی طره بر رخ دلدار کج نهند

شمارهٔ ۱۲۱ : ز تاب می چو خوی از روی دلستان بچکد

شمارهٔ ۱۲۲ : زمانه رونق کارم بکام می نکند

شمارهٔ ۱۲۳ : سنبل زلف تو چون از گل تر بردارند

شمارهٔ ۱۲۴ : سنبل غالیه گون بر گل تر میشکند

شمارهٔ ۱۲۵ : شادباش ای دل که حالت پیش جانان گفته اند

شمارهٔ ۱۲۶ : شراب عشق چون در جام کردند

شمارهٔ ۱۲۷ : صبحدم بادی که از سوی خراسان می‌دمد

شمارهٔ ۱۲۸ : صبا ز برگ گلش چون کلاله بر گیرد

شمارهٔ ۱۲۹ : طالع سعد دلم زان رخ گلگون گیرد

شمارهٔ ۱۳۰ : عاشق اول ز سر جان و جهان برخیزد

شمارهٔ ۱۳۱ : عاشقان تا ز کمند غم عشقت نرهند

شمارهٔ ۱۳۲ : عشق تو گر ضلال دل ماست گر رشاد

شمارهٔ ۱۳۳ : عاشقان چون عزم رفتن سوی دلبر کرده اند

شمارهٔ ۱۳۴ : گرد گلت سبزه تر میدمد

شمارهٔ ۱۳۵ : گر بوصل خودم آنماه زمانی بدهد

شمارهٔ ۱۳۶ : گر چشم من ایجان جهان روی تو بیند

شمارهٔ ۱۳۷ : لب و دندان تو با لعل و گهر می‌ماند

شمارهٔ ۱۳۸ : ماهروی من اگر پرده ز رخ بگشاید

شمارهٔ ۱۳۹ : مرا بمجلس انس تو بار چون نبود

شمارهٔ ۱۴۰ : مرا ز عشق تو گر شادیی به جان نرسد

شمارهٔ ۱۴۱ : مردم چشمم که در غرقاب بازی میکند

شمارهٔ ۱۴۲ : نرگس مست تو گر دست بدستان نبرد

شمارهٔ ۱۴۳ : نرگس مست تو این فتنه که بنیاد نهاد

شمارهٔ ۱۴۴ : نگار ماه رخم چون نقاب بگشاید

شمارهٔ ۱۴۵ : هست وقت عیش ساغر در دهید

شمارهٔ ۱۴۶ : هر که ما را در هوای او ملامت میکند

شمارهٔ ۱۴۷ : هر نسیمی که ز خاک در جانان باشد

شمارهٔ ۱۴۸ : هر کس که بکام از سر کوی تو گذر کرد

شمارهٔ ۱۴۹ : هر که را در سر هوای چون تو دلداری بود

شمارهٔ ۱۵۰ : یک قدح می دوبدره زر ارزد

شمارهٔ ۱۵۱ : آمد بهار و وقت نشاطست می بیار

شمارهٔ ۱۵۲ : ای رخ خوب تو چون گل چمن آرای دگر

شمارهٔ ۱۵۳ : ای ماه مهربان مه مهرست می بیار

شمارهٔ ۱۵۴ : ایچشم آهوانه تو مست شیرگیر

شمارهٔ ۱۵۵ : ای برده نرد حسن ز خوبان روزگار

شمارهٔ ۱۵۶ : بدان ای محتسب یکبار دگر

شمارهٔ ۱۵۷ : باد بهاری وزید از طرف جویبار

شمارهٔ ۱۵۸ : تعالی الله چه رویست آن که دارد ترک سیمین بر

شمارهٔ ۱۵۹ : حبذا نزهت ایام بهار

شمارهٔ ۱۶۰ : دل بدست غم جانان دهم و جان بر سر

شمارهٔ ۱۶۱ : دلبرا سلسله غالیه گونست مگر

شمارهٔ ۱۶۲ : روی زیبای ترا نیست در آفاق نظیر

شمارهٔ ۱۶۳ : کوکبه گل رسید ای صنم گلعذار

شمارهٔ ۱۶۴ : گل بصد ناز در آمد بچمن بار دگر

شمارهٔ ۱۶۵ : گر کسی چشم و لبی خواست چو بادام و شکر

شمارهٔ ۱۶۶ : صنما حال زار من بنگر

شمارهٔ ۱۶۷ : صبحدم باد صبا آمد و آورد خبر

شمارهٔ ۱۶۸ : از توأم آرزوی بوس و کنارست هنوز

شمارهٔ ۱۶۹ : ای خم ابروی تو قبله اصحاب نیاز

شمارهٔ ۱۷۰ : نرگس مست تو دارد هوس خواب هنوز

شمارهٔ ۱۷۱ : ساقیا خیز که گل عزم چمن دارد باز

شمارهٔ ۱۷۲ : صبر دل آورد روی از عشق جانان در گریز

شمارهٔ ۱۷۳ : خلیلم گو نقاب از رخ برانداز

شمارهٔ ۱۷۴ : دل بزنجیر سر زلف تو در بستم باز

شمارهٔ ۱۷۵ : تا سپهر حسن را رخسار تو ماهست و بس

شمارهٔ ۱۷۶ : منم از محنت ایام بدانسان که مپرس

شمارهٔ ۱۷۷ : آمد آنسرو سهی بر گل نشان سنبلش

شمارهٔ ۱۷۸ : ای ز جام می عشق تو خرد رفته ز هوش

شمارهٔ ۱۷۹ : رنگ یاقوت آبدارت خوش

شمارهٔ ۱۸۰ : گر کند ماه فلک زهره زهرا در گوش

شمارهٔ ۱۸۱ : در دلم کم زن ای پسر آتش

شمارهٔ ۱۸۲ : خوش آنشعر سیه بر پرنیانش

شمارهٔ ۱۸۳ : باد صبا صبحدم بوی تو آورد دوش

شمارهٔ ۱۸۴ : باد صبا صبحدم بوی تو آورد دوش

شمارهٔ ۱۸۵ : چو شمع روی تو افروخت در جهان آتش

شمارهٔ ۱۸۶ : گرم ز عشق تو جان در بلاست گو میباش

شمارهٔ ۱۸۷ : تا بر حریر ساده کشیدی علم ز صوف

شمارهٔ ۱۸۸ : تا دبدبه حسن تو افتاد در آفاق

شمارهٔ ۱۸۹ : روی چو صبح تو کرد اشک مرا چون شفق

شمارهٔ ۱۹۰ : ای بعمد از ده بر لاله تر خال ز مشک

شمارهٔ ۱۹۱ : ای ز چشمم شده پنهان و بدل در زده چنگ

شمارهٔ ۱۹۲ : ای شمع رخسار ترا پروانه خورشید فلک

شمارهٔ ۱۹۳ : ای در زمانه حسن تو چون در بهار گل

شمارهٔ ۱۹۴ : ای بخوبی عارضت ماه چکل

شمارهٔ ۱۹۵ : بیا که شد چمن از آب ابرو آتش گل

شمارهٔ ۱۹۶ : ای لعل آبدارت آتش فکنده در مل

شمارهٔ ۱۹۷ : ای قاعده زلف دلاویز تو مشکل

شمارهٔ ۱۹۸ : گر بصبوحی کنی عزم تماشای گل

شمارهٔ ۱۹۹ : ایجان و جهان بیتو سر خویش ندارم

شمارهٔ ۲۰۰ : این منم باز که روی چو مهت می‌بینم

شمارهٔ ۲۰۱ : ای خم زلف تو چون حلقه جیم

شمارهٔ ۲۰۲ : ای روی دلربای تو خورشید انورم

شمارهٔ ۲۰۳ : باز منزل بسر کوی نگار آوردیم

شمارهٔ ۲۰۴ : تا فتادست نظر بر رخ رخشان توام

شمارهٔ ۲۰۵ : تا من زبان چو بلبل خوشگو گشوده ام

شمارهٔ ۲۰۶ : خیال روی تو هر شب بخواب میجویم

شمارهٔ ۲۰۷ : خوش بهاریست بیا تا طرب از سر گیریم

شمارهٔ ۲۰۸ : دل به بند سر زلفین تو دادیم و شدیم

شمارهٔ ۲۰۹ : در آی از درم ای آرزوی دل که بر آنم

شمارهٔ ۲۱۰ : روز آنست که با یار بمیخانه رویم

شمارهٔ ۲۱۱ : روی بنمای ای صنم کز شوق جان می‌سوزدم

شمارهٔ ۲۱۲ : زلف مشکین تو بر طرف بنا گوش چو میم

شمارهٔ ۲۱۳ : ساقیا باده گلفام هوس میکندم

شمارهٔ ۲۱۴ : ساقیا موسم آنست که می نوش کنیم

شمارهٔ ۲۱۵ : صبح از سر صفا بجهان در دمید دم

شمارهٔ ۲۱۶ : گاه آنست که در آب سر افشان گردیم

شمارهٔ ۲۱۷ : کج نظر باشم اگر با تو بدل راست نیم

شمارهٔ ۲۱۸ : من اندر حلقه زلفش دلی دارم خراب از غم

شمارهٔ ۲۱۹ : مرا در سر همیگردد که سر در پایت افشانم

شمارهٔ ۲۲۰ : من دوش بیخود یکنفس در کوی جانان آمدم

شمارهٔ ۲۲۱ : من از هوای تو ایسرور راستین چکنم

شمارهٔ ۲۲۲ : من عاشق و رند و می پرستم

شمارهٔ ۲۲۳ : نگارینا بهار آمد بیا تا جام می گیریم

شمارهٔ ۲۲۴ : ای روی دلربای تو باغ و بهار حسن

شمارهٔ ۲۲۵ : ای قاعده زلفت آشوب جهان بودن

شمارهٔ ۲۲۶ : ایدل ره عاشقی طلب کن

شمارهٔ ۲۲۷ : ای رخ زیبای تو رشک سمن

شمارهٔ ۲۲۸ : ایصنم گلعذار ای بت سیمین ذقن

شمارهٔ ۲۲۹ : ای عارض گلگونت عکسی زده بر گردون

شمارهٔ ۲۳۰ : ایام گل ار بی مل خواهی بسر آوردن

شمارهٔ ۲۳۱ : ای نرگس مست تو برده دل هشیاران

شمارهٔ ۲۳۲ : بر بیاض مه سواد خط عنبر ساش بین

شمارهٔ ۲۳۳ : تا دلم شد در خم آن طره مشکین نهان

شمارهٔ ۲۳۴ : تا بود در شکن طره جانان دل من

شمارهٔ ۲۳۵ : تا بر کنار حسن نشست ابرویت چو نون

شمارهٔ ۲۳۶ : تا شدم آگاه از آن زنجیر زلف قیرگون

شمارهٔ ۲۳۷ : جانا بچشم رحمت بنگر به بینوایان

شمارهٔ ۲۳۸ : چنان بخون دلم در زد آن پسر ناخن

شمارهٔ ۲۳۹ : زلف و رخسار تو دانی بچه مانند بخون

شمارهٔ ۲۴۰ : شکر میریزد از پسته نگارم در سخن گفتن

شمارهٔ ۲۴۱ : صبح دمید ساقیا بزم صبوح ساز کن

شمارهٔ ۲۴۲ : عارضست آن یا گل سیراب بر برگ سمن

شمارهٔ ۲۴۳ : کار عشاق است جان در عشق جانان باختن

شمارهٔ ۲۴۴ : گر دلی بودی مرا در طالع و فرمان من

شمارهٔ ۲۴۵ : ندانم صبغه الله است یا گلگون شرابست این

شمارهٔ ۲۴۶ : نگارا عزم آن دارم که گر بر رغم اغیاران

شمارهٔ ۲۴۷ : یا رب رخ دلدارست یا ماه تمامست این

شمارهٔ ۲۴۸ : یا رب گلست عارض زیبات یاسمن

شمارهٔ ۲۴۹ : آب حیات میچکد از لب جانفزای تو

شمارهٔ ۲۵۰ : ای بخوبی رخ تو برده ز خورشید گرو

شمارهٔ ۲۵۱ : ای مرا از لب تو شهد و شکر نو بر نو

شمارهٔ ۲۵۲ : ای ماه آسمان لطافت جمال تو

شمارهٔ ۲۵۳ : بکمند تابدارت که مهست در خم او

شمارهٔ ۲۵۴ : چون ذره هوا میکند ای ماه ز هر سو

شمارهٔ ۲۵۵ : سنبل است آن بنا‌گوش سمن‌سیمای تو

شمارهٔ ۲۵۶ : مرحبا ایچشم جان روشن بنور رای تو

شمارهٔ ۲۵۷ : نگارم ار بگذارد ز رخ نقاب فرو

شمارهٔ ۲۵۸ : هستم بجستجوی تو پوینده کو بکو

شمارهٔ ۲۵۹ : آمد آن سرو سهی بر رخ نقاب انداخته

شمارهٔ ۲۶۰ : ای ترک پریچهره از آن جام شبانه

شمارهٔ ۲۶۱ : ایفروغ رخت آتش زده بر خرمن ماه

شمارهٔ ۲۶۲ : این منم بار دگر عزم خراسان کرده

شمارهٔ ۲۶۳ : پری رخا نکنی هیچ سوی بنده نگاه

شمارهٔ ۲۶۴ : تا در آمد خط شبرنگ تو پیرامن ماه

شمارهٔ ۲۶۵ : تا تو ایدلبر چو ماه انوری آراسته

شمارهٔ ۲۶۶ : روی میتابد ز من آن سیمبر یعنی که چه

شمارهٔ ۲۶۷ : سحرگه آن صنم سرو قد شتاب زده

شمارهٔ ۲۶۸ : شیرین بتم ایخسرو خوبان زمانه

شمارهٔ ۲۶۹ : فرخنده طالعی بود آنرا که هر پگاه

شمارهٔ ۲۷۰ : گر نور روی روشنت افتد بر آینه

شمارهٔ ۲۷۱ : گفتم ایدوست شدم عاشق آن روی چو ماه

شمارهٔ ۲۷۲ : مرا زنجیر زلف او بدان سان کرد دیوانه

شمارهٔ ۲۷۳ : ایعارض مه پیکر تو صورت جانی

شمارهٔ ۲۷۴ : ایزلف تو سر تا قدم آشوب جهانی

شمارهٔ ۲۷۵ : ایصبا گر بودت سوی خراسان گذری

شمارهٔ ۲۷۶ : ای از تو هزار فتنه بر پای

شمارهٔ ۲۷۷ : ای جان و جهانرا ز رخت نور و نوائی

شمارهٔ ۲۷۸ : ای روی تو آئینه الطاف الهی

شمارهٔ ۲۷۹ : آنچه با من میکند از دوستی سیمین تنی

شمارهٔ ۲۸۰ : ایماه دل افروز بگردان قدح می

شمارهٔ ۲۸۱ : آبحیاتست یا لبان که تو داری

شمارهٔ ۲۸۲ : ای باد صبا بگذر ز آنجا که تو میدانی

شمارهٔ ۲۸۳ : ای داده دل بمهر تو تا بر تو نوگلی

شمارهٔ ۲۸۴ : ای زلف دلاویزت در گردن جان بندی

شمارهٔ ۲۸۵ : ای آنکه بخوبی بمه چارده مانی

شمارهٔ ۲۸۶ : آن غالیه گون نقش نگر بر گل سوری

شمارهٔ ۲۸۷ : بیا ساقی بدور دو ستکانی

شمارهٔ ۲۸۸ : بگرد مه ز عنبر خط کشیدی

شمارهٔ ۲۸۹ : بگوش جان من آید دمادم آوازی

شمارهٔ ۲۹۰ : بحسن روی تو ای آفتاب خرگاهی

شمارهٔ ۲۹۱ : بتا از نازکی گوئی ز سر تا پا همه جانی

شمارهٔ ۲۹۲ : بمراد دل من گر بودم دسترسی

شمارهٔ ۲۹۳ : بنمای رخ ببنده که شمس و قمر توئی

شمارهٔ ۲۹۴ : تا بر سریر حسن تویی ماه‌چهره‌ای

شمارهٔ ۲۹۵ : تا شد درست بر تو که پیمان شکسته‌ای

شمارهٔ ۲۹۶ : تا ساخته ئی بر قمر از غالیه خالی

شمارهٔ ۲۹۷ : تنگ شکرست این دهن ایجان که تو داری

شمارهٔ ۲۹۸ : تا خط مشکبار به رخ برکشیده‌ای

شمارهٔ ۲۹۹ : تا نقاب از روی شهر آرای خود برداشتی

شمارهٔ ۳۰۰ : تو آن نئی که ندانی طریق دلداری

شمارهٔ ۳۰۱ : بگو ای ماه تابان تا کجائی

شمارهٔ ۳۰۲ : جانا رخ چون بهار بنمای

شمارهٔ ۳۰۳ : جان بچشمم در نیاید ور نه جانت خواندمی

شمارهٔ ۳۰۴ : جانا چه کرده‌ایم که از ما بریده‌ای

شمارهٔ ۳۰۵ : چوگان ز مشک بر مه تابان کشیده‌ای

شمارهٔ ۳۰۶ : چو بلبل از سر مستی گذشتم سوی گلزاری

شمارهٔ ۳۰۷ : چو رخسار سمن سیما بشوئی

شمارهٔ ۳۰۸ : در باغ حسن سرو روانی براستی

شمارهٔ ۳۰۹ : دی بر در دلدار نشستیم زمانی

شمارهٔ ۳۱۰ : دلا امید آن دارم که روی دلستان بینی

شمارهٔ ۳۱۱ : دلدار گفت لوح دل از نقش من بشوی

شمارهٔ ۳۱۲ : زهی بوقت سخن لعلت از در افشانی

شمارهٔ ۳۱۳ : زلف مشکین بر بناگوش چو سیم افکنده‌ای

شمارهٔ ۳۱۴ : زهی ملک لطافت را وجودت نازنین شاهی

شمارهٔ ۳۱۵ : ساقیا موسم عیدست بده ساغر می

شمارهٔ ۳۱۶ : ساقی قدح می که درو هست صفائی

شمارهٔ ۳۱۷ : صبا چو با سر زلف تو کرد همرازی

شمارهٔ ۳۱۸ : گر من ز بند عشقت تو یکروز رستمی

شمارهٔ ۳۱۹ : گر نشینم با تو در خلوت به شادی یک دمی

شمارهٔ ۳۲۰ : لعل لبش کزو بچکد آب زندگی

شمارهٔ ۳۲۱ : من ندیدم نشنیدم که بود در چمنی

شمارهٔ ۳۲۲ : ماهرویا گه آنست که رخ بنمائی

شمارهٔ ۳۲۳ : نگارینا نمی‌شاید ترا گفتن به رخ ماهی

شمارهٔ ۳۲۴ : یا رب کراست چون تو نگاری شکرلبی