شمارهٔ ۲۷۲

هوش مصنوعی: موی او به گونه‌ای مرا به خود وابسته کرده است که به خاطر عشق او، دیوانه‌وار از عقل و هوش خود فاصله گرفته‌ام و بی‌خبر از خودم شده‌ام.

هوش مصنوعی: کسی جز مجنون نمی‌تواند راز زیبایی لیلی را درک کند و عقل هیچ فرد باهوش دیگری به این حقیقت پی نخواهد برد.

هوش مصنوعی: اگر دل از کارش دلسرد شود، نمی‌توانم آن را از جانم جدا کنم و هیچ‌گاه نمی‌توانم از محبوب فاصله بگیرم.

هوش مصنوعی: اگر در مجلس پرده از چهره‌اش بردارد، زیبایی‌اش باعث می‌شود دیوارهای خانه‌اش به زیارتگاه تبدیل شوند.

هوش مصنوعی: من به خاطر عشق او به قدری سرمست و شادان هستم که گویی زندگی‌ام جاودانه است. نور چهره‌اش همچون شعله شمعی است که قلبم را می‌سوزاند، درست مانند پروانه‌ای که در کنار شعله می‌چرخد.

هوش مصنوعی: برای خوشنودی و محبت دوست، تلاش می‌کنم که هیچ آسیبی به وجود نیاورم و همچون آئینه صاف و بی‌نقص باقی بمانم. حتی اگر دشمن مرا آزار دهد و به من آسیب برساند، من همچنان استوار می‌مانم و اجازه نمی‌دهم که این مشکلات مرا از پای درآورند.

هوش مصنوعی: اگر که کسی به دل عاشق انتقاد کند، مانند وزش باد در قفس است. این انتقادها نمی‌تواند به عمق جانم برسد و من را تحت تاثیر قرار دهد؛ زیرا من خود را در دنیای دیگری غرق کرده‌ام.

هوش مصنوعی: شخصی به ابن یمین گفت که تو همچون آدمی نابینا و می‌خوار هستی. او پاسخ داد که بیا و از من این شعر شاد و سرمستانه را بشنو.

هوش مصنوعی: نور چراغ عالم علوی از هر روزنه‌ای می‌تابد، تو آن را در صومعه خواهی دید و من آن را در گوشهٔ میخانه.