شمارهٔ ۱۱۷

هوش مصنوعی: اگرچه روز و شب از چشمان من سیل خون بریزد، اما هیچ‌گاه به ذهنم نمی‌رسد که تصویر تو از دلم برود.

هوش مصنوعی: در آرزوی تو به خواب رفته‌ام، اما چشمانم پر از غم است و نمی‌گذارند که به خواب عمیق بروم.

هوش مصنوعی: هر وقتی که لب‌های تو را می‌بینم و احساس می‌کنم، آتش غم و اندوه من کمی فروکش می‌کند و هر نفسی که از تو می‌کشم، بر شدت این احساس می‌افزاید.

هوش مصنوعی: هر کسی که مانند من در خم زلف تو گرفتار شد، در این دنیا به دست سرنوشت پست و حقیر می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر باد از چین زلف تو باخبر شود، آن را بچین و در تن آهوان بزن، که غم ناشی از عطر مشک می‌تواند خون آنها را به جوش آورد.

هوش مصنوعی: زلف تو مانند رشته‌ای است که از هوس وصال تو، عقل پاک را به جنون می‌کشاند; به گونه‌ای که دل همه دچار دیوانگی می‌شود.

هوش مصنوعی: ابن یمین با تمام وجود در سحر الست به عشق تو متعهد شد، هرچند که اکنون دلش به طور علنی در جهان آشکار می‌شود.