شمارهٔ ۴۳

هوش مصنوعی: زمانی که معشوق من با زلف زیبایش جلوه نمایی می‌کند، زیبایی و شکوه سمن به کافور تبدیل می‌شود و ارزش جواهرات نیز به دلیل این زیبایی شکسته و بی‌معنا می‌شود.

هوش مصنوعی: او که با زیبایی‌اش مانند ماه درخشان است، ابروهایی شبیه هلال دارد. چادر زیبای او را با جذابیتش پاره کرد و زیبایی‌اش مانند شعله آتش دل را می‌سوزاند.

هوش مصنوعی: هنگامی که لبخند او مانند دانه‌های درخشان لعل می‌درخشد، ستاره پروین نیز زنجیره‌اش را می‌شکند و گوهرها را به زمین می‌ریزد.

هوش مصنوعی: باد صبحگاهی با نرمی بر روی گل او وزید و نازکی و لطافت او را که دید، بر شاخه سمن تر شکست.

هوش مصنوعی: خواست که زیبایی او با ماه مهر یکسان شود، اما چهره‌ی او نور خود را بر مه تابان افکند و این آرزو را برآورده نکرد.

هوش مصنوعی: وقتی ماه به آفتاب روی می‌آورد، به دنبال او به زمین می‌افتد و کارش به شکست می‌انجامد.

هوش مصنوعی: اگر دل این شاعر نازنین بشکند، جانش فدای او خواهد شد و اگر هم او را بشکنند، شکسته نمی‌شود.