شمارهٔ ۲۸۲

هوش مصنوعی: ای باد صبا، به جایی برو که حال و روز دل من را می‌دانی و آن را به شخصی بگو که تو از آن آگاه هستی.

هوش مصنوعی: هر زمانی که به رازهای او نزدیک شوی و محرم شوی، با او صحبت کن، چون تو به واقعیت‌های او آگاهی داری.

هوش مصنوعی: اگرچه درد نهان دلم از حد فراتر رفته، اما من نمی‌توانم آن را با تو در میان بگذارم، چرا که تو از آن با خبری.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر زلف‌های تو در حال زاری و افسوس است، تا کی باید این دیوانگی و اسارت را تحمل کنم؟ به‌راستی که تو خود به خوبی از این وضعیت آگاهی.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس به اندازه تو از درد دل من مطلع نیست. پس لطفاً کمک کن و دردی که دارم را درمان کن، چون تو به خوبی می‌دانی چه حالتی دارم.

هوش مصنوعی: زمانی که سرمه‌ای از بنیامین به چشمانم می‌زنم، بادی از سمت صبا می‌آید و گُردی را از آنجا می‌آورد که تو خود بهتر از هر کسی می‌دانی.

هوش مصنوعی: من به او گفتم که با بوسیدن لبان تو جانم به دست می‌آید. او در پاسخ گفت: می‌دانی که من به این موضوع راضی هستم.