شمارهٔ ۱۷۵

هوش مصنوعی: هر صبح که می‌گذرد، زیبایی تو مانند ماه در آسمان می‌درخشد و تمام دلایل عشق من تنها به خاطر توست.

هوش مصنوعی: من به شدت در حال سوختن و ناله کردن هستم، به گونه‌ای که اگر کسی از حال و روز من خبر داشته باشد، تنها می‌داند که در سحرگاهان آهی می‌کشم و چیز دیگری نمی‌داند.

هوش مصنوعی: چشم مستت از حال وخیم من باخبر است و از بی‌قراری‌ام تنها تویی که از درهمریختگی زلف‌هایت آگاهی داری.

هوش مصنوعی: باد در تاریکی زلف تو گم می‌شود، تا فکر نکنی که دل بیچاره‌ام به حال خود سرگردان و گم‌راه است و هیچ چیز دیگری نیست.

هوش مصنوعی: در بازار عشق تو، عقل مجنونی من تنها به فکر خود است و نمی‌داند که چه چیزی به او زیان می‌زند؛ چه ثروت باشد، چه مقام، فقط به دنبال منافع خودش است.

هوش مصنوعی: هر کسی در عبادت و نیایشش رو به قبله‌ای مخصوص ایستاده است، اما قبله من، آن کسی است که چهره‌اش مانند ماه درخشان است و تنها اوست که برای من اهمیت دارد.

هوش مصنوعی: چرا چهره‌ات را از ابن یمین پنهان می‌کنی؟ که تو در دنیای خود همه چیز را می‌دانی و تنها از جانت چیزهای خوب می‌خواهد.