شمارهٔ ۳۱۱

هوش مصنوعی: عشق من گفت که قلبت را از آثار من پاک کن. من جواب دادم که از لب‌های شیرینت که شکر می‌ریزد، غمگین نمی‌شوم.

هوش مصنوعی: دل من مانند لوحی است که به نقشی زیبا آذین شده، اما آن کسی که به من پند می‌دهد، باید بداند که این نقش را از دل من پاک کن.

هوش مصنوعی: زمانی فرارسیده است که باد صبا از میان چمن برمی‌خیزد، مانند نسیمی که بوی دل‌نشین و خوشبو را از موهای معشوق به همراه دارد.

هوش مصنوعی: بلبل، با ناله‌های زیبایش که از عشق گل سر می‌دهد، دل سخت و سنگی را نرم می‌کند، هر چند که خود بلبل، سختی‌هایی را از سر می‌گذراند.

هوش مصنوعی: زمانی که گل می‌شکفد، اگر انسان آزاده‌ای هستی، همچون سرو باید از کنار آب دوری کنی و در جست‌وجو نباشی.

هوش مصنوعی: اگر در کنار سرو زیبای تو فرصتی برای محبت پیدا شود، ارزشش را بدان و جز راه آزادی را نپیمای.

هوش مصنوعی: اگر بتوانی به وصل دوست دست یابی، زندگی‌ات همچون باغی پر از گل خواهد بود و با داشتن یک خوش قد و قامت چه نیازی به کنار جوی آب داری؟

هوش مصنوعی: وقتی که ویژگی‌های ظاهری او مانند گل است، چرا با قامتش که شبیه سرو و درخت همیشه‌سبز است، لبخند نمی‌زنی؟

هوش مصنوعی: ابن یمین به خاطر ضربه‌ای که از چنگ زلف محبوبش خورده، دلش شکسته و گمگشته است، مانند گوی که به اطراف پرتاب می‌شود.