شمارهٔ ۲۷۳

هوش مصنوعی: به تو ای ماه، زیبایی و چهره‌ات مانند جان است و سخنان شیرین تو، جهانی پر از شور و زندگی را به ارمغان می‌آورد.

هوش مصنوعی: باغ چهره تو مانند بهار است و هیچ‌گونه آسیبی از بادهای پاییزی به آن نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: روشنایی چهره‌ات مانند ماه است و زلف‌هایت به مانند عقرب می‌ماند. نور حقیقتی که از شک و تردیدها عبور می‌کند، نمایان است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که چشمان زیبا و دلربایت تیر خود را به هدف می‌زند، ابروی تو مانند کمانی است که همیشه در حال کشیده شدن و آماده برای پرتاب است.

هوش مصنوعی: زمانی که تو با ناز و جلوه‌ای خاص در بلندای زیبایی قدم می‌زنی، چه چیز می‌تواند به حقیقت بپیوندد جز اینکه تو مانند سروی با طراوت و روان هستی.

هوش مصنوعی: ما خود را در کنار تو و غم تو احساس می‌کنیم، ولی از این وضعیت چنان بهره‌ای نیست که از آن چیز مثبتی به دست آید، در حالی که از این نوع رفتار زیان می‌بینیم.

هوش مصنوعی: اگر سر من هم در راه خواسته‌های تو برود، چه خسارتی دارد؟ اگر تو فرمان بدهی، جان‌مان را فدای تو خواهیم کرد.

هوش مصنوعی: دلِ بیچاره‌ام از زیبایی تو چنان غمگین است که در دنیا هیچ نشانی از تو نمی‌توان پیدا کرد. اکنون نه نامی از تو هست و نه نشانه‌ای.

هوش مصنوعی: اگر به ابن یمین از کلامت چیزی ندهی، حداقل با زبانی خوش خاطر او را شاد کن.