شمارهٔ ۳۰۳

هوش مصنوعی: اگر وجودت را در چشمانم نمی‌بینم، اما بدانی که تو را بیشتر از جانم دوست دارم، حتی نمی‌دانم چطور می‌توانم تو را این‌چنین احترام بگذارم.

هوش مصنوعی: در این دنیا هیچ چیزی وزن و ثباتی ندارد، چرا که من جان و جهان را به هم گره زده‌ام و آن‌ها را یکی می‌دانم.

هوش مصنوعی: اگر خُلق نیکو و زیبای عالم را به شکل ظاهری درآوری، در آن صورت لطافتی که در وجود توست، به مانند روحی در آن پیکر می‌درخشد.

هوش مصنوعی: ای چراغ جان، اگر به عشق تو پروانه شوم، زیبایی‌ات را در شب‌های دل‌انگیز مانند شمعی زنده می‌خوانم.

هوش مصنوعی: اگر لعل و جواهر را از تو بگیرند، شاید سنگ‌های قیمتی زبان عقل را باور داشته باشند، اگر من با دستان بی‌زبان تو سخن بگویم.

هوش مصنوعی: اگر پای سروی از شرم قامت تو در گلی وجود نداشت، در سر من گشتی که تو را به عنوان سروی در بوستان خواندم.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی ماه آسمان نبود، من به چهره تو که به جای آن ماه آسمانی خوانده‌ام، اشاره می‌کردم.

هوش مصنوعی: چون تو نمک‌دار هستی، برای تو جگر را کباب کردم و سر را به نشانه احترام پایین آورده‌ام، و اگر نه، من هم تو را مهمان می‌کردم.

هوش مصنوعی: اگر روح من از تو درخواست جان کند، بی‌نفرت دل، شتابان به تو تسلیم می‌شود و تو را مهربان‌ترین ماه نامیدم.