شمارهٔ ۱۱۵

هوش مصنوعی: دل دیوانه من هنگامی که از زلفش آویزان می‌شود، به خاطر قوس ابرویش خود را در زنجیری به اسارت می‌گیرد.

هوش مصنوعی: در کوی عشق، شخصی پیمانی می‌بندد که وقتی وارد می‌شود، سرانجام خود را به دست عشق بسپارد و همه چیز را به او بسپرد.

هوش مصنوعی: دندان‌هایش مانند گلی زیبا در دل طبیعت می‌درخشد و از هر مژه چشمانم گوهرهایی زیبا آویزان است.

هوش مصنوعی: گوش‌های او همچون نقره است و بر چهره‌اش دانه‌هایی شبیه به مه به چشم می‌خورد، اما اگر به دور صورتش نگاه کنی، می‌بینی که این زیورها خودنمایی می‌کنند.

هوش مصنوعی: دل من آرام و قرار ندارد، زیرا همیشه نگران هستم که مبادا کبوتر زیبای من مورد خطر قرار گیرد و خطی که طوطی بر آن می‌نویسد، در شکر بیفتد.

هوش مصنوعی: بنفشه بر روی گل سرخی می‌چرخد، مانند چشمه‌ای که نوشیدنی‌اش همچون دود خوشبو می‌باشد و در دمی به شعله‌ها می‌چسبد.

هوش مصنوعی: عاشق واقعی هرگز با زنجیر نمی‌تواند در قید و بند بیفتد، زیرا او همچون شیدایی است که تنها می‌تواند با دست خود در زلف معشوقی با زیبایی خیره‌کننده غرق شود.

هوش مصنوعی: اگر دل ابن یمین در دام عشق او گرفتار شود، تعجبی نیست که بلبل به گل نزدیک شود و در آنجا بماند.

هوش مصنوعی: به کجا می‌توان رسید که قدرت و استقامت تقوا به آنجا دسترسی پیدا کند وقتی که عشق به زیبایی‌های دلربا با سرپنجه‌هایش در می‌افتد؟