شمارهٔ ۹۴

هوش مصنوعی: آن شخص ترک‌نژاد با زیبایی خود دل‌های بسیاری را بی‌خبر و بی‌درد می‌رباید. آن موهای پریشان او را ببین که چقدر آرامش روح‌ها را از بین می‌برد.

هوش مصنوعی: هر صبح، نسیمی معطر از زلف‌های مشکی او به سوی ما می‌وزد که هوش و حواس‌مان را می‌برد.

هوش مصنوعی: بادی که در صبحگاه از خاک آن دیار می‌وزد، واقعاً روح را نوازش می‌دهد و مانند آب حیاتبخش مسیحا است.

هوش مصنوعی: وقتی صبح می‌شود و ماه از خواب بیدار می‌شود، چهره‌اش چون خورشید می‌درخشد و نوری پاک و صاف از خود ساطع می‌کند.

هوش مصنوعی: معشوق من با بدن زیبایش در دل هیچ احساسی جز ظلم و ستم ندارد، اما دل عاشقان را به هزاران جا می‌برد و در آرزوهایشان سرگردان می‌سازد.

هوش مصنوعی: چشم او از هر طرفی دل‌ها را به درد می‌آورد و هر لحظه خطر چشم‌چرانی از او دور باشد، زیرا واقعاً زیباست و دل‌ها را می‌رباید.

هوش مصنوعی: تا کی باید در بازار غمش بمانم و روح خود را به هدر دهم؟ این زیان را فقط به خاطر زیبایی زلفش می‌پردازم که دلم را به بازی می‌گیرد.

هوش مصنوعی: تو گفتی که در پی او نروم، زیرا که او بسیار بی‌رحم است. اما ای ناآگاه، آخر ببین که آیا من دارم می‌روم یا او مرا می‌برد.

هوش مصنوعی: من به او گفتم که جانم از طرف راست (یعنی به قند، لذت یا هدایتی) تحفه‌ای برایت می‌آورد. او با خنده گفت که در بیهوده بودن، یک قطره نمی‌تواند دریا را تحت‌تأثیر قرار دهد.